เอาจริงๆไม่ได้ติดกับที่เราจะไปใช้โค้ชนอกนะแต่มานั่งพิจารณาจริงๆ โค้ชมีส่วนในเกมส์แค่ 20% ก็ว่าได้ ดูโค้ชฝรั่งเศษ ตอนคุมเกาหลี จมดินแพ้รวด 14-15 นัด พอมาฝรังเศษผลงานปังมากราว คนละคน สิ่งที่เราต้องยอมรับจริงคือ
1.นักกีฬาเรามาตรฐานไม่นิ่ง เดียวขึ้นเดียวลง ผิดพลาดเองง่ายๆ บ่อยมากกับเรื่องเดิมๆ
2.นักกีฬาเราไม่ค่อยละเอียดเท่าไร การผลิกแผลงตามสถานการณ์้เอาจริง คนที่ดีที่สุดในทีมยกให้บิ๋ม
3. เราตีเบาลงจนงง ว่าแรงหายไปไหนเทียบกับญี่ปุ่นที่ตัวเท่ากัน ทำไมเขาตีแรงจัง
4. เรายังเป็นทีมตัวเล็กที่รับบอลแรกไม่ค่อยดี ขนาดได้ออมสินที่ถือว่าช่วยได้เยอะก็ยังไมาค่อยเข้า
5.ไม่รู้ใครสังเกตเหมือนกันไหมเรามักจะแต้มไหลหลังเสิร์ฟเสียเสมอ เสิร์ฟเสีย 1 ลูกจะโดน ต่ออีก 2-3 แต้มตลอด
6.บอลเสิร์ฟเราไม่มีมิติ กลางหลังตำแหล่ง 4-5-6  ตลอดและก็ออกบ่อย ถามถึงคนเสิร์ฟที่ไว้ใจได้ในทีมไทยนึกถึง ออมสินคนเดียวตอนนี้ (แมทชิงแชมปีโลกนะ)

คือเอาจริงๆเรารู้ละว่านักกีฬาเต็มที่แล้ว แต่ปัญหาที่ทำให้แพ้ก็เรื่องเดิมๆ เสิร์ฟ บอลแรก หลุดลูกง่ายๆ ทำไมเราไม่เคยชนะ เยอรมัน กับ เนเธอแลน์รู้ไหม 2 ทีมนี้เสียเองน้อยมาก ทีมที่ได้จะชนะต้องมี Errors เยอะ แนเธอแลนเกือบแพ้เราเพราะ Errors รอบนี้เขาเยอะ
แฟนทุกคนอยากให้วอลเลย์บอลไทยพัฒนา ไม่ว่าจะออกมาแสดงออกในด้านดีไม่ดี แต่อย่างที่บอกผู้เล่นคือส่วนสำคัญกว่าโค้ช ถ้ามีแผนดีผู้เล่น error เองเยอะขนาดนั้นก็ยากที่จะชนะ ผมถึงคิดว่าเราควรมุ่งพัฒนาศักยภาพของผู้เล่นก่อน แนวคิด สติ สมาธิ และ สกิล
ตอนนี้ก็ต้องอยู่กับโค้ชอ๊อดละ แกก็ไม่แย่นะ แต่ปีนี้มันยุคมืดไปหน่อย เพียว บิ๋ม เตย สอง ก็มารำรุดพร้อมกัน แต่ก็ปั้น ออมสินมาได้