🌑 บทที่ 1 : New Moon
Ep. 1 - “俺は化け物… ข้าคือปีศาจ”
เวลา : ปัจจุบัน 2025 (2568) ฤดูฝน
ท้องฟ้ามืดมนของค่ำคืน “จันทร์ดับ” ปกคลุมไปทั่วกรุงเทพฯ ดวงดาวถูกกลืนหายไปในม่านเมฆ แต่เมืองใหญ่ยังคงไม่หลับ แสงไฟนีออนสีส้มจากป้ายโฆษณาและแสงไฟสีขาวจากตึกสูงสะท้อนกับพื้นถนนเปียกชื้นหลังฝนตก กลายเป็นประกายระยับราวกับเศษกระจกในความมืด เสียงเครื่องยนต์และเสียงหัวเราะของผู้คนในย่านพลุกพล่านย้ำเตือนว่า “ความมีชีวิต” ยังไม่ดับไปจากเมืองนี้... เข้าไปในซอยลึกเงียบงันนั้น ชั้นบนสุดของคอนโดสูงกลางย่านดัง —
Luxury Penthouse ที่ราคาหลายสิบล้าน เสียงลมจากระเบียงชั้นสี่สิบกว่าพัดผ่านผ้าม่านสีเงินบางเบา แสงนีออนจากตึกตรงข้ามสะท้อนเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่กว้างจนน่าเวียนหัว เกมคอนโซลรุ่นล่าสุด กองรวมกันอยู่ข้างโซฟา ถัดไปมีหูฟังหลายแบรนด์เรียงรายอยู่บนโต๊ะกระจกใสเหมือนเครื่องประดับ กลิ่นหอมจากเทียนแบรนด์หรูเจืออยู่ในอากาศ แต่แทบกลบกลิ่นความว่างเปล่าที่แผ่วเบาในบรรยากาศไม่มิด ของทุกชิ้นในห้องดูเหมือนจะพยายามพูดว่า “เธอไม่ต้องการใคร” แต่ในความเงียบนั้น…มีเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นเบา ๆ ในใจเสียงความโดดเดี่ยวที่ไม่เคยจากไปตั้งแต่วันที่เธอยังเป็นเด็ก เธอนั่งกอดเข่า หัวอิงกับเข่าของตัวเอง มองเงาสะท้อนตัวเองในกระจกหน้าต่างบานใหญ่ แสงพระจันทร์คืนนี้อยู่ตรงกลางพอดีข้างหลังเธอเต็มไปด้วยของราคาแพง แต่แสงจันทร์สะท้อนออกมาแค่ “เงาเธอคนเดียว” ทุกอย่างในห้องดู “สมบูรณ์แบบ” เกินไปแต่ก็ “เย็นชา” เกินจะเรียกว่ามีชีวิต
พื้นหินอ่อนสีเทาเข้มสะท้อนเงาแสงไฟจากทีวีจอยักษ์ที่เปิดค้างไว้ เสียงเพลงจากลำโพงสเตอริโอดังคลอเบาๆ —
ท่วงทำนองของ Stand by Me* เสียงกีตาร์ใส ๆ ปลุกความทรงจำเก่า ๆ ให้ไหลย้อนกลับมา หญิงสาวยกแก้วน้ำเย็นจรดริมฝีปาก เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง —
เมืองสว่างไสว แต่ในดวงตาของเธอกลับมืดมิด ท่อนร้องนั้นดังขึ้นพอดี
“ถึงแม้จะไม่มีแสงใด... ถ้าเธออยู่ ฉันจะไม่กลัว...”
เธอหลับตา วางแก้วลงบนโต๊ะ แล้วหัวเราะเบา ๆ ให้กับเสียงของนักร้องบนลำโพง
เสียงหัวเราะที่ไม่มีความสุขแม้แต่นิด
“อยู่ด้วยกันงั้นเหรอ… ใครจะอยู่กับฉันกันล่ะ”
เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มเย็นชา ก่อนที่จะลุกขึ้นเดิน ชายหนุ่มคนนึงเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น พูดว่า “ได้เวลาแล้ว” ละเดินเข้าไปในห้องถัดไป —
ประตูสไลด์เปิดเผยให้เห็นอีกโลกหนึ่ง ห้องคอมสีเข้มที่มีเพียงแสงจากจอมอนิเตอร์นับสิบสาดแสงสีเขียวสว่างวูบวาบ เมื่อไฟส่องลงบนใบหน้า ความอบอุ่นจากเสียงเพลงก็ค่อย ๆ จางหาย เธอเดินเข้ามาในห้อง เหลือเพียงเงาของเด็กสาวที่หันกลับไปมองจอทีวีอีกครั้ง —
แล้วกระซิบคำเดิมที่ติดอยู่ในใจตั้งแต่ยังเด็ก
“Ore wa Bakemono”
เสียงพัดลมเครื่องเซิร์ฟเวอร์ดังสม่ำเสมอ
ฟู่ววว—ฟู่ววว
เหมือนลมหายใจของสัตว์ประหลาดที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด
เธอนั่งชันเข่าบนเก้าอี้ที่หมุนได้ ร่างบางเอนเล็กน้อยไปด้านหน้า
หญิงสาววัยสิบสี่ปี—เส้นผมตรงยาวสีน้ำตาลเข้ม ผิวเข้มอมทองแบบลูกครึ่งเอเชียใต้
สวมเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงวอร์มตัวหลวมราคาแพง
แสงสีเขียวจากหน้าจอหลายจอสาดทับใบหน้า เผยดวงตาคมเรียบที่ไร้แววลังเล
บนหน้าจอ…
ตัวอักษรจำนวนมหาศาลเลื่อนไหล
ชื่อผู้ใช้
IP
เส้นทางการเชื่อมต่อ
เสียงแจ้งเตือนดังเป็นระยะราวกับหัวใจของโลกออนไลน์ที่กำลังเต้นผิดจังหวะ
นิ้วเรียวยาวของเธอแตะลงบนคีย์บอร์ด
คำสั่งสุดท้ายถูกเรียกออกมาอย่างเงียบงัน
Bakemono.exe
“รอบนี้แค่สิบล้านพอนะ”
เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นจากอีกฝั่งของห้อง
เขาพิงผนัง มือหนึ่งถือแท็บเล็ต อีกมือเสียบสายเข้ากับอุปกรณ์พกพา
น้ำเสียงเรียบ เหมือนคุยเรื่องธรรมดา
เธอไม่หันไปมอง
“อืม… Bakemono ไปเอามา”
จังหวะเดียวกันนั้น
ชายหนุ่มกดสไลด์ข้อมูลขึ้นบนหน้าจอเสริม
เส้นทางตำรวจไซเบอร์เริ่มขยับเข้ามาใกล้—เร็วเกินไป
“มีตาเฝ้าดูอยู่สามจุด”
เขาพูดสั้น ๆ
“ฉันจะเบี่ยงสัญญาณให้”
เขาสลับช่องการรับส่ง
ปล่อยข้อมูลล่อหลอกจำนวนมากพุ่งออกไปอีกทิศ
เหมือนฝูงนกแตกฮือ
บนจอหลัก
Bakemono.exe กระโดดหลบ
เปลี่ยนเส้นทาง
ทิ้งเพียงร่องรอยปลอมไว้ด้านหลัง
เงินถูกดึงออกมาอย่างเงียบกริบ
ไร้เสียงเตือน
ไร้ความผิดปกติในระบบธนาคาร
“เสร็จแล้ว”
เขาพูด
“ออกได้”
เธอพยักหน้าเพียงนิดเดียว
แต่ก่อนที่เขาจะหันหลังออกจากห้อง
เธอไม่ปิดระบบ
จอใหม่ถูกเปิดขึ้น
กล้องเว็บแคมปรากฏภาพวัยรุ่นผู้หญิงคนหนึ่ง ตัวสั่น ใบหน้าซีดเผือด
ชายหนุ่มหยุดมือ
มองภาพนั้นเพียงเสี้ยววินาที
“เหมือนเดิม?”
เขาถาม
เสียงเรียบ ไม่มีน้ำเสียงกังวล
เป็นเพียงคำถามธรรมดา—เหมือนทุกครั้ง
หญิงสาวไม่หันมา
นิ้วเรียวยังคงขยับบนคีย์บอร์ด
หลังจากเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง เธอเพียงพยักหน้าเบา ๆ
“…อืม”
ละเดินออกจากห้องคอม
ประตูสไลด์เลื่อนปิดลงช้า ๆ
เหลือเพียงเธอ
กับ Bakemono.exe
แสงสีเขียวสะท้อนในดวงตาสีน้ำตาลเข้มเย็นเฉียบ
“เธอมันไม่คู่ควรกับใครทั้งนั้น”
“คิดว่าปิดแอคหลบแล้วฉันจะหาไม่เจอเหรอ”
“โลกออนไลน์ไม่เคยลืม…”
“And send.”
หน้าจอสั่นวูบ
ข้อมูลถูกปล่อยออกไปพร้อมกัน
ข้อความ คำกล่าวหา ภาพตัดต่อ และเสียงซุบซิบที่ไม่มีตัวตน—
ระเบิดกระจายไปทั่วเครือข่ายเหมือนคลื่นช็อกเวฟที่มองไม่เห็น
บนจอหนึ่ง
เว็บแคมของเหยื่อเปิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ
อีกจอหนึ่ง—บัญชีถูกแฮ็ก
อีกจอ—กระแสโซเชียลเริ่มเดือด
เสียงกรีดร้องดังสะท้อนออกมาจากลำโพง
ขณะที่ชื่อเดียวกันปรากฏขึ้นบนทุกหน้าจอ
Bakemono.exe
หญิงสาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
หัวเราะออกมาเบาๆ
“Bakuha!”
เธอหัวเราะ
เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ค่อย ๆ แตกออกเป็นความบ้าคลั่ง
“ฮะ…ฮะฮะฮะ…”
รอยยิ้มของเธอบิดเบี้ยว
แววตาเปล่งประกายจากความเจ็บปวดของคนอื่น
“รู้สึกดีเป็นบ้าเลยหวะ…”
“พวกเธอนี่มันน่าสมเพชจริง ๆ…”
เสียงหัวเราะยังคงดังอยู่ในห้องคอมมืดนั้น
ด้านนอก—
ในครัวที่เงียบงัน
แสงไฟสีอุ่นตรงข้ามกับแสงเขียวเย็นจากอีกห้อง
ชายหนุ่มเปิดตู้เย็น หยิบราเมนถ้วยออกมา สองถ้วย
ไม่ต้องคิด
เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าครั้งแรกเริ่มเมื่อไร
รู้แค่ว่า…มันควรเป็นสอง
น้ำเดือดถูกเทลงในถ้วย
ไอน้ำลอยขึ้นช้า ๆ
ชั่วขณะหนึ่ง กลิ่นซุปอุ่น ๆ ช่วยกลบความเงียบในใจเขาได้บ้าง
เขาชงกาแฟ
Mocha แก้วหนึ่ง วางไว้ด้านหน้า
มืออีกข้างชง Americano สีเข้มให้ตัวเอง
ไม่มีน้ำตาล
เหมือนกันทุกคืน
ภายในห้องคอม —
แต่เพียงไม่นานหลังจากเสียงหัวเราะนั้นจางลง —
ความเงียบกลับเข้าครอบงำอีกครั้ง
เธอเอนหลังพิงเก้าอี้
เสียงหัวเราะที่หลงเหลือค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นลมหายใจสั่นพร่า
สายตาเบนไปที่สร้อยเส้นเล็ก
จี้รูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวสีเงินเล็ก ๆ สะท้อนแสงจอวูบไหว
เธอพลิกมันช้า ๆ —
คลิก
ด้านในคือแฟลชไดรฟเก่า
รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเลือนหายไป
เหลือเพียงแววตาเศร้า…และว่างเปล่า
เสียงลมหายใจแผ่วเบากระทบความเงียบในห้อง
เธอก้มมองมือของตัวเอง
มือที่เพิ่งทำลายใครบางคนในโลกออนไลน์
ริมฝีปากกระตุกยิ้มอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้…
เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“Ore…”
“Bakemono…”
แสงไฟจากหน้าจอกะพริบวูบหนึ่ง
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสะท้อนเงาเขียวซีด
เหมือนแสงจันทร์ที่ยังไม่ฉายแสง —
สวย…แต่เยือกเย็นจนไร้ชีวิต
ทันใดนั้น—
ก๊อก
เสียงแปลก ๆ ดังขึ้นจากจอหลัก
ไม่ใช่เสียงระบบ
ไม่ใช่แจ้งเตือน
ก๊อก… ก๊อก
Bakemono.exe กำลังเคาะจากอีกฝั่งของหน้าจอ
หญิงสาวขมวดคิ้ว
นิ้วเลื่อนไปเหนือคีย์บอร์ดโดยสัญชาตญาณ
หน้าจอมืดลงวูบหนึ่ง
ก่อนที่ไฟล์เดียวจะปรากฏขึ้น…โดยไม่ได้ถูกเรียก
EL_SOL.log
หัวใจของเธอหยุดไปชั่วขณะ
ข้อมูลไม่ใช่มัลแวร์
ไม่ใช่การบุกรุก
แต่มันคือ การตรวจพบ
บรรทัดสุดท้ายในไฟล์กระพริบขึ้นช้า ๆ
“Unknown anomaly detected.”
“Observation initiated.”
เธอจ้องหน้าจอนั้นนิ่ง
ริมฝีปากคลี่รอยยิ้มบาง ๆ
ไม่ใช่รอยยิ้มบ้าคลั่ง
ไม่ใช่รอยยิ้มเจ็บปวด
แต่เป็นรอยยิ้มของใครบางคน
ที่เพิ่งรู้ว่า…
ในโลกใบนี้
มีใครสักคน…เริ่มมองเห็นเธอแล้ว
เสียงลมกลางคืนพัดกระทบกระจกแผ่วเบา
เงาของเธอสะท้อนอยู่บนหน้าจอ
ทับซ้อนกับแสงจันทร์ที่ยังไม่เต็มดวง
และในความมืดนั้น —
เกมได้เริ่มขึ้นแล้ว
—
*เพลง Stand by me ร้องโดย KanaBoon
By PichyBerry
ฺิBakemono_Protocol
Ep. 1 - “俺は化け物… ข้าคือปีศาจ”
เวลา : ปัจจุบัน 2025 (2568) ฤดูฝน
ท้องฟ้ามืดมนของค่ำคืน “จันทร์ดับ” ปกคลุมไปทั่วกรุงเทพฯ ดวงดาวถูกกลืนหายไปในม่านเมฆ แต่เมืองใหญ่ยังคงไม่หลับ แสงไฟนีออนสีส้มจากป้ายโฆษณาและแสงไฟสีขาวจากตึกสูงสะท้อนกับพื้นถนนเปียกชื้นหลังฝนตก กลายเป็นประกายระยับราวกับเศษกระจกในความมืด เสียงเครื่องยนต์และเสียงหัวเราะของผู้คนในย่านพลุกพล่านย้ำเตือนว่า “ความมีชีวิต” ยังไม่ดับไปจากเมืองนี้... เข้าไปในซอยลึกเงียบงันนั้น ชั้นบนสุดของคอนโดสูงกลางย่านดัง —
Luxury Penthouse ที่ราคาหลายสิบล้าน เสียงลมจากระเบียงชั้นสี่สิบกว่าพัดผ่านผ้าม่านสีเงินบางเบา แสงนีออนจากตึกตรงข้ามสะท้อนเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่กว้างจนน่าเวียนหัว เกมคอนโซลรุ่นล่าสุด กองรวมกันอยู่ข้างโซฟา ถัดไปมีหูฟังหลายแบรนด์เรียงรายอยู่บนโต๊ะกระจกใสเหมือนเครื่องประดับ กลิ่นหอมจากเทียนแบรนด์หรูเจืออยู่ในอากาศ แต่แทบกลบกลิ่นความว่างเปล่าที่แผ่วเบาในบรรยากาศไม่มิด ของทุกชิ้นในห้องดูเหมือนจะพยายามพูดว่า “เธอไม่ต้องการใคร” แต่ในความเงียบนั้น…มีเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นเบา ๆ ในใจเสียงความโดดเดี่ยวที่ไม่เคยจากไปตั้งแต่วันที่เธอยังเป็นเด็ก เธอนั่งกอดเข่า หัวอิงกับเข่าของตัวเอง มองเงาสะท้อนตัวเองในกระจกหน้าต่างบานใหญ่ แสงพระจันทร์คืนนี้อยู่ตรงกลางพอดีข้างหลังเธอเต็มไปด้วยของราคาแพง แต่แสงจันทร์สะท้อนออกมาแค่ “เงาเธอคนเดียว” ทุกอย่างในห้องดู “สมบูรณ์แบบ” เกินไปแต่ก็ “เย็นชา” เกินจะเรียกว่ามีชีวิต
พื้นหินอ่อนสีเทาเข้มสะท้อนเงาแสงไฟจากทีวีจอยักษ์ที่เปิดค้างไว้ เสียงเพลงจากลำโพงสเตอริโอดังคลอเบาๆ —
ท่วงทำนองของ Stand by Me* เสียงกีตาร์ใส ๆ ปลุกความทรงจำเก่า ๆ ให้ไหลย้อนกลับมา หญิงสาวยกแก้วน้ำเย็นจรดริมฝีปาก เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง —
เมืองสว่างไสว แต่ในดวงตาของเธอกลับมืดมิด ท่อนร้องนั้นดังขึ้นพอดี
“ถึงแม้จะไม่มีแสงใด... ถ้าเธออยู่ ฉันจะไม่กลัว...”
เธอหลับตา วางแก้วลงบนโต๊ะ แล้วหัวเราะเบา ๆ ให้กับเสียงของนักร้องบนลำโพง
เสียงหัวเราะที่ไม่มีความสุขแม้แต่นิด
“อยู่ด้วยกันงั้นเหรอ… ใครจะอยู่กับฉันกันล่ะ”
เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มเย็นชา ก่อนที่จะลุกขึ้นเดิน ชายหนุ่มคนนึงเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น พูดว่า “ได้เวลาแล้ว” ละเดินเข้าไปในห้องถัดไป —
ประตูสไลด์เปิดเผยให้เห็นอีกโลกหนึ่ง ห้องคอมสีเข้มที่มีเพียงแสงจากจอมอนิเตอร์นับสิบสาดแสงสีเขียวสว่างวูบวาบ เมื่อไฟส่องลงบนใบหน้า ความอบอุ่นจากเสียงเพลงก็ค่อย ๆ จางหาย เธอเดินเข้ามาในห้อง เหลือเพียงเงาของเด็กสาวที่หันกลับไปมองจอทีวีอีกครั้ง —
แล้วกระซิบคำเดิมที่ติดอยู่ในใจตั้งแต่ยังเด็ก
“Ore wa Bakemono”
เสียงพัดลมเครื่องเซิร์ฟเวอร์ดังสม่ำเสมอ
ฟู่ววว—ฟู่ววว
เหมือนลมหายใจของสัตว์ประหลาดที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด
เธอนั่งชันเข่าบนเก้าอี้ที่หมุนได้ ร่างบางเอนเล็กน้อยไปด้านหน้า
หญิงสาววัยสิบสี่ปี—เส้นผมตรงยาวสีน้ำตาลเข้ม ผิวเข้มอมทองแบบลูกครึ่งเอเชียใต้
สวมเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงวอร์มตัวหลวมราคาแพง
แสงสีเขียวจากหน้าจอหลายจอสาดทับใบหน้า เผยดวงตาคมเรียบที่ไร้แววลังเล
บนหน้าจอ…
ตัวอักษรจำนวนมหาศาลเลื่อนไหล
ชื่อผู้ใช้
IP
เส้นทางการเชื่อมต่อ
เสียงแจ้งเตือนดังเป็นระยะราวกับหัวใจของโลกออนไลน์ที่กำลังเต้นผิดจังหวะ
นิ้วเรียวยาวของเธอแตะลงบนคีย์บอร์ด
คำสั่งสุดท้ายถูกเรียกออกมาอย่างเงียบงัน
Bakemono.exe
“รอบนี้แค่สิบล้านพอนะ”
เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นจากอีกฝั่งของห้อง
เขาพิงผนัง มือหนึ่งถือแท็บเล็ต อีกมือเสียบสายเข้ากับอุปกรณ์พกพา
น้ำเสียงเรียบ เหมือนคุยเรื่องธรรมดา
เธอไม่หันไปมอง
“อืม… Bakemono ไปเอามา”
จังหวะเดียวกันนั้น
ชายหนุ่มกดสไลด์ข้อมูลขึ้นบนหน้าจอเสริม
เส้นทางตำรวจไซเบอร์เริ่มขยับเข้ามาใกล้—เร็วเกินไป
“มีตาเฝ้าดูอยู่สามจุด”
เขาพูดสั้น ๆ
“ฉันจะเบี่ยงสัญญาณให้”
เขาสลับช่องการรับส่ง
ปล่อยข้อมูลล่อหลอกจำนวนมากพุ่งออกไปอีกทิศ
เหมือนฝูงนกแตกฮือ
บนจอหลัก
Bakemono.exe กระโดดหลบ
เปลี่ยนเส้นทาง
ทิ้งเพียงร่องรอยปลอมไว้ด้านหลัง
เงินถูกดึงออกมาอย่างเงียบกริบ
ไร้เสียงเตือน
ไร้ความผิดปกติในระบบธนาคาร
“เสร็จแล้ว”
เขาพูด
“ออกได้”
เธอพยักหน้าเพียงนิดเดียว
แต่ก่อนที่เขาจะหันหลังออกจากห้อง
เธอไม่ปิดระบบ
จอใหม่ถูกเปิดขึ้น
กล้องเว็บแคมปรากฏภาพวัยรุ่นผู้หญิงคนหนึ่ง ตัวสั่น ใบหน้าซีดเผือด
ชายหนุ่มหยุดมือ
มองภาพนั้นเพียงเสี้ยววินาที
“เหมือนเดิม?”
เขาถาม
เสียงเรียบ ไม่มีน้ำเสียงกังวล
เป็นเพียงคำถามธรรมดา—เหมือนทุกครั้ง
หญิงสาวไม่หันมา
นิ้วเรียวยังคงขยับบนคีย์บอร์ด
หลังจากเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง เธอเพียงพยักหน้าเบา ๆ
“…อืม”
ละเดินออกจากห้องคอม
ประตูสไลด์เลื่อนปิดลงช้า ๆ
เหลือเพียงเธอ
กับ Bakemono.exe
แสงสีเขียวสะท้อนในดวงตาสีน้ำตาลเข้มเย็นเฉียบ
“เธอมันไม่คู่ควรกับใครทั้งนั้น”
“คิดว่าปิดแอคหลบแล้วฉันจะหาไม่เจอเหรอ”
“โลกออนไลน์ไม่เคยลืม…”
“And send.”
หน้าจอสั่นวูบ
ข้อมูลถูกปล่อยออกไปพร้อมกัน
ข้อความ คำกล่าวหา ภาพตัดต่อ และเสียงซุบซิบที่ไม่มีตัวตน—
ระเบิดกระจายไปทั่วเครือข่ายเหมือนคลื่นช็อกเวฟที่มองไม่เห็น
บนจอหนึ่ง
เว็บแคมของเหยื่อเปิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ
อีกจอหนึ่ง—บัญชีถูกแฮ็ก
อีกจอ—กระแสโซเชียลเริ่มเดือด
เสียงกรีดร้องดังสะท้อนออกมาจากลำโพง
ขณะที่ชื่อเดียวกันปรากฏขึ้นบนทุกหน้าจอ
Bakemono.exe
หญิงสาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
หัวเราะออกมาเบาๆ
“Bakuha!”
เธอหัวเราะ
เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ค่อย ๆ แตกออกเป็นความบ้าคลั่ง
“ฮะ…ฮะฮะฮะ…”
รอยยิ้มของเธอบิดเบี้ยว
แววตาเปล่งประกายจากความเจ็บปวดของคนอื่น
“รู้สึกดีเป็นบ้าเลยหวะ…”
“พวกเธอนี่มันน่าสมเพชจริง ๆ…”
เสียงหัวเราะยังคงดังอยู่ในห้องคอมมืดนั้น
ด้านนอก—
ในครัวที่เงียบงัน
แสงไฟสีอุ่นตรงข้ามกับแสงเขียวเย็นจากอีกห้อง
ชายหนุ่มเปิดตู้เย็น หยิบราเมนถ้วยออกมา สองถ้วย
ไม่ต้องคิด
เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าครั้งแรกเริ่มเมื่อไร
รู้แค่ว่า…มันควรเป็นสอง
น้ำเดือดถูกเทลงในถ้วย
ไอน้ำลอยขึ้นช้า ๆ
ชั่วขณะหนึ่ง กลิ่นซุปอุ่น ๆ ช่วยกลบความเงียบในใจเขาได้บ้าง
เขาชงกาแฟ
Mocha แก้วหนึ่ง วางไว้ด้านหน้า
มืออีกข้างชง Americano สีเข้มให้ตัวเอง
ไม่มีน้ำตาล
เหมือนกันทุกคืน
ภายในห้องคอม —
แต่เพียงไม่นานหลังจากเสียงหัวเราะนั้นจางลง —
ความเงียบกลับเข้าครอบงำอีกครั้ง
เธอเอนหลังพิงเก้าอี้
เสียงหัวเราะที่หลงเหลือค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นลมหายใจสั่นพร่า
สายตาเบนไปที่สร้อยเส้นเล็ก
จี้รูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวสีเงินเล็ก ๆ สะท้อนแสงจอวูบไหว
เธอพลิกมันช้า ๆ —
คลิก
ด้านในคือแฟลชไดรฟเก่า
รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเลือนหายไป
เหลือเพียงแววตาเศร้า…และว่างเปล่า
เสียงลมหายใจแผ่วเบากระทบความเงียบในห้อง
เธอก้มมองมือของตัวเอง
มือที่เพิ่งทำลายใครบางคนในโลกออนไลน์
ริมฝีปากกระตุกยิ้มอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้…
เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“Ore…”
“Bakemono…”
แสงไฟจากหน้าจอกะพริบวูบหนึ่ง
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสะท้อนเงาเขียวซีด
เหมือนแสงจันทร์ที่ยังไม่ฉายแสง —
สวย…แต่เยือกเย็นจนไร้ชีวิต
ทันใดนั้น—
ก๊อก
เสียงแปลก ๆ ดังขึ้นจากจอหลัก
ไม่ใช่เสียงระบบ
ไม่ใช่แจ้งเตือน
ก๊อก… ก๊อก
Bakemono.exe กำลังเคาะจากอีกฝั่งของหน้าจอ
หญิงสาวขมวดคิ้ว
นิ้วเลื่อนไปเหนือคีย์บอร์ดโดยสัญชาตญาณ
หน้าจอมืดลงวูบหนึ่ง
ก่อนที่ไฟล์เดียวจะปรากฏขึ้น…โดยไม่ได้ถูกเรียก
EL_SOL.log
หัวใจของเธอหยุดไปชั่วขณะ
ข้อมูลไม่ใช่มัลแวร์
ไม่ใช่การบุกรุก
แต่มันคือ การตรวจพบ
บรรทัดสุดท้ายในไฟล์กระพริบขึ้นช้า ๆ
“Unknown anomaly detected.”
“Observation initiated.”
เธอจ้องหน้าจอนั้นนิ่ง
ริมฝีปากคลี่รอยยิ้มบาง ๆ
ไม่ใช่รอยยิ้มบ้าคลั่ง
ไม่ใช่รอยยิ้มเจ็บปวด
แต่เป็นรอยยิ้มของใครบางคน
ที่เพิ่งรู้ว่า…
ในโลกใบนี้
มีใครสักคน…เริ่มมองเห็นเธอแล้ว
เสียงลมกลางคืนพัดกระทบกระจกแผ่วเบา
เงาของเธอสะท้อนอยู่บนหน้าจอ
ทับซ้อนกับแสงจันทร์ที่ยังไม่เต็มดวง
และในความมืดนั้น —
เกมได้เริ่มขึ้นแล้ว
—
*เพลง Stand by me ร้องโดย KanaBoon