"จิตตั้งต้นที่ดี เจตนาในการกระทำที่ดี แล้วทุกอย่างจะออกมาดี ไผ๋บ่เห็น แต่ข่อยเห็น เทวดาเห็น"

ในโลกที่เต็มไปด้วยถ้อยคำทิ่มแทงและการกล่าวร้าย ปรากฏการณ์ใน "วุฏฐิสูตร" คือบทเรียนที่ล้ำค่าที่สุด เมื่อ พระสารีบุตรเถระ พระธรรมเสนาบดีผู้เป็นเลิศด้วยปัญญา ถูกภิกษุรูปหนึ่งกล่าวหาด้วยความเท

ธรรมเอกผุดขึ้นในความว่างเคลื่อนขึ้นศรีษะแล้วดับไป แตกกระจายออกที่ศรีษะ ออกไปในความว่าง เป็นจิตที่วิปัสนานามรูปแล้วดับ ที่เห็นว่าเคลื่อนขึ้นศรีษะ คือธรรมเอก หรือจิตที่ดับไปแต่ละขณะๆที่มีตัวเจตนา แต่ม

ตนฺติปาโล ผู้รักษาแบบแผน เตชธโร ผู้ทรงเดช ตปคุโณ ผู้มีคุณเป็นตบะ ติกฺขปญฺโญ ผู้มีปัญญาเฉียบแหลม ตปสี ผู้มีตบะ ตปสีโล ผู้มีศีลเป็นตบะ ติกฺขวีโร ผู้มีความเพียรแก่กล้า ติสรโณ ผู้มีที่พึ่งสาม ตโมน

อจฺจาทโร ผู้มีความเอื้อเฟื้อยิ่ง อนิโฆ ผู้ไม่มีทุกข์ อนีโฆ ผู้ไม่มีเวณ อนิปฺผโล ผู้ไม่ไร้ผล อสฺสโว ผู้เชื่อฟัง อธิมุตฺโต ผู้หลุดพ้นอย่างยิ่ง อโสโก ผู้ไม่เศร้าโศก อธิปญฺโญ ผู้มีปัญญายิ่ง อสโม ผ

เมื่อไม่ยึดมั่นย่อมน้อมไปในธรรมอันเป็นที่สิ้นตัณหา (นิพพาน)หั้นแล.. ...พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ดูกรจอมเทพ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ได้สดับว่า ธรรม ทั้งปวงไม่ควรยึดมั่น ถ้าข้อนี้ ภิกษุได้สดับแล้วอย่างนี้ ภิกษ

"นอบน้อม พุทธธรรมสงฆ์ อันเป็นที่พึ่งของข้าพเจ ********** ​ความเศร้าหมองแห่งจิต ๕ ประการ เป็นเหตุให้จิตเศร้าหมอง ไม่อ่อน ไม่เหมาะแก่การใช้งาน ไม่ผุดผ่อง ฟุ้งซ่าน ไม่ตั้งมั่นดีเพื่อความสิ้นอาสวะ ฉ

เช่น ขณะดูลมหายใจ อันเป็นกายในกาย 1.ผัสสะ ~ลมหายใจ เข้า ลมหายใจออกที่เคลื่อนขึ้นลงตามท่อ และสัมผัสกายตลอดแนว จนถึงตลอดทั้งกาย ความเต็มของลมหายใจ 2.เจตนา~การมี่จิตมีตัวมุ่งเข้าไปรู้อารมณ์อะไร ในที่นี้