มันเกิดขึ้นเมื่อหลายเดือนก่อน ผมต้องกลับดึกจากทำงานที่กลางเมืองกรุงเทพฯ
ฝนเพิ่งหยุดตก ถนนเปียกแฉะ รถราเยอะ แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจสั่น… ไม่ใช่รถติดหรือคนเยอะ
ผมเดินจาก MRT มาที่คอนโด ผ่านตรอกเล็ก ๆ ข้างซอยที่มืดสนิท
ไม่มีใครเดินผ่านมา มีแค่เสียงรองเท้าของตัวเองสะท้อนบนพื้นเปียก ๆ
อยู่ดี ๆ ผมเห็นเงาคนยืนอยู่มุมมืด แต่พอผมพยายามมองชัด ๆ… เงานั้นหายไปเหมือนไม่เคยมี
ผมเร่งฝีเท้า แต่เหมือนมีใครเดินตามหลัง… ทุกครั้งที่ผมหันกลับไป ไม่มีใคร
หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด
ผมจำได้ว่าเก็บ สเปรย์เล็ก ๆ ไว้ในกระเป๋าเสื้อ
ฉีดเบา ๆ ที่ฝ่ามือ สูดกลิ่นเบา ๆ… รู้สึกเหมือนสมองโล่งขึ้น
เหมือนได้รีเซ็ตตัวเอง พร้อมรับมือกับความหลอนรอบตัว
ใกล้คอนโด ผมหยุดเพราะได้กลิ่นอะไรแปลก ๆ… เหมือนธูปไหม้ผสมดินชื้น
แต่ในตรอกไม่เห็นใคร ผมพยายามไม่สนใจแล้วก้าวต่อ
ทันใดนั้น ผมได้ยินเสียงฝีเท้าตามมาอีกครั้ง
เสียงหนักแน่น ช้า ๆ… เหมือนใครยืนอยู่ไม่ห่าง
หัวใจผมเต้นแรง ผมหยิบสเปรย์ขึ้นมาฉีดอีกครั้ง กลิ่นช่วยให้ใจเย็นลง
และแปลกดี… ทุกครั้งที่ฉีดสเปรย์ ผมรู้สึกมีสติพอจะควบคุมความกลัว
ถึงลิฟต์ ผมรีบกดชั้นห้อง แต่ลิฟต์หยุดกึกกลางทาง
ไฟสว่างวูบวาบ แล้วเกิดเสียง “ปึง” แรง ๆ เหมือนมีอะไรชนประตู
ผมหยิบสเปรย์อีกครั้ง ฉีดเบา ๆ กลิ่นมันช่วยให้ผมคุมลมหายใจและความหวาดกลัว
ถึงห้อง ผมไขกุญแจเปิดประตู… และเห็น รอยเท้าชุ่มน้ำฝนบนพรม ทั้ง ๆ ที่มีแค่ผมคนเดียว
ผมถอยออกมาใจเต้นแรง แต่พอเปิดไฟ รอยเท้านั้นหายไปเหมือนไม่เคยมี
ผมหยิบสเปรย์ขึ้นมาฉีดอีกครั้ง สูดเบา ๆ
เหมือนมันช่วยให้ผมประมวลผลว่า “นี่แค่ความตึงเครียด หรือมีใครอยู่จริง ๆ”
กลางดึก ผมนอนแต่ตาไม่หลับ
ทุกครั้งที่ลมพัดเข้าต่างหน้าต่าง หรือเสียงรถข้างนอก… ผมจะสะดุ้งทุกครั้ง
บางที… ผมได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ จากระเบียง
พอหันไป… ไม่มีใคร แต่ผมฉีดสเปรย์เบา ๆ กลิ่นมันช่วยให้ใจสงบ
เหมือนได้กำลังใจให้เผชิญกับสิ่งที่มองไม่เห็น
เช้าวันต่อมา ผมถามเพื่อนร่วมห้องว่ามีใครเข้ามาหรือเปล่า
เพื่อนส่ายหน้า… และเล่าเรื่องที่ผมไม่อยากได้ยิน
“ตรอกนั้นมีคนเคยหายตัวไปหลายคนในรอบปีที่ผ่านมา ไม่มีใครเจอร่างเลย”
ตั้งแต่นั้นมา ผมไม่เคยเดินผ่านตรอกนั้นตอนกลางคืนอีกเลย
แต่บางครั้งเวลาฝนตก ผมก็ยังได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ แผ่ว ๆ
และหัวใจผมยังเต้นแรงเหมือนคืนนั้น
บางคืน… ผมยังแอบหยิบสเปรย์ขึ้นมาฉีดเบา ๆ
กลิ่นมันช่วยให้ใจสงบ แต่ก็ทำให้ผมสงสัยตัวเองว่า…
จริง ๆ แล้ว… มีใครอยู่รอบตัวผมหรือเปล่า?
หรือสเปรย์เล็ก ๆ ขวดนั้น… ทำให้ผมเห็นบางสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น?
และทุกครั้งที่ฝนตก… เสียงฝีเท้าเบา ๆ ที่ผมเคยได้ยิน…
มันยังคงอยู่ในหัวใจผม… ราวกับกำลังเรียกให้ผมออกไปหาใครสักคน…
“คืนเดียวในกรุงเทพฯ… กับความหลอนที่ไม่ลืม”
ฝนเพิ่งหยุดตก ถนนเปียกแฉะ รถราเยอะ แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจสั่น… ไม่ใช่รถติดหรือคนเยอะ
ผมเดินจาก MRT มาที่คอนโด ผ่านตรอกเล็ก ๆ ข้างซอยที่มืดสนิท
ไม่มีใครเดินผ่านมา มีแค่เสียงรองเท้าของตัวเองสะท้อนบนพื้นเปียก ๆ
อยู่ดี ๆ ผมเห็นเงาคนยืนอยู่มุมมืด แต่พอผมพยายามมองชัด ๆ… เงานั้นหายไปเหมือนไม่เคยมี
ผมเร่งฝีเท้า แต่เหมือนมีใครเดินตามหลัง… ทุกครั้งที่ผมหันกลับไป ไม่มีใคร
หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด
ผมจำได้ว่าเก็บ สเปรย์เล็ก ๆ ไว้ในกระเป๋าเสื้อ
ฉีดเบา ๆ ที่ฝ่ามือ สูดกลิ่นเบา ๆ… รู้สึกเหมือนสมองโล่งขึ้น
เหมือนได้รีเซ็ตตัวเอง พร้อมรับมือกับความหลอนรอบตัว
ใกล้คอนโด ผมหยุดเพราะได้กลิ่นอะไรแปลก ๆ… เหมือนธูปไหม้ผสมดินชื้น
แต่ในตรอกไม่เห็นใคร ผมพยายามไม่สนใจแล้วก้าวต่อ
ทันใดนั้น ผมได้ยินเสียงฝีเท้าตามมาอีกครั้ง
เสียงหนักแน่น ช้า ๆ… เหมือนใครยืนอยู่ไม่ห่าง
หัวใจผมเต้นแรง ผมหยิบสเปรย์ขึ้นมาฉีดอีกครั้ง กลิ่นช่วยให้ใจเย็นลง
และแปลกดี… ทุกครั้งที่ฉีดสเปรย์ ผมรู้สึกมีสติพอจะควบคุมความกลัว
ถึงลิฟต์ ผมรีบกดชั้นห้อง แต่ลิฟต์หยุดกึกกลางทาง
ไฟสว่างวูบวาบ แล้วเกิดเสียง “ปึง” แรง ๆ เหมือนมีอะไรชนประตู
ผมหยิบสเปรย์อีกครั้ง ฉีดเบา ๆ กลิ่นมันช่วยให้ผมคุมลมหายใจและความหวาดกลัว
ถึงห้อง ผมไขกุญแจเปิดประตู… และเห็น รอยเท้าชุ่มน้ำฝนบนพรม ทั้ง ๆ ที่มีแค่ผมคนเดียว
ผมถอยออกมาใจเต้นแรง แต่พอเปิดไฟ รอยเท้านั้นหายไปเหมือนไม่เคยมี
ผมหยิบสเปรย์ขึ้นมาฉีดอีกครั้ง สูดเบา ๆ
เหมือนมันช่วยให้ผมประมวลผลว่า “นี่แค่ความตึงเครียด หรือมีใครอยู่จริง ๆ”
กลางดึก ผมนอนแต่ตาไม่หลับ
ทุกครั้งที่ลมพัดเข้าต่างหน้าต่าง หรือเสียงรถข้างนอก… ผมจะสะดุ้งทุกครั้ง
บางที… ผมได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ จากระเบียง
พอหันไป… ไม่มีใคร แต่ผมฉีดสเปรย์เบา ๆ กลิ่นมันช่วยให้ใจสงบ
เหมือนได้กำลังใจให้เผชิญกับสิ่งที่มองไม่เห็น
เช้าวันต่อมา ผมถามเพื่อนร่วมห้องว่ามีใครเข้ามาหรือเปล่า
เพื่อนส่ายหน้า… และเล่าเรื่องที่ผมไม่อยากได้ยิน
“ตรอกนั้นมีคนเคยหายตัวไปหลายคนในรอบปีที่ผ่านมา ไม่มีใครเจอร่างเลย”
ตั้งแต่นั้นมา ผมไม่เคยเดินผ่านตรอกนั้นตอนกลางคืนอีกเลย
แต่บางครั้งเวลาฝนตก ผมก็ยังได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ แผ่ว ๆ
และหัวใจผมยังเต้นแรงเหมือนคืนนั้น
บางคืน… ผมยังแอบหยิบสเปรย์ขึ้นมาฉีดเบา ๆ
กลิ่นมันช่วยให้ใจสงบ แต่ก็ทำให้ผมสงสัยตัวเองว่า…
จริง ๆ แล้ว… มีใครอยู่รอบตัวผมหรือเปล่า?
หรือสเปรย์เล็ก ๆ ขวดนั้น… ทำให้ผมเห็นบางสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น?
และทุกครั้งที่ฝนตก… เสียงฝีเท้าเบา ๆ ที่ผมเคยได้ยิน…
มันยังคงอยู่ในหัวใจผม… ราวกับกำลังเรียกให้ผมออกไปหาใครสักคน…