ตัวกระผม

สวัสดีพี่น้องในห้องนี้ ทั้งห้องกลอนเพลงดีที่พักจิต ห้องคนเจ็บปวดใจในชีวิต คนใกล้ชิดห่างไกลไม่หวนคืน ข้าพเจ้าก็เศร้าใจเหมือนหลายท่าน ทุุกคืนวันอยากหลับไหลโดยไม่ตื่น ยามอยู่เดียวเปลี่ยวใจให้สะอื้น สุดจะ

ตอนนี้เปิดใจแล้วนะ....แต่คนที่ผมคุยด้วยกับคนในครอบครัวเค้าก็ไม่รู้ว่าต่อให้เป็นไข้ร่างกายจะไม่ไหวผมก็ยิ้มนะยิ้มทำงานไม่บ่นร่างกายตัวเองไม่ไหวผมก็ฝืนกัดฟันโดยไม่บ่นไม่รู้นะว่าเค้าจะรู้รึป่าว🥲😶

มันติดการนอนดึก เคยคิดว่าการที่ไปทำงานวันแรกจะช่วยทำให้หลับเช้านะแต่ที่ลองมายังไม่เวอร์ปิดเน็ตนอนก็แล้วฝืนนอนสุดพยายามทำสมองให้ว่างเพื่อให้หลับแต่ไร้ผลตอนลองให้ถึงเวลาง่วงตอนตี2-3นุ้น แถมพรุ่งนี้ต้องต

มีอะไรให้ปล่อยว่างไม่ได้ ไม่ว่าจะเรื่องอะไร แค่ต้องการพื้นที่และเวลา และใครสักคนเป็นเพื่อน แต่ยากที่จะเจอคนที่เคมีใกล้เคียงกับตัวเรา

แต่ความจริงคือ ดาวมีไว้เบิ่ง อ้ายเอื้อมบ่ถึงดอกเด้อ หัวใจของน้อง หลับตาฝันอ้ายจังได้กอด ยามคึดฮอดได้แต่หลอยมอง ไร้วาสนาได้เป็นเจ้าของดาวนั่น ถึงผูกคอตาย ใต้ต้นบักเขือขื่น คงบ่อาจฝืนชะตา ที่ฟ้าแบ่งกั้น

ไม่รู้ว่าหมดไฟในการใช้ชีวิตหรือป่าว เเต่รู้สึกเบื่อไปหมดตอนนี้ เเม้เเต่ของที่ชอบมากๆก้เอากลับมาฮีทใจไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไป อยากมีคนคุยมีคนค่อยรับฟัง เเต่ก็ไม่มีใครผ่านเข้ามาในชีวิตบ้างเลย ไม่รู้จะทำ