เราไม่เเน่ใจว่าเราจะเป็นซึมเศร้ารึเปล่า
เราอยากจะบอกเราเราเคยทำร้ายตัวเองนะคะ
เสลาที่รู้สึกเเย่หรือรับกับความเศร้าไม่ไหว
ช่วงประมาณม.4-6 เเต่เราไม่ได้ทำบ่อย
พอถึงช่วงมหาลัย เราก็ยังมีความคิดที่ทำร้ายตัวเองเวลารู้สึกเศร้าเหมือนมันเลิกทำไม่ได้ค่ะ พอเราเริ่มมีความรัก
เวลาทะเลาะกันเราจะมีความคิดที่จะทำร้ายตัวเองเช่นกรีดเเขนตบหน้าหรือต่อยกำเเพง ยิ่งนับวันยิ่งหานักขึ้นเรื่อยๆ ความคิดอยากตายมันเริ่มผุดขึ้นมาเเต่ก่อนก็เคยคิดนะคะเเต่นี้มันหนักขนาดคิดทุกวัน ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ น้ำหนักลดไปเยอะมากจาก45 เหลือเเค่42 ในเดือน1
ไม่อยากทำอะไร ไม่อยากเจอใคร เราเริ่มลองโทรคุบกับหมอค่ะ เเต่มันก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยค่ะ จนกระทั่งได้ลองไปคุยกับหมอ(ในมหาลัย) เเต่ก็ยังคิดเรื่องเเย่ๆ
จนวันหนึ่งวันที่เราทะเลาะกับเเฟนหนักมากๆ
เราไม่อยากมีชีวิตอยู่ค่ะเลยตัดสินใจกินน้ำยาซักผ้า
เราเเค่อมนะคะยังไม่กลืนเเฟนบอกให้คายทิ้ง
ตอนนั้นเราไม่รู้เลยค่ะว่าเราบ้ารึเปล่า ตอนที่ทำเสร็จ ก็ไปบ้วนปากออก เเล้วก็หาหมอมหาลัยค่ะ
เราไม่ได้รู้สึกผิดนะคะที่ทำลงไป รู้สึกเฉยๆ
จนเวลาผ่านไปเราได้ไปหาเเฟน จอนเราทะเลาะกัน
มันมีความรู้สึกที่อยากทำร้ายตัวเอง เเบบมันคิดวนมันเลิกคิดเเบบนี้ไม่ได้ จนหาไปค้นเเล้วเจอคุณเจเจ
เราเอามันมาทุบที่เเขนทั้งสอง+ขา ตอนนั้นคือจะกระโดนลงมาตายด้วย เเต่ตอนนั้นตั้งสติได้ไม่งั้นคงตายเเน่ค่ะ หลายวันน่าจะ2รึเปล่าไม้เน่ใจเเขนก็เริ่มรอยช่ำเน่าที่เราทำทั้งเเขนทั้งขา เขาก็รู้ว่าเราทำ เเล้วไม่ให้เราทำอีก เเล้วก็ไม่อยากให้คิดเรื่องตาย หรือคิดเรื่องเศร้า
เราก็สัญญา เเต่มันจะมีบางครั้งนะคะที่เวลาเขาไม่อยู่ห้องตอนเเรกเราก็ปกติ เล่นอะไรไปเรื่อยเเล้วอยู่เฉยๆมันก็เศร้าเเล้วก็ร้องไห้เเบบหยุดไม่ได้ มันเศร้าเรื่องอะไรไม่รู้ เเค่มันรู้สึกเศร้า เเล้วก็เป็นเเบบนี้เวลาอยู่คนเดียว มันเหมือนคนเป็นบ้าอะ เราไม่รู้เเล้วว่าเราเป็นอะไรหรือเราคงรไปหาหมอจริงๆคะ
เราไม่รู้ว่าเราเป็นซึมเศร้ารึเปล่า
เราอยากจะบอกเราเราเคยทำร้ายตัวเองนะคะ
เสลาที่รู้สึกเเย่หรือรับกับความเศร้าไม่ไหว
ช่วงประมาณม.4-6 เเต่เราไม่ได้ทำบ่อย
พอถึงช่วงมหาลัย เราก็ยังมีความคิดที่ทำร้ายตัวเองเวลารู้สึกเศร้าเหมือนมันเลิกทำไม่ได้ค่ะ พอเราเริ่มมีความรัก
เวลาทะเลาะกันเราจะมีความคิดที่จะทำร้ายตัวเองเช่นกรีดเเขนตบหน้าหรือต่อยกำเเพง ยิ่งนับวันยิ่งหานักขึ้นเรื่อยๆ ความคิดอยากตายมันเริ่มผุดขึ้นมาเเต่ก่อนก็เคยคิดนะคะเเต่นี้มันหนักขนาดคิดทุกวัน ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ น้ำหนักลดไปเยอะมากจาก45 เหลือเเค่42 ในเดือน1
ไม่อยากทำอะไร ไม่อยากเจอใคร เราเริ่มลองโทรคุบกับหมอค่ะ เเต่มันก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยค่ะ จนกระทั่งได้ลองไปคุยกับหมอ(ในมหาลัย) เเต่ก็ยังคิดเรื่องเเย่ๆ
จนวันหนึ่งวันที่เราทะเลาะกับเเฟนหนักมากๆ
เราไม่อยากมีชีวิตอยู่ค่ะเลยตัดสินใจกินน้ำยาซักผ้า
เราเเค่อมนะคะยังไม่กลืนเเฟนบอกให้คายทิ้ง
ตอนนั้นเราไม่รู้เลยค่ะว่าเราบ้ารึเปล่า ตอนที่ทำเสร็จ ก็ไปบ้วนปากออก เเล้วก็หาหมอมหาลัยค่ะ
เราไม่ได้รู้สึกผิดนะคะที่ทำลงไป รู้สึกเฉยๆ
จนเวลาผ่านไปเราได้ไปหาเเฟน จอนเราทะเลาะกัน
มันมีความรู้สึกที่อยากทำร้ายตัวเอง เเบบมันคิดวนมันเลิกคิดเเบบนี้ไม่ได้ จนหาไปค้นเเล้วเจอคุณเจเจ
เราเอามันมาทุบที่เเขนทั้งสอง+ขา ตอนนั้นคือจะกระโดนลงมาตายด้วย เเต่ตอนนั้นตั้งสติได้ไม่งั้นคงตายเเน่ค่ะ หลายวันน่าจะ2รึเปล่าไม้เน่ใจเเขนก็เริ่มรอยช่ำเน่าที่เราทำทั้งเเขนทั้งขา เขาก็รู้ว่าเราทำ เเล้วไม่ให้เราทำอีก เเล้วก็ไม่อยากให้คิดเรื่องตาย หรือคิดเรื่องเศร้า
เราก็สัญญา เเต่มันจะมีบางครั้งนะคะที่เวลาเขาไม่อยู่ห้องตอนเเรกเราก็ปกติ เล่นอะไรไปเรื่อยเเล้วอยู่เฉยๆมันก็เศร้าเเล้วก็ร้องไห้เเบบหยุดไม่ได้ มันเศร้าเรื่องอะไรไม่รู้ เเค่มันรู้สึกเศร้า เเล้วก็เป็นเเบบนี้เวลาอยู่คนเดียว มันเหมือนคนเป็นบ้าอะ เราไม่รู้เเล้วว่าเราเป็นอะไรหรือเราคงรไปหาหมอจริงๆคะ