ถอนหายใจวันละหมื่นรอบก็ยังไม่พอ

อิจฉาคนอื่นจังเลยค่ะ ได้มีครอบครัว ไม่ต้องเป็นครอบครัวที่ดีมากมายอะไรก็ได้แต่ก็ยังมี เวลาเหนื่อย ท้อ เครียด ก็ยังมีพ่อแม่ให้คุย มีบ้านให้กลับไปหา มีคนรอ มีคนห่วงใย
ส่วนเราไม่มีใครเลย ไม่มีใครสนใจ เพื่อนไม่มี ชีวิตเจอมรสุมปัญหาส่วนตัว ไม่สามารถหันไปหาใครได้เลย รู้สึกเหมือนโลกกำลังจะทอดทิ้งเราค่ะ เหมือนโลกไม่ต้องการเรา เรารู้สึกแบบนี้มันแปลกไหมคะ เราคิดวนๆเวียนๆแบบนี้มาค่อนข้างนานแล้ว

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาคุยด้วยนะคะ เราไม่ได้คุยกับใครนานแล้ว เลยตัดสินใจมาตั้งกระทู้ค่ะ ปกติสงสัยอะไรแค่หาอ่านเอาอย่างเดียว🙂