เหตุคือจิตใจไม่เห็นไตรลักษณ์

สติที่เห็นสมาธิอากาสาฌานดับ และตัวสติที่เป็นอากาสาฌานก็ดับด้วย จะเห็นผล ผลที่เป็นความรู้สึกว่าง โล่ง เบา สงบ สุข และมีสติอีกตัวที่แยกตัวออกมาจากผลนั้น ก็จะเป็นเพียงการเห็นว่า สุข สงบ ว่าง โล่ง เบานั้น

เมื่อปฏิบัติ ภาวนา จะเห็นการหมุนเวียนเปลี่ยนทับของอารมณ์ อารมณ์เก่าจะถูกทับด้วยอารมณ์ใหม่เสมอ แต่ไม่ใช่ทับซ้ำรอยเดิม แต่เป็นการไปสู่ สติ สมาธิ ปัญญาใหม่ ระลึกรู้อารมณ์เก่า ก่อนหน้าที่ดับไปได้ ระลึกร

คือต้องเป็นผู้รู้จักแยกแยะไม่เหมารวม เหรียญมันมีสองหน้าเสมอ.. พึงเป็นผู้ฉลาดในธรรมทั้งปวง โดยเป็นสภาพที่ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นโรค เป็นดังฝี เป็นดังลูกศร เป็นความลำบาก เป็นอาพาธ เป็นอย่างอื่น เป็นส

นิพพาน คือ ความดับสูญ นิพพาน คือ ธรรมที่ทวนกระแส ความดับสูญ คือ ธรรมที่ทวนกระแส ปุถุชนทั้งหมดล้วนไปตามกระแส เพราะเหตุนี้ ปุถุชนทั้งหมดยังไม่พร้อมที่จะทวนกระแส ... ... อนัจฉริยคาถา บัดนี้ เรายังไ

เพราะไม่เห็นอนัตตา ธรรมจึงเป็นเรื่องยาก อนัตตาไม่ได้หมายความว่าไม่มี อนัตตาคือความมีในความไม่มี ทุกสิ่งยังตั้งอยู่แต่เป็นสภาวะที่ไม่ใข่อย่างบัญญัติ เห็นอยู่ไม่ใช่เล็กน้อย แต่เป็นเห็นอยู่อย่างมาก อ

แยกวิญญานออกมาเป็นผู้รู้ ผู้ถูกรู้ได้ จิตต้องมีสมาธิ เป็นการสมถะและวิปัสนาในความเป็น อากาสา วิญญานันจา อากิญจัญยา จึงมีทั้งผู้รู้ ผู้ถูกรู้ที่เป็น วิญญานเช่นกัน ผู้ถูกรู้เกิดดับ ผู้รู้ดับด้วย (เหตุ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย แม่น้ำทั้งหลาย ในโลกย่อมไหลไปรวมยังมหาสมุทร ทั้งสายฝนที่ตกจากอากาศ, ก็ตกลงไปยังมหาสมุทร, แต่ความลดหรือความเต็มของมหาสมุทร ย่อมไม่ปรากฏ (แก่ตา) ฉันใด ; 👀 🌧️ ภิกษุทั้งหลาย เป็นอันมาก