แผนก IT ของเรามีแขกประจำที่ไม่ต้องมีนัดก็มาได้ทุกเมื่อ เป็นเจ้าหน้าที่จากแผนก HR ที่ดูเหมือนจะมีพลังงานบางอย่างดึงดูดให้เดินข้ามแผนกมาหาเราทุกวัน จะมาคุยเรื่องระบบงานบ้าง หรือไม่ก็มายืมปลั๊ก แชร์ขนม หรือพูดคุยเรื่องโลกและชีวิต...แต่ทุกกิจกรรมจะจบลงด้วยเหตุการณ์ซ้ำเดิม
"โทรศัพท์หายอีกแล้ว!"
ไม่ว่าจะลุกจากโต๊ะไปคุยเล่นกับใคร หรือแวะมาหยิบขนมจากโต๊ะใครสักคน ถ้ากลับไปนั่งแล้วรู้สึก “ไม่คุ้นมือ” เมื่อไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น…ก็จะมีเสียงเอะอะเล็กน้อยทันที
“ใครเห็นโทรศัพท์เราบ้าง!!”
“มันเพิ่งอยู่ตรงนี้เมื่อกี้เอง!”
“เราไม่ได้ยินเสียงมันเลยอะ!”
แล้วทั้งทีม IT ก็เริ่มทำภารกิจ "ค้นหาสมาร์ตโฟนลี้ลับ" แบบพร้อมเพรียง บางคนเดินหาตามทางเดิน บางคนเปิดกล่องกระดาษ บางคนหรี่ตาลงแล้วบอกว่า “พี่ ไปนั่งตรงไหนไว้บ้างครับเมื่อกี้?”
ทุกคนจริงจังพอ ๆ กับเวลาระบบล่ม
แต่จบตลกร้ายทุกครั้ง — โทรศัพท์วางอยู่อย่างเรียบร้อย…
ที่โต๊ะของเจ้าตัวเอง
ใต้เอกสารบ้าง ใต้แมสก์ผ้าบ้าง หรืออยู่ด้านในถาดเอกสารแบบแนบเนียนจนไม่สามารถสังเกตเห็นด้วยตาเปล่า
“โอ๊ย อยู่ตรงนี้เองเหรอ ทำไมไม่เห็นวะเนี่ย”
“ขอบคุณทุกคนมากนะ ฮ่า ๆ เดี๋ยวเลี้ยงขนมนะ!”
และทุกคนก็ยิ้มรับ เพราะรู้ว่ายังไง…
พรุ่งนี้ก็ต้องช่วยหากันอีกอยู่ดี
"โทรศัพท์หาย (อีกแล้วเหรอ): ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติในออฟฟิศเรา"
"โทรศัพท์หายอีกแล้ว!"
ไม่ว่าจะลุกจากโต๊ะไปคุยเล่นกับใคร หรือแวะมาหยิบขนมจากโต๊ะใครสักคน ถ้ากลับไปนั่งแล้วรู้สึก “ไม่คุ้นมือ” เมื่อไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น…ก็จะมีเสียงเอะอะเล็กน้อยทันที
“ใครเห็นโทรศัพท์เราบ้าง!!”
“มันเพิ่งอยู่ตรงนี้เมื่อกี้เอง!”
“เราไม่ได้ยินเสียงมันเลยอะ!”
แล้วทั้งทีม IT ก็เริ่มทำภารกิจ "ค้นหาสมาร์ตโฟนลี้ลับ" แบบพร้อมเพรียง บางคนเดินหาตามทางเดิน บางคนเปิดกล่องกระดาษ บางคนหรี่ตาลงแล้วบอกว่า “พี่ ไปนั่งตรงไหนไว้บ้างครับเมื่อกี้?”
ทุกคนจริงจังพอ ๆ กับเวลาระบบล่ม
แต่จบตลกร้ายทุกครั้ง — โทรศัพท์วางอยู่อย่างเรียบร้อย…ที่โต๊ะของเจ้าตัวเอง
ใต้เอกสารบ้าง ใต้แมสก์ผ้าบ้าง หรืออยู่ด้านในถาดเอกสารแบบแนบเนียนจนไม่สามารถสังเกตเห็นด้วยตาเปล่า
“โอ๊ย อยู่ตรงนี้เองเหรอ ทำไมไม่เห็นวะเนี่ย”
“ขอบคุณทุกคนมากนะ ฮ่า ๆ เดี๋ยวเลี้ยงขนมนะ!”
และทุกคนก็ยิ้มรับ เพราะรู้ว่ายังไง…พรุ่งนี้ก็ต้องช่วยหากันอีกอยู่ดี