เราน่าจะขยาย อู่ต่อเรือ และ ปั้ม KDX 2 ออกมา

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เปรียบเทียบเรือพิฆาต KDX-1 และ KDX-2: ก้าวย่างสำคัญของกองทัพเรือเกาหลีใต้ (ฉบับปรับปรุง)
เรือพิฆาตชั้น KDX-1 (Gwanggaeto the Great-class) และ KDX-2 (Chungmugong Yi Sun-sin-class) ถือเป็นหมุดหมายสำคัญแห่งการพัฒนากองทัพเรือสาธารณรัฐเกาหลีใต้ให้ก้าวสู่การเป็นกองทัพเรือน้ำลึก (Blue-water navy) ที่สามารถปฏิบัติการได้ไกลจากชายฝั่ง แม้เรือทั้งสองชั้นจะกำเนิดขึ้นภายใต้โครงการ Korean Destroyer Experimental (KDX) เช่นเดียวกัน แต่ก็สะท้อนถึงพัฒนาการทางเทคโนโลยีและหลักนิยมทางทหารที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน
เรือพิฆาตชั้น KDX-1 หรือชั้น "ควังแกโทมหาราช" ซึ่งเข้าประจำการในช่วงปลายทศวรรษ 1990 ถือเป็นเรือพิฆาตยุคใหม่ลำแรกๆ ที่เกาหลีใต้สร้างขึ้นเองโดยมีเป้าหมายหลักในการป้องกันตนเองและปฏิบัติการในน่านน้ำใกล้ฝั่ง เรือชั้นนี้มีระวางขับน้ำเต็มที่ประมาณ 3,900 ตัน ความยาว 135.5 เมตร และมีพลประจำเรือประมาณ 286 นาย แม้จะมีขีดความสามารถในการรบทั้งสามมิติ แต่ระบบอาวุธถูกจำกัดไว้สำหรับการป้องกันตนเองเป็นหลัก โดยมีระบบท่อยิงแนวดิ่ง (VLS) แบบ Mk 48 จำนวน 16 ท่อยิงสำหรับอาวุธปล่อยนำวิถีพื้นสู่อากาศพิสัยใกล้-ปานกลางอย่าง Sea Sparrow, ปืนใหญ่เรือ OTO Melara 127 มม., ระบบป้องกันตนเองระยะประชิด (CIWS) Goalkeeper 30 มม. 2 ระบบ และอาวุธปล่อยฯ ต่อต้านเรือรบ Harpoon
ในทางกลับกัน เรือพิฆาตชั้น KDX-2 หรือชั้น "ชุงมูกง อีซุนชิน" ซึ่งเข้าประจำการในทศวรรษ 2000 คือการยกระดับขีดความสามารถในทุกมิติอย่างก้าวกระโดด เรือชั้นนี้มีขนาดใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ด้วยระวางขับน้ำเต็มที่ประมาณ 5,500 ตัน ความยาว 150 เมตร และใช้กำลังพลประจำเรือที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น โดยมีจำนวนประมาณ 200 นาย ซึ่งน้อยกว่าชั้น KDX-1 แม้เรือจะมีขนาดใหญ่และซับซ้อนกว่า สะท้อนให้เห็นถึงการนำระบบอัตโนมัติเข้ามาช่วยในการปฏิบัติงานมากขึ้น
ความแตกต่างที่สำคัญที่สุดคือศักยภาพในการป้องกันภัยทางอากาศในพื้นที่ (Area Air Defense) โดย KDX-2 ติดตั้งระบบท่อยิงแนวดิ่ง Mk 41 VLS จำนวน 32 ท่อยิง ซึ่งรองรับอาวุธปล่อยนำวิถีพื้นสู่อากาศ SM-2 Block IIIA ที่มีระยะยิงไกลและประสิทธิภาพสูงกว่า Sea Sparrow ของ KDX-1 อย่างมาก นอกจากนี้ยังติดตั้ง K-VLS ซึ่งเป็นระบบที่เกาหลีใต้พัฒนาขึ้นเองอีก 24 ท่อยิง สำหรับปฏิบัติการโจมตีเป้าหมายภาคพื้นดินและปราบเรือดำน้ำจากระยะไกล ระบบ CIWS ก็ได้รับการปรับปรุงโดยใช้ Goalkeeper 1 ระบบ ควบคู่กับระบบป้องกันระยะประชิด RAM Block 1 เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการต่อต้านภัยคุกคามจากขีปนาวุธ
ด้านการออกแบบ KDX-2 ได้นำแนวคิดเรือรบสมัยใหม่ที่เน้น คุณสมบัติล่องหน (Stealth) มาใช้อย่างเต็มรูปแบบ มีการออกแบบตัวเรือและเสากระโดงที่เรียบและลาดเอียงเพื่อลดพื้นที่หน้าตัดการสะท้อนของเรดาร์ (RCS) ทำให้เรือถูกตรวจจับได้ยากกว่า KDX-1 อย่างมีนัยสำคัญ นอกจากนี้ KDX-2 ยังมีขีดความสามารถในการปราบเรือดำน้ำที่สูงขึ้นด้วยการติดตั้งโซนาร์ลากท้าย (Towed Array Sonar) เพิ่มเติมจากโซนาร์ที่ติดใต้ท้องเรือ
โดยสรุป เรือพิฆาตชั้น KDX-1 คือรากฐานที่สำคัญในการเรียนรู้และพัฒนาเทคโนโลยีเรือรบของเกาหลีใต้ ขณะที่ KDX-2 คือผลผลิตของการต่อยอดที่แสดงให้เห็นถึงความก้าวหน้าอย่างชัดเจน กลายเป็นเรือรบอเนกประสงค์ที่มีความสมดุล สามารถปฏิบัติการได้อย่างอิสระในมหาสมุทรเปิดได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งเป็นการปูทางไปสู่การพัฒนาเรือพิฆาตชั้น KDX-3 (Sejong the Great-class) ที่มีระบบเอจิส (Aegis) อันทรงพลังในเวลาต่อมา
คือ KDX 1 มันตกรุ่นแล้วน่ะครับ …ถ้าจะวางรากฐาน ควร ต่อเติมอู่ต่อเรือ แล้วต่อใหม่เลยน่ะครับ…
ว่าจะบอกให้เอา Mogamiรุ่นล่าสุดมา ที่ ญี่ปุ่นเขาส่งออกรัวๆแต่เราไปดีลกับเกาหลีใต้ไว้แล้วนี่สิ…

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้การเปรียบเทียบเชิงลึกระหว่าง เรือฟริเกตชั้น Mogami (FFM) และ เรือพิฆาตชั้น Gwanggaeto the Great (KDX-I)
เป็นการเปรียบเทียบเรือรบสองยุคสมัยที่สะท้อนถึงปรัชญาการออกแบบและเทคโนโลยีที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าเรือฟริเกตของไทยที่พัฒนาจากเกาหลีใต้จะเป็นรุ่น DW-3000F ซึ่งพัฒนาต่อยอดมาจาก KDX-I แต่การเปรียบเทียบกับต้นแบบ KDX-I โดยตรงจะช่วยให้เห็นภาพความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่ชัดเจนยิ่งขึ้น
ปรัชญาการออกแบบและยุคสมัย: หัวใจของความแตกต่าง
* เรือพิฆาตชั้น KDX-I (เข้าประจำการปี 1998): ถือเป็นก้าวสำคัญของอุตสาหกรรมต่อเรือรบเกาหลีใต้ในยุค 90s เป็นเรือพิฆาตอเนกประสงค์ (Multi-purpose Destroyer) ที่ออกแบบตามแนวคิดดั้งเดิมของตะวันตกในยุคสงครามเย็นตอนปลาย เน้นการทำภารกิจหลัก 3 มิติ คือ ต่อต้านเรือผิวน้ำ (ASuW), ต่อต้านเรือดำน้ำ (ASW) และป้องกันภัยทางอากาศในระดับจำกัด (Self-defense AAW) การออกแบบยังไม่เน้นเทคโนโลยีล่องหน (Stealth) และใช้กำลังพลจำนวนมากตามมาตรฐานเรือรบในยุคนั้น
* เรือฟริเกตชั้น Mogami (เข้าประจำการปี 2022): เป็นผลผลิตของแนวคิดการรบในศตวรรษที่ 21 อย่างแท้จริง ออกแบบมาเพื่อรับมือกับภัยคุกคามสมัยใหม่ มีปรัชญาหลักคือ:
   * Stealth: ลดการตรวจจับจากเรดาร์และความร้อนอย่างสุดขีด
   * Automation: ใช้ระบบอัตโนมัติขั้นสูงเพื่อลดจำนวนกำลังพลลงอย่างมาก
   * Multi-Mission/Compactness: บรรจุขีดความสามารถที่หลากหลายไว้ในตัวเรือขนาดกะทัดรัด โดยเฉพาะการ "ปฏิวัติ" ด้วยการเพิ่มขีดความสามารถในการต่อต้านทุ่นระเบิด (MCM) เข้ามาเป็นภารกิจหลัก ซึ่งเรือรบผิวน้ำทั่วไปไม่มี
   * Networking: เน้นการปฏิบัติการรบแบบเครือข่าย
การวิเคราะห์เปรียบเทียบคุณลักษณะเชิงลึก
ความแตกต่างกว่า 24 ปีระหว่างการเข้าประจำการของเรือทั้งสองชั้น (KDX-I ปี 1998 และ Mogami ปี 2022) คือปัจจัยสำคัญที่สุดที่สะท้อนความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีในทุกมิติ
ในด้าน ขนาดและกำลังพล เรือชั้น Mogami มีระวางขับน้ำมากกว่าอย่างชัดเจน (มาตรฐาน 3,900 ตัน / เต็มที่ 5,500 ตัน) เมื่อเทียบกับ KDX-I (มาตรฐาน ~3,200 ตัน / เต็มที่ ~3,900 ตัน) ขนาดที่ใหญ่กว่าทำให้ Mogami รองรับเทคโนโลยีที่ซับซ้อนและมีเสถียรภาพในทะเลสูงกว่า แต่จุดที่แตกต่างกันอย่างมหาศาลคือ จำนวนกำลังพล Mogami ใช้กำลังพลเพียงประมาณ 90 นาย ในขณะที่ KDX-I ต้องการกำลังพลสูงถึงประมาณ 286 นาย นี่คือผลจากระบบอัตโนมัติและระบบอำนวยการรบ (Combat System) ที่ล้ำสมัยของ Mogami ซึ่งช่วยลดภาระงานและค่าใช้จ่ายในการปฏิบัติการระยะยาวได้อย่างมหาศาล
เทคโนโลยีล่องหน (Stealth) คืออีกหนึ่งความแตกต่างที่ชัดเจน เรือชั้น Mogami ถูกออกแบบมาให้มีคุณสมบัติล่องหนในระดับสูงมาก ด้วยตัวเรือที่มีลักษณะลาดเอียง เสากระโดงแบบ UNICORN ที่รวบรวมระบบเรดาร์และเซ็นเซอร์ต่างๆ ไว้ภายใน และการติดตั้งอาวุธส่วนใหญ่ไว้ภายในตัวเรือ ทำให้มีหน้าตัดเรดาร์ (RCS) เล็กมากและถูกตรวจจับได้ยาก ในทางตรงกันข้าม KDX-I มีโครงสร้างและตัวเรือแบบดั้งเดิม ทำให้สามารถถูกตรวจจับได้ง่ายจากระยะไกล
ในส่วนของ ระบบเรดาร์หลัก ถือเป็นเทคโนโลยีคนละยุคสมัย Mogami ติดตั้งเรดาร์ OPY-2 ซึ่งเป็นเรดาร์แถวลำดับอิเล็กทรอนิกส์เชิงรุก (AESA) แบบ Gallium-Nitride (GaN) ที่ทันสมัยที่สุด สามารถตรวจจับเป้าหมายขนาดเล็ก ความเร็วสูง และติดตามเป้าหมายจำนวนมากพร้อมกันได้อย่างมีประสิทธิภาพ ในขณะที่ KDX-I ใช้เรดาร์ตรวจการณ์ 2 มิติ AN/SPS-49(V) และเรดาร์ 3 มิติ Signaal MW08 ซึ่งเป็นเทคโนโลยีเก่ากว่ามาก
สำหรับ ระบบอาวุธ เรือชั้น Mogami ใช้ระบบท่อยิงแนวดิ่ง (VLS) แบบ Mk 41 จำนวน 16 ท่อยิง (และอาจเพิ่มเป็น 32 ท่อยิงในรุ่นปรับปรุง) ซึ่งเป็นมาตรฐานสากลและรองรับอาวุธปล่อยนำวิถีได้หลากหลายประเภท ตรงข้ามกับ KDX-I ที่ใช้ Mk 48 VLS จำนวน 16 ท่อยิง ซึ่งถูกออกแบบมาสำหรับอาวุธปล่อยฯ ป้องกันภัยทางอากาศ RIM-7 Sea Sparrow เท่านั้น ทำให้ขาดความยืดหยุ่น ด้านอาวุธป้องกันตัวระยะประชิด (CIWS) Mogami เลือกใช้ SeaRAM ซึ่งเป็นระบบที่รวมเรดาร์และอาวุธปล่อยฯ RIM-116 ไว้ในชุดเดียว ทำให้มีระยะยิงไกลและแม่นยำกว่าระบบปืนกล Goalkeeper จำนวน 2 ระบบของ KDX-I ส่วนอาวุธต่อต้านเรือผิวน้ำ Mogami ใช้ Type 17 (SSM-2) ซึ่งเป็นรุ่นใหม่กว่าและมีความสามารถในการต่อต้านการรบกวนทางอิเล็กทรอนิกส์ (ECCM) ที่ดีกว่า Harpoon ของ KDX-I
ขีดความสามารถพิเศษ ที่เป็นจุดเด่นที่สุดและถือเป็นการปฏิวัติของเรือชั้น Mogami คือ สงครามทุ่นระเบิด (MCM) โดยเรือสามารถปฏิบัติภารกิจค้นหาและทำลายทุ่นระเบิดได้ด้วยตนเองผ่านการใช้ยานไร้คนขับทั้งใต้น้ำ (UUV) และบนผิวน้ำ (USV) ซึ่งเป็นขีดความสามารถที่เรือรบผิวน้ำทั่วไปไม่มี ทำให้ Mogami มีความยืดหยุ่นทางยุทธการสูงมาก ในขณะที่ KDX-I ไม่มีขีดความสามารถนี้
ด้าน ระบบขับเคลื่อน Mogami ใช้ระบบแบบ CODAG (Combined Diesel and Gas) ที่ซับซ้อนกว่า แต่ให้ประสิทธิภาพด้านความเร็วและการประหยัดเชื้อเพลิงที่ดีกว่าในทุกย่านความเร็ว เมื่อเทียบกับระบบ CODOG (Combined Diesel or Gas) ของ KDX-I อย่างไรก็ตาม KDX-I มีข้อได้เปรียบในด้าน อากาศยานประจำเรือ حيثสามารถบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ได้ถึง 2 ลำ (Super Lynx) ในขณะที่ Mogami บรรทุกได้ 1 ลำ (SH-60L) ซึ่งเป็นข้อดีในภารกิจปราบเรือดำน้ำที่ต้องการความต่อเนื่องในการปฏิบัติการของเฮลิคอปเตอร์
บทสรุปและข้อคิดเห็น
การเปรียบเทียบนี้ไม่ใช่การตัดสินว่าเรือลำไหน "ดีกว่า" แต่เป็นการแสดงให้เห็นถึงวิวัฒนาการของเทคโนโลยีเรือรบ
* KDX-I Gwanggaeto the Great คือความสำเร็จที่น่าภาคภูมิใจของเกาหลีใต้ในยุค 90s เป็นเรือรบที่สมบูรณ์แบบสำหรับภารกิจในยุคนั้น และเป็นรากฐานสำคัญที่ทำให้เกาหลีใต้สามารถพัฒนาไปสู่เรือพิฆาตชั้น KDX-II และ KDX-III Sejong the Great ที่ทรงอานุภาพในปัจจุบันได้
* Mogami-class Frigate คือคำตอบของญี่ปุ่นต่อสมรภูมิทางเรือในอนาคต มันคือเรือรบที่ "ล้ำสมัย เงียบเชียบ และทำงานได้หลากหลายกว่า" ด้วยแนวคิดการออกแบบที่เน้นลดการตรวจจับ ลดกำลังพล และเพิ่มความสามารถที่ไม่เคยมีในเรือระดับเดียวกันมาก่อน (โดยเฉพาะสงครามทุ่นระเบิด) ทำให้มันเป็นแพลตฟอร์มที่มีความยืดหยุ่นและอันตรายอย่างยิ่งในสนามรบยุคใหม่
ดังนั้น หากเปรียบเทียบกันโดยตรงในเชิงเทคโนโลยีและปรัชญาการออกแบบ เรือฟริเกตชั้น Mogami มีความเหนือกว่าในทุกมิติ สะท้อนให้เห็นถึงความก้าวหน้าตลอดระยะเวลากว่า 2 ทศวรรษของเทคโนโลยีป้องกันประเทศทางเรือได้อย่างชัดเจน