ผมเป็นผู้ชายอยู่คอนโดเก่าคนเดียว ทำงานดึกแทบทุกวัน จนช่วงหลัง ๆ เริ่มปวดไหล่หนัก ถึงขั้นยกแขนแล้วรู้สึกตึบ ๆ เลยติดนิสัยเอาสเปรย์เย็น ๆ ที่วางข้างโน้ตบุ๊กมาฉีดก่อนนอนเกือบทุกคืน
ก็แค่สเปรย์ธรรมดาขวดหนึ่ง
แต่ผมดันมาเจอเรื่องที่ทำให้ต้องตั้งคำถามว่า…
ของบางอย่างที่เราคิดว่าเราใช้คนเดียว มันอาจไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอไป
คืนแรก – สเปรย์ที่เหมือนถูกจับต้อง
ผมทำงานเสร็จเกือบตีหนึ่ง เหนื่อยจนตาจะปิด เลยล้มตัวลงนอนทั้งที่ยังปวดไหล่อยู่
จำได้ว่า ผมไม่ได้ฉีดสเปรย์คืนนั้นเลย เพราะง่วงมาก
วางมันไว้บนโต๊ะตรงปลายเตียงเหมือนเดิม
แต่ตอนตีสามผมสะดุ้งเพราะได้กลิ่นมันแรงมาก
แรงแบบเพิ่งฉีดใหม่ ๆ ไม่ใช่กลิ่นที่ติดอากาศ
ผมยกมือขึ้นดมเสื้อ พยายามหาว่ามันติดมาจากตรงไหน…
แต่กลิ่นมัน “ใหม่เกินไป”
เหมือนเพิ่งมีใครฉีดในห้องสักไม่ถึงนาที
ผมกวาดตามองไปทางโต๊ะ
ขวดมันถูกวางกลับไปในท่าเดิม
แต่มีบางอย่างสะกิดใจ…
มันถูกวางกลับในตำแหน่งที่ผมไม่เคยวางมาก่อนเลย
วางเป็นมุม 90 องศาเป๊ะเหมือนมือคนอื่น
ผมไม่ใช่คนละเอียดพอจะจัดขวดแบบนั้น
ตอนนั้นผมคิดอย่างเดียว
“ใครเข้ามาในห้อง?”
แต่ประตูล็อก
กลอนข้างในก็ยังอยู่ตำแหน่งเดิม
ไม่มีอะไรผิดปกติ—นอกจากกลิ่นสดใหม่กับขวดที่ถูกจับไปใช้
คืนต่อมา – มีคน “ยืนใช้ของผมอยู่”
คืนนั้นผมตัดสินใจปิดไฟนอนเร็ว ๆ แต่หลับได้ไม่นานก็รู้สึกว่าได้ยินเสียงบางอย่าง
แกร๊ก… แกร๊ก…
เหมือนเสียงฝาขวดถูกเปิด
เสียงมันมาจากโต๊ะหัวเตียง
โต๊ะที่วางของชิ้นนั้นอยู่
ผมกลั้นหายใจ ไม่กล้าขยับ
แล้วก็ได้ยินเสียงเบา ๆ
ฟุ่บ… ฟุ่บ…
เสียงละอองสเปรย์พ่นออกมาแบบจาง ๆ
ผมขนลุกซู่ทั้งตัว
เพราะผมนอนหันหลังให้โต๊ะ
และผม “ยังนอนอยู่บนเตียงตรงนี้”
ไม่มีทางที่ผมจะเป็นคนฉีดมันตอนนั้น
ผมหลับตานิ่ง ไม่กล้าหัน
แต่กลิ่นมันค่อย ๆ ลอยเข้ามาใกล้…
เย็น
ชัด
แรง
เหมือนฉีดอยู่ห่างจากหน้าไม่ถึงหนึ่งเมตร
แต่สิ่งที่ทำให้ผมแทบช๊อกคือ—
ตอนที่ผมกำมือแน่นจนเล็บจิกมือเพราะความกลัวนั้น
ผมได้ยินเสียง…
หายใจของใครบางคน
อยู่ข้างหูผมแบบชิดมาก
ทั้งที่ห้องเงียบสนิท
และผมอยู่ “คนเดียว”
คืนที่สาม – ของที่ถูกใช้แทนผม
ผมตั้งใจไม่ใช้สเปรย์อะไรเลย
และตั้งใจจะดูว่ามันจะเกิดขึ้นอีกไหม
ก่อนนอนผมถ่ายรูปโต๊ะเก็บไว้
วางทุกอย่างในตำแหน่งเดิมแบบเป๊ะ
แล้วล้มตัวลงนอนโดยไม่แตะสเปรย์แม้แต่นิดเดียว
ช่วงตีสองกว่า ๆ
ผมตื่นเพราะรู้สึกว่าไหล่เย็นแปลก ๆ เหมือนมีอะไรแตะเบา ๆ
ทันทีที่ลืมตา
ผมเห็น ไอน้ำลอยบาง ๆ เหมือนละอองสเปรย์หลังฉีด
ลอยเหนือไหล่ผม
ทั้งที่แอร์ในห้องไม่ได้เย็นถึงขั้นจะเป็นไอน้ำ
ผมสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง เปิดไฟทั้งห้อง
วิ่งไปดูโต๊ะ
แล้วผมก็เห็นสิ่งที่ทำให้ขนลุกยิ่งกว่าเดิม
สเปรย์ขวดนั้นตกอยู่บนพื้น
และฝามัน “ปิดไม่สนิท” เหมือนมีใครใช้แล้วรีบวางทิ้ง
ผมเปิดรูปที่ถ่ายก่อนนอนมาเทียบ
มุมของขวดไม่ตรง
ตำแหน่งต่างไป
และสิ่งที่ทำให้ท้องผมหวิวที่สุดคือ—
บนตัวขวดมี รอยนิ้วเป็นรอยยาว ๆ
เหมือนคนจับแบบรีบ ๆ แล้วลากมือไปตามผิวขวด
รอยนั้นไม่ใช่ของผมแน่นอน
มันใหญ่กว่าและเรียวยาวกว่า
ตอนนั้นผมถึงเข้าใจว่า
ของบางอย่างในห้อง…
ไม่ได้ถูกใช้โดยผมคนเดียว
มี “ใคร” อีกคน
อยู่ในห้องนี้มานาน
แค่เขาเพิ่งเริ่ม “ใช้ของผมแทนผม” ในช่วงที่ผมอ่อนแรงที่สุด
และผมไม่รู้ว่า—
คืนนี้
เขาจะใช้แค่ของของผม
หรือเขาจะ “แตะตัวผมแทน” เหมือนที่แตะขวดเมื่อคืน
ผมเริ่มรู้สึกว่า… มีคนอีกคนอยู่ในห้อง และเขาใช้ของผมเหมือนเป็นของตัวเอง
ก็แค่สเปรย์ธรรมดาขวดหนึ่ง
แต่ผมดันมาเจอเรื่องที่ทำให้ต้องตั้งคำถามว่า…
ของบางอย่างที่เราคิดว่าเราใช้คนเดียว มันอาจไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอไป
คืนแรก – สเปรย์ที่เหมือนถูกจับต้อง
ผมทำงานเสร็จเกือบตีหนึ่ง เหนื่อยจนตาจะปิด เลยล้มตัวลงนอนทั้งที่ยังปวดไหล่อยู่
จำได้ว่า ผมไม่ได้ฉีดสเปรย์คืนนั้นเลย เพราะง่วงมาก
วางมันไว้บนโต๊ะตรงปลายเตียงเหมือนเดิม
แต่ตอนตีสามผมสะดุ้งเพราะได้กลิ่นมันแรงมาก
แรงแบบเพิ่งฉีดใหม่ ๆ ไม่ใช่กลิ่นที่ติดอากาศ
ผมยกมือขึ้นดมเสื้อ พยายามหาว่ามันติดมาจากตรงไหน…
แต่กลิ่นมัน “ใหม่เกินไป”
เหมือนเพิ่งมีใครฉีดในห้องสักไม่ถึงนาที
ผมกวาดตามองไปทางโต๊ะ
ขวดมันถูกวางกลับไปในท่าเดิม
แต่มีบางอย่างสะกิดใจ…
มันถูกวางกลับในตำแหน่งที่ผมไม่เคยวางมาก่อนเลย
วางเป็นมุม 90 องศาเป๊ะเหมือนมือคนอื่น
ผมไม่ใช่คนละเอียดพอจะจัดขวดแบบนั้น
ตอนนั้นผมคิดอย่างเดียว
“ใครเข้ามาในห้อง?”
แต่ประตูล็อก
กลอนข้างในก็ยังอยู่ตำแหน่งเดิม
ไม่มีอะไรผิดปกติ—นอกจากกลิ่นสดใหม่กับขวดที่ถูกจับไปใช้
คืนต่อมา – มีคน “ยืนใช้ของผมอยู่”
คืนนั้นผมตัดสินใจปิดไฟนอนเร็ว ๆ แต่หลับได้ไม่นานก็รู้สึกว่าได้ยินเสียงบางอย่าง
แกร๊ก… แกร๊ก…
เหมือนเสียงฝาขวดถูกเปิด
เสียงมันมาจากโต๊ะหัวเตียง
โต๊ะที่วางของชิ้นนั้นอยู่
ผมกลั้นหายใจ ไม่กล้าขยับ
แล้วก็ได้ยินเสียงเบา ๆ
ฟุ่บ… ฟุ่บ…
เสียงละอองสเปรย์พ่นออกมาแบบจาง ๆ
ผมขนลุกซู่ทั้งตัว
เพราะผมนอนหันหลังให้โต๊ะ
และผม “ยังนอนอยู่บนเตียงตรงนี้”
ไม่มีทางที่ผมจะเป็นคนฉีดมันตอนนั้น
ผมหลับตานิ่ง ไม่กล้าหัน
แต่กลิ่นมันค่อย ๆ ลอยเข้ามาใกล้…
เย็น
ชัด
แรง
เหมือนฉีดอยู่ห่างจากหน้าไม่ถึงหนึ่งเมตร
แต่สิ่งที่ทำให้ผมแทบช๊อกคือ—
ตอนที่ผมกำมือแน่นจนเล็บจิกมือเพราะความกลัวนั้น
ผมได้ยินเสียง…
หายใจของใครบางคน
อยู่ข้างหูผมแบบชิดมาก
ทั้งที่ห้องเงียบสนิท
และผมอยู่ “คนเดียว”
คืนที่สาม – ของที่ถูกใช้แทนผม
ผมตั้งใจไม่ใช้สเปรย์อะไรเลย
และตั้งใจจะดูว่ามันจะเกิดขึ้นอีกไหม
ก่อนนอนผมถ่ายรูปโต๊ะเก็บไว้
วางทุกอย่างในตำแหน่งเดิมแบบเป๊ะ
แล้วล้มตัวลงนอนโดยไม่แตะสเปรย์แม้แต่นิดเดียว
ช่วงตีสองกว่า ๆ
ผมตื่นเพราะรู้สึกว่าไหล่เย็นแปลก ๆ เหมือนมีอะไรแตะเบา ๆ
ทันทีที่ลืมตา
ผมเห็น ไอน้ำลอยบาง ๆ เหมือนละอองสเปรย์หลังฉีด
ลอยเหนือไหล่ผม
ทั้งที่แอร์ในห้องไม่ได้เย็นถึงขั้นจะเป็นไอน้ำ
ผมสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง เปิดไฟทั้งห้อง
วิ่งไปดูโต๊ะ
แล้วผมก็เห็นสิ่งที่ทำให้ขนลุกยิ่งกว่าเดิม
สเปรย์ขวดนั้นตกอยู่บนพื้น
และฝามัน “ปิดไม่สนิท” เหมือนมีใครใช้แล้วรีบวางทิ้ง
ผมเปิดรูปที่ถ่ายก่อนนอนมาเทียบ
มุมของขวดไม่ตรง
ตำแหน่งต่างไป
และสิ่งที่ทำให้ท้องผมหวิวที่สุดคือ—
บนตัวขวดมี รอยนิ้วเป็นรอยยาว ๆ
เหมือนคนจับแบบรีบ ๆ แล้วลากมือไปตามผิวขวด
รอยนั้นไม่ใช่ของผมแน่นอน
มันใหญ่กว่าและเรียวยาวกว่า
ตอนนั้นผมถึงเข้าใจว่า
ของบางอย่างในห้อง…
ไม่ได้ถูกใช้โดยผมคนเดียว
มี “ใคร” อีกคน
อยู่ในห้องนี้มานาน
แค่เขาเพิ่งเริ่ม “ใช้ของผมแทนผม” ในช่วงที่ผมอ่อนแรงที่สุด
และผมไม่รู้ว่า—
คืนนี้
เขาจะใช้แค่ของของผม
หรือเขาจะ “แตะตัวผมแทน” เหมือนที่แตะขวดเมื่อคืน