ปีนี้เราอายุ 27 ค่ะ
เราคบกับแฟนเราตอนเราอายุ 20 ค่ะ คบกันมาจนลืมแล้วว่าการอยู่คนเดียวเป็นยังไง ใช้ชีวิตยังไง มีความสุขกับอะไร
เราไม่มีเพื่อนสนิทที่อยู่ใกล้ๆค่ะ เพื่อนเราเรียนจบแยกย้ายไปทำงานและมีครอบครัวหมดแล้ว อยู่กับครอบครัวแต่เขาไม่ได้เอาใจใส่เท่ากับแฟนเราเท่าไหร่ ช่วงสมัยเรียนมีทะเลาะกันเพราะเราค่อนข้างเอาแต่ใจ และชอบบังคับ โกรธง่าย เหวี่ยงง่าย เจ้าอารมณ์ ตอนนั้นเขาค่อนข้างเหนื่อยค่ะ เกือบเลิกกันไปครั้งหนึ่งตอนคบได้5ปี เราเลยเริ่มทบทวนตัวเองและตั้งใจจะปรับนิสัยไม่ดีเพื่อเขา เขาก็คบเราต่อนะคะ เพราะพอเราไม่เจ้าอารมณ์ เราก็เป็นคนน่ารักคนหนึ่งเรามีข้อดีหลายอย่างค่ะที่ทำให้เขารัก ส่วนตัวเขาเองก็เป็นคนอบอุ่น ใจดี แล้วก็แสดงออกว่ารักเรามากๆค่ะ
เรากับเขาเหมือนกันที่ส่วนใหญ่อยู่แค่บ้านกับทำงาน ไม่ติดเพื่อน สังคมค่อนข้างน้อย มีเวลาให้กันค่อนข้างเยอะค่ะ ตั้งแต่ได้โอกาสครั้งแรก เราปรับตัวมา 2 ปีค่ะ เราค่อนข้างดีขึ้นมากๆ แต่พอเราปรับอ่ะค่ะ เราจะคาดหวังในตัวอีกคนเยอะขึ้น หลังๆมานี้เราอารมณ์ดิ่งมาก แต่เขาค่อนข้างพูดจาดุเกินไป หรือไม่ว่าจะเจออะไรให้เราจัดการความรู้สึกตัวเอง ทั้งที่บางทีเราแค่ต้องการคำปลอบใจจากเขา แล้วเราก็พูดกับเขาว่าเขาไม่ห่วงความรู้สึกเราเลย เหมือนพร้อมจะไปตลอดเวลา ทั้งที่เราพยายามทำทุกอย่างเพื่ออยู่กับเขา ซึ่งเราก็รู้นะคะเขาหวังดี คืนที่เขาตัดใจจากเรา คือเราพูดทุกอย่างในใจเราที่น้อยใจกับเขาเลยค่ะ เพื่อให้เขาปรับตัวเข้าหาเราหน่อย แต่เราไม่ทราบเลยว่าเขาสะสมความสับสน ความผิดหวังจากคำพูดเรามานานแค่ไหน สุดท้ายเขาก็ไปค่ะ เขาบอกเขาให้เราไม่ได้ เราก็ขอโอกาสเขานะเราบอกไม่ได้ไม่เป็นไร แต่เขาก็บอกแบบเสียงสั่นเลยค่ะว่าเขาให้เรามาสองครั้งแล้ว ถ้ามันจะดี มันดีไปแล้ว เขาบอกเขาตั้งใจรักเรา ไม่ต่างจากเรา เขาเสียดายเหมือนกันที่จบลงแบบนี้
จริงๆเราคงมีความคิดต่างกันถึงอยู่กันไม่ได้ เขาต้องการความสบายใจ ไม่ซับซ้อน แต่เราเป็นคนติดถูกตามใจ เพราะเขาเคยทำให้เราค่ะ ทั้งที่เราบอกว่าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ เราโกรธก็ไม่เป็นไรนะ ถึงสีหน้าเราออกก็ช่างเรานะ แต่เขาแค่อยากทำให้มันดี เขาเลยกดดันตัวเอง สุดท้ายก็เหนื่อย เราก็ยอมรับว่าการถูกตามใจ มันทำให้ได้ใจจริงๆค่ะ เขาก็พูดถูกว่าเราไม่ควรทำกิริยาไม่ดีแต่แรก ไม่ใช่ขอโทษทีหลัง
ตอนเลิกกันเราร้องไห้หนักมาก เหมือนโลกทั้งใบมันพังเลยค่ะ เพราะนอกจากเขาเราไม่มีใครเลยจริงๆ แม้แต่สังคมการทำงานของเราก็ไม่มีใครที่สามารถไว้ใจได้เลย เราเสียใจมากทำใจไม่ได้ เราง้อเขาทุกทางเขาก็บอกเขารักนะ แต่เขาไม่สามารถเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว เขายังใจดีมากๆนะคะ เขาอยู่เป็นเพื่อนทั้งที่เราเลิกกัน คอยบอกให้หาอะไรทำ คอยบอกให้พัฒนาตัวเอง คอยถามว่าเป็นยังไงบ้าง มันกินเวลาอยู่เกือบ 2 สัปดาห์เรารู้สึกว่าเรารับไม่ไหวค่ะ เพราะใจเขาอยากจะไปมีชีวิตของเขาแล้ว แต่ยังต้องอยู่กับความรู้สึกผิด เราขอให้เขาอย่าทักมาอีกช่วงนี้ เดียวเราดีขึ้นเราจะทักไป เขาก็บอกว่าเขาเป็นห่วงเรา และจะรอเราดีขึ้นแล้วทักมา เรารู้สึกคิดถึงเราก็โทรไป ถามเขาเป็นยังไงบ้าง เขาก็บอกเขาเองก็ไม่ดีเลย ร้องไห้ทุกคืน เขาไม่รู้จะจัดการกับมันยังไง สุดท้ายเมื่อคืนนี้เขาก็บล็อกเรา บล็อกทุกช่องทางที่เราจะสามารถติดต่อเขาได้
เราไม่รู้จะทำยังไงเลยค่ะ ทั้งที่ทำใจไว้บ้างแล้วว่ามันอาจจะจบลงจริงๆ แต่ไม่คิดว่าเขาที่แสดงความเป็นห่วงเราขนาดนั้น บอกว่าไม่มีวันลืมเรา แต่ตัดความสัมพันธ์แบบเด็ดขาดได้ขนาดนี้ ก่อนหน้านี้เราอยู่ด้วยความหวังว่าเขาอาจจะใจอ่อน เพราะเขาดูยังรักเราแบบชัดเจนมาก เขายังปลอบเราว่าจะดูเราเติบโต เราจะได้เจอกันอีก จะเป็นกำลังใจให้ ไว้คุยกันอีก แต่ตอนนี้ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น มันหมดทุกๆอย่างเลยค่ะความหวัง แล้วก็ความสุข
คนที่มีแฟนเป็นโลกทั้งใบ เขาจะทำยังไงคะ เมื่อแฟนของเขาเลือกเดินออกไปจากชีวิตแล้ว
เราคบกับแฟนเราตอนเราอายุ 20 ค่ะ คบกันมาจนลืมแล้วว่าการอยู่คนเดียวเป็นยังไง ใช้ชีวิตยังไง มีความสุขกับอะไร
เราไม่มีเพื่อนสนิทที่อยู่ใกล้ๆค่ะ เพื่อนเราเรียนจบแยกย้ายไปทำงานและมีครอบครัวหมดแล้ว อยู่กับครอบครัวแต่เขาไม่ได้เอาใจใส่เท่ากับแฟนเราเท่าไหร่ ช่วงสมัยเรียนมีทะเลาะกันเพราะเราค่อนข้างเอาแต่ใจ และชอบบังคับ โกรธง่าย เหวี่ยงง่าย เจ้าอารมณ์ ตอนนั้นเขาค่อนข้างเหนื่อยค่ะ เกือบเลิกกันไปครั้งหนึ่งตอนคบได้5ปี เราเลยเริ่มทบทวนตัวเองและตั้งใจจะปรับนิสัยไม่ดีเพื่อเขา เขาก็คบเราต่อนะคะ เพราะพอเราไม่เจ้าอารมณ์ เราก็เป็นคนน่ารักคนหนึ่งเรามีข้อดีหลายอย่างค่ะที่ทำให้เขารัก ส่วนตัวเขาเองก็เป็นคนอบอุ่น ใจดี แล้วก็แสดงออกว่ารักเรามากๆค่ะ
เรากับเขาเหมือนกันที่ส่วนใหญ่อยู่แค่บ้านกับทำงาน ไม่ติดเพื่อน สังคมค่อนข้างน้อย มีเวลาให้กันค่อนข้างเยอะค่ะ ตั้งแต่ได้โอกาสครั้งแรก เราปรับตัวมา 2 ปีค่ะ เราค่อนข้างดีขึ้นมากๆ แต่พอเราปรับอ่ะค่ะ เราจะคาดหวังในตัวอีกคนเยอะขึ้น หลังๆมานี้เราอารมณ์ดิ่งมาก แต่เขาค่อนข้างพูดจาดุเกินไป หรือไม่ว่าจะเจออะไรให้เราจัดการความรู้สึกตัวเอง ทั้งที่บางทีเราแค่ต้องการคำปลอบใจจากเขา แล้วเราก็พูดกับเขาว่าเขาไม่ห่วงความรู้สึกเราเลย เหมือนพร้อมจะไปตลอดเวลา ทั้งที่เราพยายามทำทุกอย่างเพื่ออยู่กับเขา ซึ่งเราก็รู้นะคะเขาหวังดี คืนที่เขาตัดใจจากเรา คือเราพูดทุกอย่างในใจเราที่น้อยใจกับเขาเลยค่ะ เพื่อให้เขาปรับตัวเข้าหาเราหน่อย แต่เราไม่ทราบเลยว่าเขาสะสมความสับสน ความผิดหวังจากคำพูดเรามานานแค่ไหน สุดท้ายเขาก็ไปค่ะ เขาบอกเขาให้เราไม่ได้ เราก็ขอโอกาสเขานะเราบอกไม่ได้ไม่เป็นไร แต่เขาก็บอกแบบเสียงสั่นเลยค่ะว่าเขาให้เรามาสองครั้งแล้ว ถ้ามันจะดี มันดีไปแล้ว เขาบอกเขาตั้งใจรักเรา ไม่ต่างจากเรา เขาเสียดายเหมือนกันที่จบลงแบบนี้
จริงๆเราคงมีความคิดต่างกันถึงอยู่กันไม่ได้ เขาต้องการความสบายใจ ไม่ซับซ้อน แต่เราเป็นคนติดถูกตามใจ เพราะเขาเคยทำให้เราค่ะ ทั้งที่เราบอกว่าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ เราโกรธก็ไม่เป็นไรนะ ถึงสีหน้าเราออกก็ช่างเรานะ แต่เขาแค่อยากทำให้มันดี เขาเลยกดดันตัวเอง สุดท้ายก็เหนื่อย เราก็ยอมรับว่าการถูกตามใจ มันทำให้ได้ใจจริงๆค่ะ เขาก็พูดถูกว่าเราไม่ควรทำกิริยาไม่ดีแต่แรก ไม่ใช่ขอโทษทีหลัง
ตอนเลิกกันเราร้องไห้หนักมาก เหมือนโลกทั้งใบมันพังเลยค่ะ เพราะนอกจากเขาเราไม่มีใครเลยจริงๆ แม้แต่สังคมการทำงานของเราก็ไม่มีใครที่สามารถไว้ใจได้เลย เราเสียใจมากทำใจไม่ได้ เราง้อเขาทุกทางเขาก็บอกเขารักนะ แต่เขาไม่สามารถเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว เขายังใจดีมากๆนะคะ เขาอยู่เป็นเพื่อนทั้งที่เราเลิกกัน คอยบอกให้หาอะไรทำ คอยบอกให้พัฒนาตัวเอง คอยถามว่าเป็นยังไงบ้าง มันกินเวลาอยู่เกือบ 2 สัปดาห์เรารู้สึกว่าเรารับไม่ไหวค่ะ เพราะใจเขาอยากจะไปมีชีวิตของเขาแล้ว แต่ยังต้องอยู่กับความรู้สึกผิด เราขอให้เขาอย่าทักมาอีกช่วงนี้ เดียวเราดีขึ้นเราจะทักไป เขาก็บอกว่าเขาเป็นห่วงเรา และจะรอเราดีขึ้นแล้วทักมา เรารู้สึกคิดถึงเราก็โทรไป ถามเขาเป็นยังไงบ้าง เขาก็บอกเขาเองก็ไม่ดีเลย ร้องไห้ทุกคืน เขาไม่รู้จะจัดการกับมันยังไง สุดท้ายเมื่อคืนนี้เขาก็บล็อกเรา บล็อกทุกช่องทางที่เราจะสามารถติดต่อเขาได้
เราไม่รู้จะทำยังไงเลยค่ะ ทั้งที่ทำใจไว้บ้างแล้วว่ามันอาจจะจบลงจริงๆ แต่ไม่คิดว่าเขาที่แสดงความเป็นห่วงเราขนาดนั้น บอกว่าไม่มีวันลืมเรา แต่ตัดความสัมพันธ์แบบเด็ดขาดได้ขนาดนี้ ก่อนหน้านี้เราอยู่ด้วยความหวังว่าเขาอาจจะใจอ่อน เพราะเขาดูยังรักเราแบบชัดเจนมาก เขายังปลอบเราว่าจะดูเราเติบโต เราจะได้เจอกันอีก จะเป็นกำลังใจให้ ไว้คุยกันอีก แต่ตอนนี้ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น มันหมดทุกๆอย่างเลยค่ะความหวัง แล้วก็ความสุข