เราจำเป็นต้องดูแลพ่อแม่หรือไม่ แค่ไหน อย่างไร

ผมเคยได้ยินแนวคิดทำนองว่า พ่อแม่ไม่มีบุญคุณ อะไร พ่อแม่ทำให้ลูกเกิดมาก็ต้องเลี้ยงดูไปจนตาย (ทำนองนี้) มก็สงสัยว่าจริง ๆ แล้ว เราควรมองเรื่องนี้อย่างไร ส่วนตัวผมเองเรียนและศึกษาพระพุทธศาสนามาพอสมควร พบว่าในพระไตรปิฎกพูดถึงเรื่องกตัญญูกตเวที เช่นในสิงคาลกสูตร พระพุทธเจ้าตรัสถึงหน้าที่ของลูกและพ่อแม่ต่อกันว่า บุตรควรบำรุงมารดาบิดา ๕ ประการ ได้แก่ เลี้ยงดูตอบแทน 2) ทำกิจของท่าน 3) ดำรงวงศ์ตระกูล 4) ประพฤติตนสมควรเป็นทายาท 5) ทำบุญอุทิศเมื่อท่านล่วงลับ มารดาบิดาก็พึงอนุเคราะห์บุตร ๕ ประการ ได้แก่ 1) ห้ามไม่ให้ทำชั่ว 2) ให้ตั้งอยู่ในความดี 3) ให้ศึกษาเล่าเรียน 4) ช่วยหาคู่ครองที่สมควร 5) มอบทรัพย์สมบัติในเวลาที่เหมาะสม
ผแหล่งอ้างอิง: มจร. ๘. สิงคาลกสูตร : พระไตรปิฎกเล่มที่ ๑๑
ทีนี้เมื่อมองออกไป มีหลายครอบครัวที่พ่อแม่รักและดูแลลูกดีมาก การที่ลูกจะกตัญญูตอบแทนก็เป็นเรื่องเหมาะสมอยู่แล้ว แต่บางครอบครัวพ่อแม่อาจไม่ได้รักหรือดูแลลูกเท่าที่ควร ลูกก็อาจรู้สึกยากที่จะตอบแทนในแบบเดียวกัน
สิ่งที่ผมสงสัยก็คือ 1) สุดท้ายแล้ว ความกตัญญู กตเวที ควรเป็นหน้าที่ของลูกเสมอไปหรือไม่ 2) หรือควรขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ ว่าพ่อแม่ได้ทำหน้าที่ของท่านแค่ไหน 3) แล้วในมุมของสังคมไทยที่ยังยึดถือเรื่องบุญคุณพ่อแม่ เราควรหาสมดุลอย่างไร
ผมไม่ได้ตั้งคำถามเพราะไม่เชื่อในหลักคำสั่งสอนพระพุทธศาสนา แต่ด้วยผมมองว่า ทุกวันนี้มีหลายแนวคิดมาก เลยอยากชวนมาช่วยกันแลกเปลี่ยนความเห็นครับ 🙏