สวัสดีค่ะ…เราเป็นเด็กผู้หญิงคนนึงอายุ19จะที่เข้า20ปี ตอนนี้เราสับสนหลายอย่าง ขอย้อนความนะคะ
หลังจากเรียนจบม.3 ตัวเรารู้สึกว่าสายสามัญคงไม่เหมาะกับเรา เราจึงปรึกษาพ่อ-แม่จนได้ไปลงเอยกับสายอาชีพ สาขาช่างยนต์ เทมอแรกเข้าพ่อแม่ซัพพอตเรื่องค่าเทอมพอเทอมสองแม่แนะรำให้กู้กยศ.ทั้งค่าเทอมและค่าครองชีพ…ตอนนั้นเราสนุกมากอยากเรียนสุดๆพอเข้าปวช2เทอม2เราต้องฝไปฝึกงานปีนึง เราก็ได้ไปทำงานทอู่รถซ่อมรถยุโรปที่นึงมันก็สนุกดีนะถึงบางครั้งจะมีน้ำตาบ้าง^^เราก็อดทนจนฝึกจบพอกลับมาเรียนปวช.3เราก็เริ่มหางานทำหลังเลิกเรียนได้งานหลักๆคือพนักงานเซเว่นเราก็วันจันทร์-ศุกร์ทำเข้า5โมงเลิก็ส่วนส่วนเสาร์อาทิตย์เข้าตามกะที่หัวหน้าวางใหก็ทำจนทำแบบนี้จนเรียนจบปวช.มีโควต้าไปวิทยาลัยที่นึงซึ่งมีเรียนภาคทวิเรียนแค่วันอาทิตย์วันเดียว เราจึงตัดสินใจไปเรียน ตอนนั้นเราก็ทำงานเซเว่นอยู่นะทำแบบฟูไทม์หยุดแค่วันอาทิตย์ วันเสารบางอาทิตย์เราเลิกงานเที่ยงคืนก็มีแล้วเช้าก็ตื่นไปเรียนช่วงที่เรียนปวส.1เทอม1กำลังใจเราดีมากพอก้าวเข้าเทอม2 เราเริ่มท้อเริ่มเหนื่อยกับการที่ทำงานแล้วเรียนไปด้วย ขอเสริมนิดนึงตอนนั้นแม่ก็แนะนำให้กู้กยศ.เพราะแม่ไม่มีเงินส่งเราเรียนขนาดนั้นเพราะค่าเทอมโดนเฉลี่ยก็15,000ไม่รวมค่าหนังสือค่าอื่นๆ เราก็ตัดสินใจกู้ไปยอดกู้จากตอนปวช.ประมาณ80,000บาทได้ ต่อนะช่วงเทอม2ของปวส.1เราคิดที่จะดรอปเรียนเราก็คุยกับแม่และพ่อเราก็มีทะเลาะกันจบด้วยที่ "อยากทำอะไรก็ทำโตแล้ว"ฟิลแบบประชดเรา ตอนนั้นเราหยุดเรียนไป4-5อาทิตย์ได้จนอาจารย์ที่ปรึกษาตามเพื่อนในห้องตามช่วงนั้นใกล้สอบมิดเทอมอาจารย์ก็บอกให้มาสอบเถอะไม่ต้องดรอปอันไหนวิชาไหนไม่ผ่านมาแก้เลงเรียนซัมเมอร์ได้อาจารย์ท่านก็หวังดีเกลี่ยกล่อมจนสำเร็จ
ตอนนั้นแม่บอกถ้ากลับไปเรียนเดี๋ยวช่วยออกค่าเรียนซัมเมอร์ให้ ซึ่งค่าเรียนคิดเป็นหน่วยกิตละ320บาท ตอนนั้นแต่ละวิชามี3หน่วยกิตได้โดยประมาณ วิชาสามัเราผ่านหมดเพราะอาจารย์ช่วยส่วนพวกวิชาปฏิบัติที่เกี่ยวกับช่างยนต์เราไม่ผ่านเลยรวมๆแล้วที่ต้องแก้ทั้งหมด 12หน่วยกิต ปีนั้นวิทลัยล็อคไว้ให้แก้ได้สูงสุด9หน่วยกิต เราก็ลงเรียนแก้ไป3วิชา ผลออกมาผ่านแค่2วิผวซึง่งต้องไปเก็บใหม่ตอนปิดเทอมปวส.2เทอม2 ซึงจะต้องจบหลังเพื่อนอยู่ดี เราก็ฝืนตัวเองเองเรียนปวส.2ต่อคือณ ขณะนี้ ซึ่งเรเทั้งเหนื่อยทั้งท้อคนรอบข้างบอกตลอดว่าเก่งจังเรียนไปทำงานไปซึ่งเราไม่เคยได้ยินจากพ่อแม่เลย แต่เราเหนื่อยมากจริงๆพ่อแม่อยากให้เราเรียนจบสูงๆอยากให้ได้ปริญญาคนแรกในบ้าน ตัวเรานะคิดว่าเราไม่เก่งอสอมองเราไม่ไหวมันยากมากจริงๆที่เราเรียนคนอืสำหรับคนอื่นจะมองว่าทำไมคนนู่นคนนี้ทำได้เราทำไม่ได้ไม่สู้เองรึป่าว ตอนนี้เราเหนื่อยมากต้องคิดหลายอย่างกังวลหลายสิ่ง ที่เราคิดนะคือพักการเรียนไปส่วนหนี้กยศ.ที่เรากู้ตั้งแต่ปวช.จนถึงปัจจุบันเราจะชดใช้ให้หมด ช่วงระยะเวลานี้เราอาจคิดได้ว่าควรทำอย่างไรกับชีวิตต่อดีควรเรียนด้านไหนวางแผนอย่างไร
เราว่ากระทู้นี้พิมพ์ได้หนึ่งหมื่นตัวอักษร มันก็คงจะพอกับปัญหาชีวิตของเรา ดีเทลมันเยอะกว่านี้แต่ต้องใช้เวลามากเลยทีเดียว…..เราอยากขอคำแนะนำจากทุกๆคนว่าเราผิดไหมและควรไหมกับการที่เราตัดสินใจแบบนี้ ขอบคุณค่ะ
ดรอปเรียน
หลังจากเรียนจบม.3 ตัวเรารู้สึกว่าสายสามัญคงไม่เหมาะกับเรา เราจึงปรึกษาพ่อ-แม่จนได้ไปลงเอยกับสายอาชีพ สาขาช่างยนต์ เทมอแรกเข้าพ่อแม่ซัพพอตเรื่องค่าเทอมพอเทอมสองแม่แนะรำให้กู้กยศ.ทั้งค่าเทอมและค่าครองชีพ…ตอนนั้นเราสนุกมากอยากเรียนสุดๆพอเข้าปวช2เทอม2เราต้องฝไปฝึกงานปีนึง เราก็ได้ไปทำงานทอู่รถซ่อมรถยุโรปที่นึงมันก็สนุกดีนะถึงบางครั้งจะมีน้ำตาบ้าง^^เราก็อดทนจนฝึกจบพอกลับมาเรียนปวช.3เราก็เริ่มหางานทำหลังเลิกเรียนได้งานหลักๆคือพนักงานเซเว่นเราก็วันจันทร์-ศุกร์ทำเข้า5โมงเลิก็ส่วนส่วนเสาร์อาทิตย์เข้าตามกะที่หัวหน้าวางใหก็ทำจนทำแบบนี้จนเรียนจบปวช.มีโควต้าไปวิทยาลัยที่นึงซึ่งมีเรียนภาคทวิเรียนแค่วันอาทิตย์วันเดียว เราจึงตัดสินใจไปเรียน ตอนนั้นเราก็ทำงานเซเว่นอยู่นะทำแบบฟูไทม์หยุดแค่วันอาทิตย์ วันเสารบางอาทิตย์เราเลิกงานเที่ยงคืนก็มีแล้วเช้าก็ตื่นไปเรียนช่วงที่เรียนปวส.1เทอม1กำลังใจเราดีมากพอก้าวเข้าเทอม2 เราเริ่มท้อเริ่มเหนื่อยกับการที่ทำงานแล้วเรียนไปด้วย ขอเสริมนิดนึงตอนนั้นแม่ก็แนะนำให้กู้กยศ.เพราะแม่ไม่มีเงินส่งเราเรียนขนาดนั้นเพราะค่าเทอมโดนเฉลี่ยก็15,000ไม่รวมค่าหนังสือค่าอื่นๆ เราก็ตัดสินใจกู้ไปยอดกู้จากตอนปวช.ประมาณ80,000บาทได้ ต่อนะช่วงเทอม2ของปวส.1เราคิดที่จะดรอปเรียนเราก็คุยกับแม่และพ่อเราก็มีทะเลาะกันจบด้วยที่ "อยากทำอะไรก็ทำโตแล้ว"ฟิลแบบประชดเรา ตอนนั้นเราหยุดเรียนไป4-5อาทิตย์ได้จนอาจารย์ที่ปรึกษาตามเพื่อนในห้องตามช่วงนั้นใกล้สอบมิดเทอมอาจารย์ก็บอกให้มาสอบเถอะไม่ต้องดรอปอันไหนวิชาไหนไม่ผ่านมาแก้เลงเรียนซัมเมอร์ได้อาจารย์ท่านก็หวังดีเกลี่ยกล่อมจนสำเร็จ
ตอนนั้นแม่บอกถ้ากลับไปเรียนเดี๋ยวช่วยออกค่าเรียนซัมเมอร์ให้ ซึ่งค่าเรียนคิดเป็นหน่วยกิตละ320บาท ตอนนั้นแต่ละวิชามี3หน่วยกิตได้โดยประมาณ วิชาสามัเราผ่านหมดเพราะอาจารย์ช่วยส่วนพวกวิชาปฏิบัติที่เกี่ยวกับช่างยนต์เราไม่ผ่านเลยรวมๆแล้วที่ต้องแก้ทั้งหมด 12หน่วยกิต ปีนั้นวิทลัยล็อคไว้ให้แก้ได้สูงสุด9หน่วยกิต เราก็ลงเรียนแก้ไป3วิชา ผลออกมาผ่านแค่2วิผวซึง่งต้องไปเก็บใหม่ตอนปิดเทอมปวส.2เทอม2 ซึงจะต้องจบหลังเพื่อนอยู่ดี เราก็ฝืนตัวเองเองเรียนปวส.2ต่อคือณ ขณะนี้ ซึ่งเรเทั้งเหนื่อยทั้งท้อคนรอบข้างบอกตลอดว่าเก่งจังเรียนไปทำงานไปซึ่งเราไม่เคยได้ยินจากพ่อแม่เลย แต่เราเหนื่อยมากจริงๆพ่อแม่อยากให้เราเรียนจบสูงๆอยากให้ได้ปริญญาคนแรกในบ้าน ตัวเรานะคิดว่าเราไม่เก่งอสอมองเราไม่ไหวมันยากมากจริงๆที่เราเรียนคนอืสำหรับคนอื่นจะมองว่าทำไมคนนู่นคนนี้ทำได้เราทำไม่ได้ไม่สู้เองรึป่าว ตอนนี้เราเหนื่อยมากต้องคิดหลายอย่างกังวลหลายสิ่ง ที่เราคิดนะคือพักการเรียนไปส่วนหนี้กยศ.ที่เรากู้ตั้งแต่ปวช.จนถึงปัจจุบันเราจะชดใช้ให้หมด ช่วงระยะเวลานี้เราอาจคิดได้ว่าควรทำอย่างไรกับชีวิตต่อดีควรเรียนด้านไหนวางแผนอย่างไร
เราว่ากระทู้นี้พิมพ์ได้หนึ่งหมื่นตัวอักษร มันก็คงจะพอกับปัญหาชีวิตของเรา ดีเทลมันเยอะกว่านี้แต่ต้องใช้เวลามากเลยทีเดียว…..เราอยากขอคำแนะนำจากทุกๆคนว่าเราผิดไหมและควรไหมกับการที่เราตัดสินใจแบบนี้ ขอบคุณค่ะ