ตอนนี้เราอยู่ในความสัมพันธ์ที่คบกันมาได้ประมาณปีกว่า แฟนเราน้อยกว่าเรา 1 ปีกว่าๆ ตอนแรกก็รักกันดี แต่พักหลังๆ เราเริ่มรู้สึกว่าความรู้สึกมันเปลี่ยนไป
สิ่งที่เรารู้สึกคือ คำว่า “หน้าที่” เริ่มมาแทนที่คำว่า “ความรัก” แล้ว เหมือนเราต้องอยู่เพราะความรับผิดชอบมากกว่าความรู้สึกจริงๆ เราเหนื่อย เริ่มไม่มีความสุข
หลายคนบอกว่า "ถ้าอยากคบกัน ก็ต้องยอมรับตัวตนเขาให้ได้" แต่เรารู้สึกว่ามันไม่แฟร์กับตัวเราเองที่ต้องฝืนใจอยู่ไปแบบนี้
เราไม่อยากเลิก เพราะไม่อยากเริ่มต้นใหม่ แต่ก็รู้ตัวว่าไม่ไหวเหมือนกัน
อีกอย่าง แฟนเราเป็นทหารเกณฑ์ ยังเด็ก ยังสนุกกับเรื่อง sex กับเรื่องเล่นๆ ไปวันๆ
แต่เราอยากก้าวหน้า อยากพัฒนาชีวิต อยากมีความสัมพันธ์ที่โตไปด้วยกันมากกว่า
เราไม่ได้โกรธเขา เขาก็ไม่ได้ผิดอะไร เขายังซัพพอร์ตค่าใช้จ่ายเราอยู่ด้วย
แต่สิ่งที่เราอยากได้คือ ความเข้าใจ อย่างน้อยเวลาเรางอน ก็อยากให้เขาง้อบ้าง พูดดีกับเราบ้าง แต่ไม่มีเลย
ตอนนี้เลยรู้สึกเหมือนติดอยู่กลางทาง จะไปต่อก็เหนื่อย จะถอยหลังก็ยังลังเล
เราอยากขอคำแนะนำ ว่าควรทำยังไงต่อดี หรือมีแนวทางไหนที่ช่วยให้เราคิดออกบ้างไหม
เราอายุ 25 นะ ผ่านช่วงเวลาสนุก sex เพื่อน ความผิดหวัง โดนหักหลัง
คำว่า “หน้าที่” เริ่มมาแทนที่คำว่า “ความรัก”
สิ่งที่เรารู้สึกคือ คำว่า “หน้าที่” เริ่มมาแทนที่คำว่า “ความรัก” แล้ว เหมือนเราต้องอยู่เพราะความรับผิดชอบมากกว่าความรู้สึกจริงๆ เราเหนื่อย เริ่มไม่มีความสุข
หลายคนบอกว่า "ถ้าอยากคบกัน ก็ต้องยอมรับตัวตนเขาให้ได้" แต่เรารู้สึกว่ามันไม่แฟร์กับตัวเราเองที่ต้องฝืนใจอยู่ไปแบบนี้
เราไม่อยากเลิก เพราะไม่อยากเริ่มต้นใหม่ แต่ก็รู้ตัวว่าไม่ไหวเหมือนกัน
อีกอย่าง แฟนเราเป็นทหารเกณฑ์ ยังเด็ก ยังสนุกกับเรื่อง sex กับเรื่องเล่นๆ ไปวันๆ
แต่เราอยากก้าวหน้า อยากพัฒนาชีวิต อยากมีความสัมพันธ์ที่โตไปด้วยกันมากกว่า
เราไม่ได้โกรธเขา เขาก็ไม่ได้ผิดอะไร เขายังซัพพอร์ตค่าใช้จ่ายเราอยู่ด้วย
แต่สิ่งที่เราอยากได้คือ ความเข้าใจ อย่างน้อยเวลาเรางอน ก็อยากให้เขาง้อบ้าง พูดดีกับเราบ้าง แต่ไม่มีเลย
ตอนนี้เลยรู้สึกเหมือนติดอยู่กลางทาง จะไปต่อก็เหนื่อย จะถอยหลังก็ยังลังเล
เราอยากขอคำแนะนำ ว่าควรทำยังไงต่อดี หรือมีแนวทางไหนที่ช่วยให้เราคิดออกบ้างไหม
เราอายุ 25 นะ ผ่านช่วงเวลาสนุก sex เพื่อน ความผิดหวัง โดนหักหลัง