สิ่งที่ไทยไม่มีเหมือนยุ่นแบบชัดเจนคือ พัฒนาบอลเสิร์ฟตัดเกม

สาวมายูตอนเดบิวต์เยาวชน เสิร์ฟท่าหวานก็อปปี้ซาโอริมาก แต่พอติดชุดใหญ่ปุ๊ปนางเปลี่ยนท่าทันที พุ่ง มีมิติ ทำไมสาวไทยเสิร์ฟท่าเดิมจนใกล้เกษียณ เสิร์ฟโป่ง เสิร์ฟโด่ง เป็นทีมเดียวในระดับโลกที่ท่าเสิร์ฟเบา

ลองนึกภาพโคกะ โยชิโนะ วาดะ แต่ละคนดูหุ่นเพรียวบาง ไม่ได้มีกล้ามแขนกล้ามขาเป็นมัดๆ เหมือนทีมอื่น แต่พลังตบเหลือล้น เค้าทำยังไงเหรอ ให้แรงดีแต่หุ่นยังสวยอยู่

ไม่ต้องยืดเยื้อ5555

วันนี้วาดะเล่นไม่ออก เลยต้องเปิดโหมดโยชิโนะ ซึ่งชีก็ทุบมาก (สมกับที่ nec ปั้นมาทั้งฤดูกาล​) แต่ตอนเป็นหัวเสารับบอลแรก ชีก็ทำหน้าที่ได้ดี แต่ไม่ได้เน้นบุกเท่าไหร่

บอลเสิร์ฟทีมสาวเทคนิคตอนนี้คือ คลาส A+ = โยชิโนะ/ น้องสะใภ้ (มายู) คลาส A = วาดะ/ เซกิ/ ไอริ คลาส B+ = ชิมามูระ และที่เหลือ ตำนานวนลงหลังไปกี่หน้า ก็เหมือนได้บุกจากเส้นสามเมตรทุกหน้า ทีมใหญ่อย่างอิตา

ตามหัวข้อ ด้วยความเคารพ ดิฉันเห็นว่า ซารินะ โคกะ เป็นตัวตบหัวเสาที่เก่ง เป็นที่พึ่งพาของทีมได้ในช่วงประมาณ 10 ปี ที่เธอรับใช้ทีมชาติ แต่ตัวตบหัวเสารุ่นใหม่ทั้งสองข้างของทีมชาติญี่ปุ่นยุคปัจจุบัน