“กลัวผู้ดูแลตึกจนไม่กล้าเอาขยะไปทิ้ง…”
ความโดดเดี่ยวของชายวัย 60 กว่าที่อาศัยในบ้านขยะเพียงลำพัง
••••••
•จากที่เคยอยู่กันพ่อแม่ลูก 4 คน
วันนี้ขยะสุมทับถมจนเปิดประตูแทบไม่ได้ บางจุดสูงถึงเข่า บางจุดสูงถึงเอว จนมองไม่เห็นพื้นบ้านแม้แต่นิดเดียว
ทันทีที่ประตูเปิดออก
สิ่งที่เห็นไม่ใช่บ้านคน แต่เป็นกองขยะถุงพลาสติก หนังสือพิมพ์ และเศษอาหารที่ซ้อนกันหนาเหมือนชั้นดิน
จะเข้าห้องต้องปีนข้ามกองขยะเข้าไป ยิ่งเดินลึกเข้าไป ขยะยิ่งสูงจนหัวแทบจะติดเพดาน
ห้องขวามือมีเปียโนกับเตียงเก่าจมอยู่ในกองขวดน้ำและกระดาษ
ทุกก้าวที่เดินจะมีเสียงขวดพลาสติกดังแกรกกราก พื้นลื่นจนต้องหาที่เกาะพยุงตัวตลอดเวลา
พอทีมงานขอเข้าไปดูห้องนอนด้านใน ชายเจ้าของบ้านได้แต่ส่ายหน้า “เข้าไม่ได้ครับ ขยะมันค้ำประตูไว้หมด”
ทุกวันนี้เขาต้องโกยขยะไปกองรวมกันไว้ห้องหนึ่ง แล้วมุดช่องแคบ ๆ เข้าไปนอนเอา
••••••
ที่หนักสุดคือห้องน้ำ
ขยะอัดแน่นจนไม่เหลือที่ให้ยืน พื้นห้องถูกฝังกลบจนหายไป
บนผนังมีกล่องทิชชู่กองพะเนิน ขวดน้ำเปล่า แกนทิชชู่ ถุงพลาสติกยับ ๆ กล่องยา กล่องเครื่องสำอางอัดแน่นทุกซอกมุม
โถส้วมที่ปิดฝาไว้มีแต่คราบสีน้ำตาลกับฝุ่น ขยะลามมาถึงหน้าโถจนไม่เหลือที่วางเท้า
“ขอโทษนะที่บ้านสกปรกแบบนี้”
ชายเจ้าของบ้านพูดขอโทษซ้ำ ๆ ก่อนจะเล่าว่า เขาแทบไม่ได้ใช้ห้องนี้เลยตั้งแต่หย่ากับภรรยาเมื่อ 20 ปีก่อน
ตอนแรกเป็นแค่การแยกกันอยู่ เขาย้ายไปนอนห้องเล็กตรงทางเข้า ซากเตียงที่เห็นอยู่ก็คือเตียงที่เขาเคยใช้
เขาอยู่คอนโดนี้มาเกือบ 30 ปี
เมื่อก่อนเป็นครอบครัวธรรมดา แต่พอเข้ากันไม่ได้ก็หย่า ลูก ๆ แยกย้ายไปใช้ชีวิตของตัวเอง เหลือเขาอยู่กับห้องกว้าง ๆ เพียงลำพัง
งานบ้านทั้งหมดเคยเป็นหน้าที่ของภรรยา ทั้งทิ้งขยะ จ่ายค่าน้ำค่าไฟ พอไม่มีเธอ เขาก็ทำอะไรไม่เป็นเลย
“พอเหลือตัวคนเดียว ผมทำอะไรไม่ถูก กลับจากทำงานก็ดึก วันหยุดก็เหนื่อย ได้แต่บอกตัวเองว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยทำ”
จากวันนั้นถึงวันนี้ เวลาก็ผ่านไปเป็นสิบ ๆ ปี
••••••
เขาไม่รู้วิธีคัดแยกขยะ
กลัวเพื่อนบ้านว่า กลัวคนดูแลตึกตำหนิ สุดท้ายเลยเลือก “เก็บไว้ในบ้านดีกว่า”
ความที่มีบ้านกว้าง 4 ห้องนอน ทำให้เขาแค่โยนขยะไปสุมไว้ในห้องที่ไม่ได้ใช้ ขยะจึงค่อย ๆ เพิ่มขึ้นๆ
ระหว่างคุยกัน คนดูแลตึกก็มาที่หน้าห้อง
ชายเจ้าของบ้านถึงกับตัวแข็ง หน้าถอดสี คุณฟุตะมิต้องบอกว่า “เดี๋ยวผมออกไปคุยให้เอง” พออีกฝ่ายออกไป เขารีบไปนั่งขดตัวบนเก้าอี้เปียโนแล้วกระซิบเสียงสั่น
“ผมไม่อยากเจอสถานการณ์แบบนี้เลย”
เขาฝังใจกับปัญหาค้างค่าส่วนกลาง
เคยถูกขู่จะไปอาละวาดถึงที่ทำงาน เคยโดนตะคอกเรื่องกลิ่นเหม็น
เขาเลยไม่กล้าทิ้งขยะ ไม่กล้าเปิดพัดลม ไม่กล้าเปิดหน้าต่าง จนยิ่งตัดขาดออกจากโลกภายนอก
ชายคนนี้พึมพำหน้าซีด “แค่เห็นหน้าคนดูแล หัวใจผมก็บีบจนแน่นไปหมดแล้ว”
คุณฟุตะมิจึงเริ่มลงมือเคลียร์กองขยะที่ถูกเหยียบอัดแน่นมากว่า 20 ปี ใช้เท้าขยี้ให้ร่วนแล้วโกยออกอย่างรวดเร็ว
จากแผนคัดแยกในห้อง ต้องเปลี่ยนเป็นขนออกไปก่อนเพราะปริมาณมากเกินคาด
ผ่านไป 2 ชั่วโมง ในที่สุดก็เปิดทางไปถึง “ประตูที่ไม่เคยเปิดออก” ได้สำเร็จ
📍 References
• Toyo Keizai Online 妻がいなくなって､ゴミ屋敷に｣｢管理人が怖くてゴミが出せない…｣ 1人で《4LDKのゴミ屋敷》に暮らす60代男性が抱えた孤独
⸻
แปลและเรียบเรียง: Janisa C.
โพสต์ครั้งแรกที่เพจ : เจแปน - แจนแปล
วันที่: 20 ธันวาคม 2025 | สงวนลิขสิทธิ์
#เจแปนแจนแปล
#ジャパンジャントランス
CR
https://www.facebook.com/share/p/16wF13oqqe/?mibextid=wwXIfr
เคสคนแก่เก็บขยะไว้จนล้นบ้าน เป็น "โรคสะสมของ" หรือ Hoarding Disorder หรือ พฤติกรรมอื่น ?
ความโดดเดี่ยวของชายวัย 60 กว่าที่อาศัยในบ้านขยะเพียงลำพัง
••••••
•จากที่เคยอยู่กันพ่อแม่ลูก 4 คน
วันนี้ขยะสุมทับถมจนเปิดประตูแทบไม่ได้ บางจุดสูงถึงเข่า บางจุดสูงถึงเอว จนมองไม่เห็นพื้นบ้านแม้แต่นิดเดียว
ทันทีที่ประตูเปิดออก
สิ่งที่เห็นไม่ใช่บ้านคน แต่เป็นกองขยะถุงพลาสติก หนังสือพิมพ์ และเศษอาหารที่ซ้อนกันหนาเหมือนชั้นดิน
จะเข้าห้องต้องปีนข้ามกองขยะเข้าไป ยิ่งเดินลึกเข้าไป ขยะยิ่งสูงจนหัวแทบจะติดเพดาน
ห้องขวามือมีเปียโนกับเตียงเก่าจมอยู่ในกองขวดน้ำและกระดาษ
ทุกก้าวที่เดินจะมีเสียงขวดพลาสติกดังแกรกกราก พื้นลื่นจนต้องหาที่เกาะพยุงตัวตลอดเวลา
พอทีมงานขอเข้าไปดูห้องนอนด้านใน ชายเจ้าของบ้านได้แต่ส่ายหน้า “เข้าไม่ได้ครับ ขยะมันค้ำประตูไว้หมด”
ทุกวันนี้เขาต้องโกยขยะไปกองรวมกันไว้ห้องหนึ่ง แล้วมุดช่องแคบ ๆ เข้าไปนอนเอา
••••••
ที่หนักสุดคือห้องน้ำ
ขยะอัดแน่นจนไม่เหลือที่ให้ยืน พื้นห้องถูกฝังกลบจนหายไป
บนผนังมีกล่องทิชชู่กองพะเนิน ขวดน้ำเปล่า แกนทิชชู่ ถุงพลาสติกยับ ๆ กล่องยา กล่องเครื่องสำอางอัดแน่นทุกซอกมุม
โถส้วมที่ปิดฝาไว้มีแต่คราบสีน้ำตาลกับฝุ่น ขยะลามมาถึงหน้าโถจนไม่เหลือที่วางเท้า
“ขอโทษนะที่บ้านสกปรกแบบนี้”
ชายเจ้าของบ้านพูดขอโทษซ้ำ ๆ ก่อนจะเล่าว่า เขาแทบไม่ได้ใช้ห้องนี้เลยตั้งแต่หย่ากับภรรยาเมื่อ 20 ปีก่อน
ตอนแรกเป็นแค่การแยกกันอยู่ เขาย้ายไปนอนห้องเล็กตรงทางเข้า ซากเตียงที่เห็นอยู่ก็คือเตียงที่เขาเคยใช้
เขาอยู่คอนโดนี้มาเกือบ 30 ปี
เมื่อก่อนเป็นครอบครัวธรรมดา แต่พอเข้ากันไม่ได้ก็หย่า ลูก ๆ แยกย้ายไปใช้ชีวิตของตัวเอง เหลือเขาอยู่กับห้องกว้าง ๆ เพียงลำพัง
งานบ้านทั้งหมดเคยเป็นหน้าที่ของภรรยา ทั้งทิ้งขยะ จ่ายค่าน้ำค่าไฟ พอไม่มีเธอ เขาก็ทำอะไรไม่เป็นเลย
“พอเหลือตัวคนเดียว ผมทำอะไรไม่ถูก กลับจากทำงานก็ดึก วันหยุดก็เหนื่อย ได้แต่บอกตัวเองว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยทำ”
จากวันนั้นถึงวันนี้ เวลาก็ผ่านไปเป็นสิบ ๆ ปี
••••••
เขาไม่รู้วิธีคัดแยกขยะ
กลัวเพื่อนบ้านว่า กลัวคนดูแลตึกตำหนิ สุดท้ายเลยเลือก “เก็บไว้ในบ้านดีกว่า”
ความที่มีบ้านกว้าง 4 ห้องนอน ทำให้เขาแค่โยนขยะไปสุมไว้ในห้องที่ไม่ได้ใช้ ขยะจึงค่อย ๆ เพิ่มขึ้นๆ
ระหว่างคุยกัน คนดูแลตึกก็มาที่หน้าห้อง
ชายเจ้าของบ้านถึงกับตัวแข็ง หน้าถอดสี คุณฟุตะมิต้องบอกว่า “เดี๋ยวผมออกไปคุยให้เอง” พออีกฝ่ายออกไป เขารีบไปนั่งขดตัวบนเก้าอี้เปียโนแล้วกระซิบเสียงสั่น
“ผมไม่อยากเจอสถานการณ์แบบนี้เลย”
เขาฝังใจกับปัญหาค้างค่าส่วนกลาง
เคยถูกขู่จะไปอาละวาดถึงที่ทำงาน เคยโดนตะคอกเรื่องกลิ่นเหม็น
เขาเลยไม่กล้าทิ้งขยะ ไม่กล้าเปิดพัดลม ไม่กล้าเปิดหน้าต่าง จนยิ่งตัดขาดออกจากโลกภายนอก
ชายคนนี้พึมพำหน้าซีด “แค่เห็นหน้าคนดูแล หัวใจผมก็บีบจนแน่นไปหมดแล้ว”
คุณฟุตะมิจึงเริ่มลงมือเคลียร์กองขยะที่ถูกเหยียบอัดแน่นมากว่า 20 ปี ใช้เท้าขยี้ให้ร่วนแล้วโกยออกอย่างรวดเร็ว
จากแผนคัดแยกในห้อง ต้องเปลี่ยนเป็นขนออกไปก่อนเพราะปริมาณมากเกินคาด
ผ่านไป 2 ชั่วโมง ในที่สุดก็เปิดทางไปถึง “ประตูที่ไม่เคยเปิดออก” ได้สำเร็จ
📍 References
• Toyo Keizai Online 妻がいなくなって､ゴミ屋敷に｣｢管理人が怖くてゴミが出せない…｣ 1人で《4LDKのゴミ屋敷》に暮らす60代男性が抱えた孤独
⸻
แปลและเรียบเรียง: Janisa C.
โพสต์ครั้งแรกที่เพจ : เจแปน - แจนแปล
วันที่: 20 ธันวาคม 2025 | สงวนลิขสิทธิ์
#เจแปนแจนแปล
#ジャパンジャントランス
CR https://www.facebook.com/share/p/16wF13oqqe/?mibextid=wwXIfr