ฝนมาอีกแล้ว

๐ เชื่อเถอะฟ้าย่อมเป็นสีฟ้า ครั้นเมื่อพายุฝนได้พ้นผ่าน ที่เคยครึ้มหม่นอนธการ อันตรธาน...ห้วงหาวกลับวาววาม ฯ ๐ ชะละอองฝุ่นเศร้าเถ้าความโศก ล้างคาวขื่นวิโยค,เย้ย-หยัน-หยาม เถอะ...ด้วยใจของเจ้าที่เงางาม

เสียงเย้ยหยันช้ำอกนกกระจอก           ผู้คนบอกชิงชังเป็นนักหนา ชาติกำเนิดต่ำต้อยด้อยราคา               แม้นอีกาเทียบทั้งยังห่างตน ย

ไม่ชอบหน้าฝน เพราะเคยเป็นฤดูที่ใครบางคน ___________________ หล่นหาย! ฝนตั้งเค้าอีกแล้ว เมฆหมอกไม่แคล้ว ครอบคลุมครึ้มไป ฉันจะหลบได้ที่ไหน ตั้งแต่เธอนั้นเดินจากไป เหมือนถูกบังคับให้เปียกตลอดมา ______

กลีบกุหลาบ ฉาบชมพู พรูพรั่งฟ้าว่อนเมฆา ดุจฝัน ขวัญเขนยนภาพิศ นิมิตหวาม งามกว่าเคยเสมือนเย้ย หวามนิมิต ติดฤดี"ระยะทาง บางกลีบ กุหลาบร่อนละออฟ้อน รำรัก เป็นสักขีอนุมาน หวานฉ่ำ ร่ำรินรี่โลมปฐพี ทุกย

มอง นึก ลึก กว้าง..แคบ ใกล้ ใฝ่ สอบ กลอนกระทู้ (แบบ ๓ ๒ ๒) @ มองธรรมชาติ ดาษเห็น หลายหลาก นึกหนามขวาก ดอกไม้ ให้ถวิล ลึกตื้นค้น ขบให้ กระจ่างจินต์ กว้างกล้าบิน เบิกฟ้า สากล @ แคบแนบจิต ติดตาม ความเห

รู้รสชาด ความอยุติธรรม ไม่ได้รับความเป็นธรรม กดขี่ข่มเห่ง เอารัดเอาเปรียบ ผลักไสไล่ส่ง ดูถูกเหยียดหยาม ไม่ยอมรับความต้องการประชาชน ไม่เคารพในศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ เย้ยหยันว่า โง่ ยากจน ไร้การศึกษ