วันนี้เราไปทำงานกับเพื่อน เพื่อนเราคนนึง(สมมุติชื่อ A) Aบอกว่าโกรธมาก เราเดินชนมัน เราก็งงเลยว่าชนตอนไหน เราก็บอกไปว่าไม่รู้ตัว ขอโทษ ตอนนั้นน่าจะเหม่อ จริงๆเราแค่เดินเอียงไปหาเพื่อนเราว่าเราจะทักเพื่อน แต่เราเห็นเพื่อนหน้านิ่งๆเครียดๆเราคิดว่าเพื่อนคงโกรธเราไม่อยากพูด เราเลยรีบเดินไปกรอกน้ำเราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าชนไหล่เพื่อน เพื่อนบอกว่าเราทำสีหน้าไม่ดีด้วย นี่ก็ยอมรับ เรามีหลายเรื่องเครียดเราไม่ได้ตั้งใจอยากทำหน้าใส่เพื่อนเลย เราก็พยายามบอกเหตุผลไป คือเราไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกับเพื่อนเลยถ้าเราอยากชนเพื่อนแบบนั้นเราจะมาขอโทษมันทำไม เราไม่อยากให้เพื่อนคิดแบบนั้น เราเลยพยายามบอกเหตุผลเราไป ผิดเราก็ขอโทษเรารู้ มันมีแต่บอกว่าเราพูดซ้ำๆไม่พยายามทำความเข้าใจมัน แค่พูดขอโทษมาก็หายแล้วแต่กลับพูดมุมอยู่นั่น มันบอกว่าทำไมต้องทำพฤติกรรมที่ไม่ดีใส่ด้วย มันยังไม่ได้ทำอะไรเลย เราก็ขอโทษมัน มันก็บอกว่าเรามีแต่ขอโทษ แล้วจะให้เราทำอะไร เราผิดเราก็ขอโทษ ทำไมเราถึงไม่มีสิทธิ์เล่ามุมมองตัวเองเลย มันก็หาว่าเพราะมันทำหน้านิ่งมันเลยเป็นคนผิด นี่ก็บอกว่าไม่ใช่แบบนั้น เราคิดไปเองว่าเพื่อนไม่อยากคุยด้วย ถ้าไปเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเขาก็จะบอกว่าAผิด เพราะเรามีคาแรกเตอร์แบบนี้ เราเสียใจที่สุดที่มันบอกเราไม่พยายามทำความเข้าใจ เราทำความเข้าใจมันตลอด มันก็บอกเราไม่เคยแคร์ เราทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจ มันคงอคติเรามากๆ เพราะมีเรื่องราวก่อนหน้านั้นที่ผิดใจกันแต่เราก็ขอโทษยอมรับผิดตลอด แต่มันก็บอกว่าเราไม่เคยดีขึ้นเลย
เราแค่พูดในมุมมองของเรา เราผิดมากเหรอคะ ?