สรุปดราม่าออมสุชาร์และฟลีนบิวตี้

- การแอบบันทึกเสียงการสนทนาของบุคคลอื่นแล้วนำมาเผยแพร่ โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้รับความยินยอม ทำไมเรื่องนี้คนถึงทำกันอย่างแพร่หลายและคนยังยอมรับกันได้ ?  ทั้ง ๆ ที่ในฐานะปุถุชน เรามองว่าเป็นการละเมิดความเป็นส่วนตัวและความเชื่อใจมาก ๆ  และถ้าการเผยแพร่นั้นทำให้คนอื่นเสื่อมเสีย
ชื่อเสียง ก็จะมีลักษณะเป็นการละเมิดตาม ป.พ.พ.  อีกทั้งยังไม่สามารถนำไปใช้เป็นพยานในชั้นศาลได้ตาม มาตรา 226/1 ป. วิ อาญา  เนื่องจากมีลักษณะเป็นหลักฐานที่ได้มาโดยมิชอบ (อีกฝ่ายไม่รู้ตัวและไม่ได้ยินยอม) แต่เท่าที่เห็นรายการก็ยังคงนำเทปมาเผยแพร่และความเห็นสาธารณะก็ยังไม่ได้เห็นว่าเป็นเรื่องร้ายแรงอะไร  เรื่องนี้ไม่ใช่แค่กรณีนี้ แต่มีกรณีอื่น ๆ อีกมาก เช่น เทปโตโน่

- เมื่อออมรู้สึกว่าสิ่งที่พรีมทำไม่ถูกต้อง ได้แก่ เรื่องการรีแบรนด์ RAD วิธีการแก้ไขปัญหาของออมว่าเหมาะสมหรือไม่อย่างไร ? ส่วนนี้ความเห็นสาธารณะค่อนข้างหลากหลาย  แต่ยังไม่มีใครออกมายืนหยัดว่า ถ้าเราจะต่อสู้กับสิ่งที่ไม่ถูกต้อง เราก็ควรจะยืนหยัดต่อสู้ด้วยวิธีที่ถูกต้องและตรงไปตรงมา หมายความว่า ถ้าอีกฝ่ายไม่โปร่งใส สิ่งนั้นไม่ได้ justify ที่เราจะโต้กลับด้วยวิธีการที่ไม่โปร่งใส


***** แก้ไขเมื่อจำนวนความเห็น = 40

ส่วนตัวเราไม่ได้มีความเห็นต่อเรื่องฟลีนบิวตี้เบ็ดเสร็จเด็ดขาด แต่สนใจความเห็นสาธารณะมากกว่า ที่อ่านมาสรุปได้ว่า
- ความเห็นส่วนใหญ่ยังคงไปในทิศทางที่ว่า ถ้าอีกฝ่ายทำผิดก่อน ก็ถือว่ายอมรับกับการโต้ตอบโดยใช้เล่ห์เหลี่ยมได้
- บางส่วนมองว่าไม่แปลก เพราะว่าเป็นโลกธุรกิจ ไม่ใช่ความสัมพันธ์ฉันเพื่อน การแอบซื้อหุ้นโดยไม่บอกเป็นวิถีปฏิบัติปกติในแวดวงธุรกิจ
- วิธีคิดดังกล่าวเข้าใจได้เพราะเป็นสัญชาติญาณพื้นฐาน สอดคล้องกับค่านิยมไทยจีน บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ
- ประเทศไทยยังเป็นสังคมที่ยอมรับเรื่อง end justifies means ผลลัพธ์อธิบายวิธีการได้  ซึ่งต่างจากแนวคิดอันเป็นรากฐานของระบบกฎหมายภายใต้ระบอบประชาธิปไตยตะวันตก ซึ่งให้ความสำคัญ "วิธีการที่ถูกต้อง" เหนือผลลัพธ์   ดังนั้น ผู้ที่ไม่พอใจจึงยอมรับนายกรัฐมนตรีที่ตนเองไม่ชอบและรอคอยการเลือกตั้งครั้งใหม่ / ถ้าไม่เห็นด้วยกับกฎหมาย ก็เรียกร้องให้มีการแก้กฎหมาย แต่ไม่ได้แอบฝ่าฝืนกฎหมายหรือติดสินบน

เรื่องนี้ ค่อนข้างชัดว่า RAD ปัจจุบันเป็นการเปิดบริษัทใหม่ และพรีมไม่ได้รับหนังสือยินยอมจากผู้ถือหุ้นให้ค้าแข่ง การกระทำของพรีมจึงผิดกฎหมายชัดเจน (ยกเว้นจะมีหลักฐานอื่นหรือข้อโต้แย้งอื่น)  ส่วนออม แม้ว่าจะไม่ผิดกฎหมายข้อใด แต่เมื่อเกิดปัญหาไม่พอใจหุ้นส่วนทางธุรกิจ แนวทางปฏิบัติในการแก้ไขระหว่างหุ้นส่วนที่ควรจะเป็น คือการเจรจาระหว่างกันก่อนที่จะดำเนินการขั้นเด็ดขาดในทางลับหลัง  

ส่วนการหว่านล้อมให้ขายหุ้น เราว่าคนที่อยู่ตรงนั้นคงทราบได้เองว่า ศสาเข้าใจพฤติการณ์อันเป็นมูลเหตุจูงใจผิดไปจากความเป็นจริงหรือไม่ และการหว่านล้อมมีลักษณะเป็นการหลอกลวงให้ทำสัญญาหรือไม่ แต่ในเมื่อไม่มีหลักฐานในการเจรจาให้ขายหุ้นในครั้งนั้น คงยากที่ศาลจะพิพากษาว่าศสามีความบกพร่องแห่งเจตนาที่จะขายหุ้น