ประเทศไทย ยุค 4.0 ！
ขอทานต่างด้าวนั่งตามสะพานลอย ฟุตบาท
แต่ขอทานคนไทย ไปไกลกว่านั้นมาก พัฒนาเทคนิคเป็นการถือซองบุญ คิวอาร์โค้ดบัญชีบอกบุญ มีสตอรี่หลากหลายให้คนรู้สึกสงสารจับใจ มือสั่นจนต้องควักเงินบริจาค หรือซื้อของมาบริจาคกันท่วมท้น
เบื้องหลัง ด้วยแรงเงินบริจาคที่ไหลมาห่าใหญ่หลายสิบปี ขอทานจึงมีทรัพย์สินอู้ฟู่อภิมหาอลังการตระการตา ไม่ก็ข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงระยับ แต่ตอนออกไปขอทาน ทำตัวน่าสงสารแลดูชีวิตรุ่งริ่งรุงรัง น่าสลดสังเวชใจแก่ผู้พบเห็น ผู้ได้ยิน ได้ฟังเรื่องราว
หันมาดูชีวิตญาติโยม หลายคนมีรายได้ขั้นต่ำ หลายคนยังผ่อนบ้านผ่อนรถชั่วโคตรก็ยังไม่รู้ว่าจะผ่อนรอดไหม หลายคนหนี้สินท่วมหัว หลายคนบ้านเข้าธนาคารยังไม่รู้จะโดนยึดบ้านวันไหน ส่วนคนรวยๆที่ไม่ลำบาก ก็คิดเพียงว่าเงินและสิ่งของที่ตนนำมาถวาย จะไหลไปยังประโยชน์แก่ผู้ลำบากทั้งหลาย แต่กลายเป็น ของบริจาคมหาศาลถูกปล่อยทิ้ง เน่าเสีย เงินก้อนโตไหลไปบำเรอเลี้ยงเหล่าขอทาน ให้ร่ำรวยมั่งคั่งจนเรียกว่า อภิมหาเศรษฐี บนกองเงินบริจาค กระทั่งโรงพยาบาลที่สร้างขึ้นแล้วทิ้งร้างไปเฉยๆ เหมือนเงินคือของฟรี ที่เอาไปโปรยทิ้งเล่นๆ
อนิจจาเมืองไทย เราควรจัดให้ "ขอทาน" เป็นอาชีพหนึ่งได้แล้วหรือเปล่า
และเราควรมีสติในการบริจาคให้มากกว่านี้ไหม เพราะหน่วยงานตรวจสอบบ้านขอทาน ก็แทบไม่ทำงานอะไรเลย ตั้งมางั้นๆพอเป็นพิธี สักแต่ว่าขอให้มีเท่านั้น
ขอทานต่างด้าวนั่งสะพานลอย-ฟุตบาท แต่ขอทานคนไทย ถือซองบุญ บ้างห่มเหลือง บ้างสวมเสื้อแพง นั่งรถหรู ขายดราม่าเรียกความสงสาร
ขอทานต่างด้าวนั่งตามสะพานลอย ฟุตบาท
แต่ขอทานคนไทย ไปไกลกว่านั้นมาก พัฒนาเทคนิคเป็นการถือซองบุญ คิวอาร์โค้ดบัญชีบอกบุญ มีสตอรี่หลากหลายให้คนรู้สึกสงสารจับใจ มือสั่นจนต้องควักเงินบริจาค หรือซื้อของมาบริจาคกันท่วมท้น
เบื้องหลัง ด้วยแรงเงินบริจาคที่ไหลมาห่าใหญ่หลายสิบปี ขอทานจึงมีทรัพย์สินอู้ฟู่อภิมหาอลังการตระการตา ไม่ก็ข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงระยับ แต่ตอนออกไปขอทาน ทำตัวน่าสงสารแลดูชีวิตรุ่งริ่งรุงรัง น่าสลดสังเวชใจแก่ผู้พบเห็น ผู้ได้ยิน ได้ฟังเรื่องราว
หันมาดูชีวิตญาติโยม หลายคนมีรายได้ขั้นต่ำ หลายคนยังผ่อนบ้านผ่อนรถชั่วโคตรก็ยังไม่รู้ว่าจะผ่อนรอดไหม หลายคนหนี้สินท่วมหัว หลายคนบ้านเข้าธนาคารยังไม่รู้จะโดนยึดบ้านวันไหน ส่วนคนรวยๆที่ไม่ลำบาก ก็คิดเพียงว่าเงินและสิ่งของที่ตนนำมาถวาย จะไหลไปยังประโยชน์แก่ผู้ลำบากทั้งหลาย แต่กลายเป็น ของบริจาคมหาศาลถูกปล่อยทิ้ง เน่าเสีย เงินก้อนโตไหลไปบำเรอเลี้ยงเหล่าขอทาน ให้ร่ำรวยมั่งคั่งจนเรียกว่า อภิมหาเศรษฐี บนกองเงินบริจาค กระทั่งโรงพยาบาลที่สร้างขึ้นแล้วทิ้งร้างไปเฉยๆ เหมือนเงินคือของฟรี ที่เอาไปโปรยทิ้งเล่นๆ
อนิจจาเมืองไทย เราควรจัดให้ "ขอทาน" เป็นอาชีพหนึ่งได้แล้วหรือเปล่า
และเราควรมีสติในการบริจาคให้มากกว่านี้ไหม เพราะหน่วยงานตรวจสอบบ้านขอทาน ก็แทบไม่ทำงานอะไรเลย ตั้งมางั้นๆพอเป็นพิธี สักแต่ว่าขอให้มีเท่านั้น