คือรู้ว่าแม่เงินไม่ค่อยพอที่จะซับพอทอะไรได้มากนักเพราะรายจ่ายก็เยอะ
ไหนจะค่าเทอม อุปกรณ์การเรียน พาไปเที่ยวแทบทุกเดือน แลวแม่ก็ไม่เคยจะเข้มงวดเรื่องเกรดการเรียนหรืออะไรเลย
แต่น้งไม่เคยคิดจะช่วยแบ่งเบาภาระคนที่เป็นแม่เลย สักเล็กน้อย ก่อนจะต่อ ม.4แม่ก็ถามว่าเรียนสายอาชีพไหม อย่างโรงเรียนปัญญาภิวัฒ เพราะจะได้ฝึกงานทำงานแล้วเรียนไปด้วยก็ไม่เอา อยากเรียนต่อสายสามัญ เพราะตามแฟนในโรงเรียนเดียวกัน
จะขอทุนเรียนก็ไม่เก่งไม่เด่นด้านไหนเลย กีฬาก็เล่นเหย่าะแหย่ะตามสังคมเพื่อน
พอหางานพาร์ทไทม์ไห้ก็คงไม่อยากทำ และดูแล้วคงจะไปเป็นภาระเพื่อนร่วมงาน แม้กระทั้งงานสงอาจารย์บางวิชายังต้องขอให้เราทำให้ บอกขายของในเกมก็ยักไม่เห็นตั้งใจหรืออะไร วันๆนั่งดูคลิปนอนไถโทรศัพท์ อยากมีอยากแต่ตัวดีๆแบบเพื่อนแต่ไม่ยักจะมีความพยายามอะไรเลย น้องสาวที่อบากจะมาอยู่กับแม่ก็ต้องไม่ได้มาเพราะถ้ามาแม่ก็ต้องให้น้องเรียน กศน
เพราะตัวแม่เองก็คงส่งไม่ไหว ม.4ที่บ้านไม่ได้มีฐานะ แต่กลับไม่มีความพยายามหรือเป้าหมายอะไรเลย แม้แค่สิ่งเล็กๆที่พอจะช่วยเหลือตัวเองในบ้านก็แทบจะเป็น0 การใช้ชีวิต ทัศนะคติ การเอาตัวรอดในสังคม 0 หมดเลย ไม่ใช่เราไม่เตือน ไม่แนะนำหรือไม่ช่วยเหลือซับพอท เราก็ช่วยตามกำลังที่เรามีตามที่เราไหวตามที่เราเห็นว่าสมควร เพราะเราเองก็มีลูกติดที่ต้องดูแลเช่นกัน ลูกเราสี่ขวบ น้องเขา ม.4 เราก็ไม่เคยไปว่าหรือด่าหรือดุ เพราะลูกใครใครก็รัก แต่ก็ควรจะบอกลูกบอกหลานว่าควรจะใช้ชีวิตยังไงให้พอเหม่าะพอควรกับสถานะชีวิตของครอบครัว เราตอนเรียน ม.1หยุดเสาร์อาทิตย์เรากับน้องสาวพี่ชาย เพื่อนๆยังพากันไปทำงานเดินขายของกันเลยเพราะอยากได้อะไรก็จะได้ซื้อเองโดยไม่ต้องรอผู้ปกครองซื้อให้ สมัยทุกวันนี้เราเห็นน้องๆเด็กๆเก่งๆที่ถึงบ้านเค้าจะมีฐานะร่ำรวย เค้าก็ยังทำงานเสริมหรือหารายได้ที่จะแบ่งเบาผู้ปกครอง ก็มีเยอะและส่วนมาก แนะนำยังไงดี...อีกอย่างเขาพี่น้องสามคนเขาคือคนโตสุดด้วย....
ปล.ขนาดลุงแท้ๆเขาบอก เขายังไม่ฟังไม่รับคำแนะนำอะไรเลย..
คิดยังไงกับลูกติดแฟนที่อยู่ม.4แล้วแต่ยังโต๋เต๋
ไหนจะค่าเทอม อุปกรณ์การเรียน พาไปเที่ยวแทบทุกเดือน แลวแม่ก็ไม่เคยจะเข้มงวดเรื่องเกรดการเรียนหรืออะไรเลย
แต่น้งไม่เคยคิดจะช่วยแบ่งเบาภาระคนที่เป็นแม่เลย สักเล็กน้อย ก่อนจะต่อ ม.4แม่ก็ถามว่าเรียนสายอาชีพไหม อย่างโรงเรียนปัญญาภิวัฒ เพราะจะได้ฝึกงานทำงานแล้วเรียนไปด้วยก็ไม่เอา อยากเรียนต่อสายสามัญ เพราะตามแฟนในโรงเรียนเดียวกัน
จะขอทุนเรียนก็ไม่เก่งไม่เด่นด้านไหนเลย กีฬาก็เล่นเหย่าะแหย่ะตามสังคมเพื่อน
พอหางานพาร์ทไทม์ไห้ก็คงไม่อยากทำ และดูแล้วคงจะไปเป็นภาระเพื่อนร่วมงาน แม้กระทั้งงานสงอาจารย์บางวิชายังต้องขอให้เราทำให้ บอกขายของในเกมก็ยักไม่เห็นตั้งใจหรืออะไร วันๆนั่งดูคลิปนอนไถโทรศัพท์ อยากมีอยากแต่ตัวดีๆแบบเพื่อนแต่ไม่ยักจะมีความพยายามอะไรเลย น้องสาวที่อบากจะมาอยู่กับแม่ก็ต้องไม่ได้มาเพราะถ้ามาแม่ก็ต้องให้น้องเรียน กศน
เพราะตัวแม่เองก็คงส่งไม่ไหว ม.4ที่บ้านไม่ได้มีฐานะ แต่กลับไม่มีความพยายามหรือเป้าหมายอะไรเลย แม้แค่สิ่งเล็กๆที่พอจะช่วยเหลือตัวเองในบ้านก็แทบจะเป็น0 การใช้ชีวิต ทัศนะคติ การเอาตัวรอดในสังคม 0 หมดเลย ไม่ใช่เราไม่เตือน ไม่แนะนำหรือไม่ช่วยเหลือซับพอท เราก็ช่วยตามกำลังที่เรามีตามที่เราไหวตามที่เราเห็นว่าสมควร เพราะเราเองก็มีลูกติดที่ต้องดูแลเช่นกัน ลูกเราสี่ขวบ น้องเขา ม.4 เราก็ไม่เคยไปว่าหรือด่าหรือดุ เพราะลูกใครใครก็รัก แต่ก็ควรจะบอกลูกบอกหลานว่าควรจะใช้ชีวิตยังไงให้พอเหม่าะพอควรกับสถานะชีวิตของครอบครัว เราตอนเรียน ม.1หยุดเสาร์อาทิตย์เรากับน้องสาวพี่ชาย เพื่อนๆยังพากันไปทำงานเดินขายของกันเลยเพราะอยากได้อะไรก็จะได้ซื้อเองโดยไม่ต้องรอผู้ปกครองซื้อให้ สมัยทุกวันนี้เราเห็นน้องๆเด็กๆเก่งๆที่ถึงบ้านเค้าจะมีฐานะร่ำรวย เค้าก็ยังทำงานเสริมหรือหารายได้ที่จะแบ่งเบาผู้ปกครอง ก็มีเยอะและส่วนมาก แนะนำยังไงดี...อีกอย่างเขาพี่น้องสามคนเขาคือคนโตสุดด้วย....
ปล.ขนาดลุงแท้ๆเขาบอก เขายังไม่ฟังไม่รับคำแนะนำอะไรเลย..