ขอวิธีคิด หรือแนวคิด เมื่อพ่อแม่รักลูกไม่เท่ากัน

เล่าเรื่องก่อนว่าพ่อป่วยเป็นแพนิก พ่อมีลูกสองคน ลูกคนแรกทำงานแล้วแล้วทิ้งไปมีครอบครัวไม่หันกลับมาดูแลพ่อที่ป่วยและทางบ้านเลย ลูกคนสอง(เรา)ก็ต้องทำหน้าที่ทุกอย่างดูแลพ่อ แต่พ่อไปผูกใจอยู่กับลูกคนแรก พ่อไม่มีกะจิตกะใจที่จะหายป่วยเลย รอคอยวันที่ลูกคนแรกโทรหา วันไหนที่โทรมาพ่อก็สดใสกระปรี้กระเปร่า แล้วนานๆทีจะโทร 6เดือนโทรครั้งสองครั้ง เราที่โทรทุกวันเห็นสภาพเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก เหมือนคนตรอมใจ ทั้งที่เราโทรไปให้กำลังใจทุกวัน เราพยายามหาทางช่วยทุกทาง พาไปพบหมอที่ดี แต่พ่อไม่ใหัความร่วมมือด้านจิตใจเลย เราก็อยากให้พ่อหายยอมทำทุกอย่าง แต่พ่อไปผูกจิตรักลูกคนแรกไว้ ถ้าลูกคนแรกไม่โทรคือทรุดหนักจนเราคิดว่าเป็นซึมเศร้าแทรกซ้อนติดต่อนักจิตบำบัดก็แล้ว ไม่ดีขึ้นเลย ขอวิธีทำใจหน่อย พ่อไม่เห็นเราในสายตาเลย ทำดีแทบตายก็เหมือนเทน้ำในพื้นทราย เราหมดหนทางที่เราสามารถทำได้แล้ว ท้อแท้ไปหมด อยากได้แนวคิดเวลาพ่อรักลูกไม่เท่ากัน คนที่ไม่ได้รับความรักต้องทำใจยังไง ต้องมีแนวคิดยังไงให้เราไม่เครียดเองดิ่งเอง

มาแชร์ประสบการณ์ แชร์แนวคิดกันได้นะคับ ขอบคุณล่วงหน้าคับ

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เพิ่มเติมว่าพ่อคาดหวังกับลูกคนแรกมาก ยอมทุ่มเงินทั้งหมดและยอมกู้เพื่อส่งลูกคนแรกให้เรียนสูง แต่พอลูกคนแรกจบก็ถีบหัวส่งที่บ้านเลย พ่อเลยผิดหวังมากจนดิ่ง จนเป็นแพนิก เราก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วหมดหนทาง