ไม่รู้มีใครเป็นเหมือนเราบ้างไหมคะ
เมื่อก่อนเป็นคนรู้สึกเก่งมาก ดีใจก็ดีใจสุด เสียใจก็ร้องไห้หนัก
แต่พักหลังๆ เวลามีเรื่องอะไรเข้ามา เรากลับนิ่งขึ้น เย็นขึ้น
ไม่ร้อง ไม่โวย ไม่ฟูมฟายเหมือนเดิม
ตอนแรกเราคิดว่าตัวเอง “โตขึ้น เข้มแข็งขึ้น”
แต่พอมานั่งคิดดีๆ บางทีมันเหมือนเราแค่
ชินการเก็บความรู้สึก
ชินกับการบอกตัวเองว่า “เดี๋ยวมันก็ผ่านไป”
ชินกับการไม่อธิบายตัวเองให้ใครฟัง เพราะเหนื่อย
บางเรื่องยังรู้สึกอยู่
แค่ไม่พูด ไม่แสดงออก
ไม่ใช่เพราะไม่เจ็บ…แต่เพราะไม่รู้จะอธิบายยังไง
เลยอยากถามทุกคนว่า
• ระหว่าง “เข้มแข็งขึ้น” กับ “ชินกับความเจ็บ”
มันต่างกันตรงไหน
หรือจริงๆ เรากำลังเป็นแบบไหนกันแน่
อยากฟังมุมมองของคนอื่นๆ ค่ะ
บางทีคำตอบของใครสักคน อาจช่วยให้เราเข้าใจตัวเองมากขึ้นก็ได้
หรือจริงๆ แล้ว…เราไม่ได้เข้มแข็งขึ้น แค่ชินกับการต้องเก็บความรู้สึก?
เมื่อก่อนเป็นคนรู้สึกเก่งมาก ดีใจก็ดีใจสุด เสียใจก็ร้องไห้หนัก
แต่พักหลังๆ เวลามีเรื่องอะไรเข้ามา เรากลับนิ่งขึ้น เย็นขึ้น
ไม่ร้อง ไม่โวย ไม่ฟูมฟายเหมือนเดิม
ตอนแรกเราคิดว่าตัวเอง “โตขึ้น เข้มแข็งขึ้น”
แต่พอมานั่งคิดดีๆ บางทีมันเหมือนเราแค่ ชินการเก็บความรู้สึก
ชินกับการบอกตัวเองว่า “เดี๋ยวมันก็ผ่านไป”
ชินกับการไม่อธิบายตัวเองให้ใครฟัง เพราะเหนื่อย
บางเรื่องยังรู้สึกอยู่
แค่ไม่พูด ไม่แสดงออก
ไม่ใช่เพราะไม่เจ็บ…แต่เพราะไม่รู้จะอธิบายยังไง
เลยอยากถามทุกคนว่า
บางทีคำตอบของใครสักคน อาจช่วยให้เราเข้าใจตัวเองมากขึ้นก็ได้