ผมบรรยายนิยายของผมยาวเกินไปไหมครับและอยากจะขอคำแนะนำจากพี่ๆที่เขียนนิยายกันด้วยครับ

เพิ่งมารู้ว่านิยายแชตไม่ควรมีการบรรยายมากเกินไป แล้วพอกลับไปอ่านที่ตัวเองเขียนละแบบ บรรยายขั้นเยอะจนรกตามาก(หวังดีอยากให้คนอ่านเข้าใจความรู้สึกตัวละครนั้นๆ) แต่จะให้ลบละเขียนใหม่ก็แอบเสียดายที่ดำเนินเ

อย่างที่บอกไว้ข้างต้นเลยค่ะ  อยากอ่านนิยายที่เนื้อเรื่องไม่อวยพระนายจนเกินไป อยากได้แบบที่คนทั่วๆก็เป็นได้ บรรยายดี เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ นายเอกแมนๆก็ดีน้ะค้ะ  *แต่ไม่แฟนตาซีน้ะค้ะ (

เดี๋ยวนี้ อ่านนิยายไม่ได้ พยายามจะอ่าน พออ่านไปได้แค่ไม่กี่หน้า ก็รู้สึกว่า มันเดินเรื่องช้า บรรยายละเอียดมากเกินไป ทั้งที่ถ้าเป็นหนังสือ non-fiction ทั่วไป หนาขนาดไหนผมก็อ่านได้ และตอนเด็กๆ ก็ไม่ได้ม

ปกติอ่านเรื่องอื่นมันบรรยายทั่วไป เด็กวิ่งไปหายายที่นั่งเล่นไพ่กลางทุ่งนาเอากองฟางมาสุมกันเป็นกำแพง, เด็กไปเรียนพิเศษในเมือง อาคารเรียนมีหน้าต่างด้านซ้ายของห้อง... พวกนี้เข้าใจ คิดตามได้ เห็นเรื่อง &q

เราตั้งใจจะแต่งนิยายในรอร. กำลังคิดอยู่ว่า ระหว่างแบบแชทกับบรรยาย แบบไหนคนเลือกอ่านเยอะกว่ากัน

พอดีเราเคยอ่านนิยายเรื่องนึงไม่นานมาก ประมาณปีที่แล้ว แต่จำชื่อเรื่องไม่ได้ ตอนนั้นจำได้ว่ายังอ่านไม่จบเพราะไม่ว่าง แต่ดอกลับมาดูในที่ติดตามไว้กลับไม่เจอแล้ว เนื้อเรื่องประมาณว่า นางเอกจะเป็นคนที่ใสๆข

มีซีนที่เบลถามไอส์ว่าจำเบลได้มั้ย ซึ่งไอส์ก็เหมือนนึกไม่ออกหรอกแต่ก็ยังจดจำความรู้สึกเกี่ยวกับสิ่งที่เคยเกิดและคำพูดต่างๆได้ ซึ่งเบลก็ดีใจคุกเข่าแถมพูดประหนึ่งสารภาพรักเลย ทีนี้ผมสงสัยว่าหลังจากมนต์ส

คือเราอ่านนิยายแนวสต๊อกเกอร์แล้วเกิดสงสัยขึ้นมาค่ะ ว่าในชีวิตจริงคนเรามันสามารถ คลั่งไคล้ใครสักคนจนถอนตัวไม่ขึ้น ได้จริงขนาดนั้นเลยเหรอ? เข้าใจว่าในนิยายมันถูกขยายให้ดราม่า แต่พอคิดดี ๆ ก็รู้สึกว่ามั