ทำไมสังคมไทยถึงไม่ชอบคนแตกแถวครับ

เช่น นักเรียนที่ยกมือถามบ่อย ๆ หรือแย้งครู จะถูกเพื่อนมองว่า “ขยันเกิน” หรือ “ชอบเด่น”

หรือในบริบทการทำงาน หากที่เสนอไอเดียใหม่ ๆ ซึ่งต่างจากสิ่งที่ทำอยู่ อาจถูกมองว่า “ขวางระบบ”

เพราะผมสังเกตตอนเรียนมัธยม เวลาครูจับกลุ่มให้ทำงานเป็นทีม แต่มีเพื่อนร่วมทีมไม่ชอบขี้หน้ากัน เขาก็จะไม่คุยกันเลย ต่อให้เป็นเรื่องการบ้าน อย่าว่าแต่สังคมในห้องเรียนเลย สังคมวัยทำงานก็เป็นแบบนี้ทำไมกันล่ะ? ผมไม่เข้าใจพวกเขา แต่เปรียบเทียบกับนิสัย - วัฒนธรรมชาวต่างชาติ

ทำไมเวลามีอะไร พวกเขาก็จะพูดกันตรง ๆ และความพูดตรงนั้น มักมีความมีเหตุผลเสมอ เพื่อที่จะได้เข้าใจซึ่งกันและกัน

ไม่ถูกใจใคร ขออภัยครับ