ตีสามสิบแปดนาที

ในค่ำคืนที่ความหนาวสะท้านหนาว คนหนึ่งคนกับเรื่องราวที่ตอกฝัง คนคนหนึ่งชีวิตเพียงภวังค์ ไร้ความหวังไร้ความคิดไร้จิตใจ แล้วหนึ่งคนมาพานพบใครคนหนึ่ง ใครคนซึ่งบังเอิญกว่าคราไหน ใครที่จิตไม่คาดหวังใดใด ใค

ฟ้าร้าวร่ำ แผ่นดินร้อง นองน้ำตา ปวงประชา บ่าสะอื้น เกินฝืนไหว ทั้งคืนวัน งันเงียบ ยะเยียบใจ แดนดงไพร ป่า-น้ำ ครวญคร่ำตรม โศกคลี่คลุม เศร้าฝังแฝง ล้าแรงโรย อกอั้นโอด ใจอัดโอย ระโหยห่ม แว่วคำสอ

ณ ช่วงยามอากาศเย็นหนาวเหน็บ ณ ช่วงเจ็บในความเก็บกว่าเปิดเผย ณ เวลาน้ำค้างเย็นเกาะล่วงเลย ณ เวลาเจ็บกว่าเคยก่อนหายไป ความเจ็บปวดอาจเช่นหยาดน้ำค้าง ที่ความหนาวปล่อยวางหนาวไหนไหน ที่ความเจ็บกระจัดกระจาย

ฝนหยาดสุดท้าย ๏ ฝนหยาดสุด ท้ายหล่นใจคนหมอง     ซ่อนน้ำตาเอ่อนอง อยากลองฝืน    ถึงคราวจากชอกช้ำใจกล้ำกลืน ต้องนอนซบหมอนสะอื้น รื้นนัยน์ตา ๏ 

ลา .. ร้างสิเนหา ชลนาคละคลอครอง จาก .. ฝืนสะอื้นร้อง มนหมองวิโยคตรม พราก .. สุดสวาทหวัง มรณังผเสสม จร .. ไกลหทัยซม อภิรมย์มิหวนมา แรม .. คืน ฤ หาดาว นภราวจะหลับตา รอน .. รอนผิดังว่า พสุธาถล่มลง อ่อ