หน้าแรก
คอมมูนิตี้
ห้อง
แท็ก
คลับ
ห้อง
แก้ไขปักหมุด
ดูทั้งหมด
เกิดข้อผิดพลาดบางอย่าง
ลองใหม่
แท็ก
แก้ไขปักหมุด
ดูเพิ่มเติม
เกิดข้อผิดพลาดบางอย่าง
ลองใหม่
{room_name}
{name}
{description}
กิจกรรม
แลกพอยต์
อื่นๆ
ตั้งกระทู้
เข้าสู่ระบบ / สมัครสมาชิก
เว็บไซต์ในเครือ
Bloggang
Pantown
PantipMarket
Maggang
ติดตามพันทิป
ดาวน์โหลดได้แล้ววันนี้
เกี่ยวกับเรา
กฎ กติกา และมารยาท
คำแนะนำการโพสต์แสดงความเห็น
นโยบายเกี่ยวกับข้อมูลส่วนบุคคล
สิทธิ์การใช้งานของสมาชิก
ติดต่อทีมงาน Pantip
ติดต่อลงโฆษณา
ร่วมงานกับ Pantip
Download App Pantip
Pantip Certified Developer
น้ำตาตลอดกาล
กระทู้สนทนา
เพลง
แต่งกลอน
หาเพื่อน
ห้วงเวลา เมฆหม่น มีฝนพรำ
สุดเจ็บช้ำ ร้องไห้ ไม่อายฟ้า
คนที่เคย ฝากฝัน รักกันมา
เพิ่งบอกลา จากไป ในเมื่อวาน
อยากระบาย ความโศก ให้โลกรู้
น้ำตาไหล พรั่งพรู อยู่ในบ้าน
ฝนจากฟ้า ตกมา คงไม่นาน
ตลอดกาล นั่นหรือ คือน้ำตา
▼
กำลังโหลดข้อมูล...
▼
แสดงความคิดเห็น
กระทู้ที่คุณอาจสนใจ
เชื่อฉัน...(ได้โปรด)
๐ เชื่อเถอะฟ้าย่อมเป็นสีฟ้า ครั้นเมื่อพายุฝนได้พ้นผ่าน ที่เคยครึ้มหม่นอนธการ อันตรธาน...ห้วงหาวกลับวาววาม ฯ ๐ ชะละอองฝุ่นเศร้าเถ้าความโศก ล้างคาวขื่นวิโยค,เย้ย-หยัน-หยาม เถอะ...ด้วยใจของเจ้าที่เงางาม
วัคคุวัท
O ที่สุดของหัวใจ .. O
0 ต้องลมใบไม้แห้งค่อยแกว่ง-หล่น ฤาต่างจิตใจคนที่หล่นร่วง ภาพงดงามความหลังสิ้นทั้งปวง ย่อมผ่านแทรกระหว่างช่วงการร่วงลง 0 จันทร์หลังเพ็ญรูปส่อง .. ย่อมต้องแซม ด้วยรูปแรมที่สลับขึ้นรับส่ง ต่างเพียงการรับ
สดายุ...
-= ฝนยังตก =-
-= ฝนยังตก =- ๏ พิรุณพิลาปร้อง...............ร่ำไร ฝนหม่นระคนไอ.................โอบล้อม เมฆบังฝั่งฟ้าใส..................สว่าง.....ไว้แม่ เหลือแต่เหงาโศกย้อม.......ซึ่งย้ำช้ำหมอง ฯ ๏ นาฏละอองฝนฟ่องฟ
วฤก
...ฝนโปรย...
ฟ้าหม่นระคนหมอง รติตรองสะท้านไหว พรายพร่ำรึร่ำไร หทัยครวญจะป่วนคราง ลมพัดระบัดโบก อุระโศกวิโยคขาม กริ่งเกรง ณฟ้าคราม ขณะยามระรัวเริง ไหลนองละอองชื้น ก็ดาษดื่นสิขื่นขม ชุ่มฉ่ำ ยะเยือกชม พิรุพรมประโปร
สมาชิกหมายเลข 868666
*เพียงเดียวดาย*
เพียงเดียวดายโผผกบนโลกกว้าง ต้องอ้างว้างหนาวเหน็บเกินเก็บฝืน ทุกห้วงกาลสุดช้ำทนกล้ำกลืน นอนสะอื้นฝืนข่มระทมใจ ดุจวิหคผกผินบินเหนื่อยล้า ไร้หลักพิงพึ่งพาให้อาศัย มองซ้ายขวาดังเช่นไม่เห็นใคร ร้าวทรวงใน
สุนันท์ยา
O เหมันต์และสุคันธะรส O
0 คล้ายคล้ายหอมลดามาลย์แห่งกาลก่อน อวลกลิ่นต่างช่วงตอนกลับย้อนหา ซึมแทรกผ่านนฤมิตกลางนิทรา แนบรูปรอยปริศนาขัดคาไว้ 0 งามสร้อยสีกุสุมาในป่าแดด โอบเข้าแวดล้อมกระชั้นกับฝันใฝ่ ริ้วลมผ่านพรมพร่าง, ที่กลาง
สดายุ...
“คืนหนึ่ง…กลางใจคน”
ลมพัดแผ่วแทรกผ่านสะท้านไหว เหมือนเสียงใจใครหนึ่งซึ่งเงียบงัน ดวงดาวพราวพรายอยู่ไม่รู้วัน ยังส่องฝันอันลี้ลับประดับฟ้า คืนค่ำคล้ำหม่นบนหนทางยาว ใจคนร้าวเงียบเหงาเฝ้าคอยหา เหมือนแรงคิดติดค้างในกายา ยัง
กิรติ
เสี้ยวหนึ่งของความเศร้า
ถึงคราโศกท้องฟ้าก็หม่นหมอง ไม่มีละอองระย้าสายฝน ดวงดาวดวงจันทร์บรรทม ไร้ซึ่งอภิรมย์เหมือนเคย ภูเขากว้างใหญ่ไพศาล จักรวาลคงคิดร้างหรอกเอ๋ย บุหงาราตรีไม่มีเลย เกสรระเหยไปกับความมืดมิด แสงหิ่งห้อยเป็นส
ยอตะวัน
กลอนสุภาพถวายอาลัย
รัตติกาลนิ่งงามดั่งความฝัน เดือนสวรรค์ส่องฟ้าดั่งแม่หล้า แสงแห่งรักทาบทั่วทุกพารา อบอุ่นค่ำกลางหล้าดั่งอ้อมกร พระเมตตาสถิตเหนือเมฆหมอก ดั่งแสงออกนำไทยให้ถาวร ทรงเหนื่อยแทนราษฎร์ทุกบทตอน แต่พระกรยังโอ
กิรติ
🌧️ วันฝนพรำ
ฝนโปรยปรายละอองต้องปลายฟ้า ชะรอยมาพร่ำพรายคล้ายถ้อยฝัน กลิ่นดินหอมลอยล่องกลางจิตพลัน ย้ำคืนวันเหงาเก่ากลับเคล้าคลอ ฟ้าคำรามไกลโพ้นปนเสียงคิด ลมกระซิบเย็นชื้นกลืนใจรอ รอยยิ้มหนึ่งในความหลังยังพะนอ หยด
กิรติ
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ
เพลง
แต่งกลอน
หาเพื่อน
บนสุด
ล่างสุด
อ่านเฉพาะข้อความเจ้าของกระทู้
หน้า:
หน้า
จาก
แชร์ :
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน
อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
ยอมรับ
น้ำตาตลอดกาล
สุดเจ็บช้ำ ร้องไห้ ไม่อายฟ้า
คนที่เคย ฝากฝัน รักกันมา
เพิ่งบอกลา จากไป ในเมื่อวาน
อยากระบาย ความโศก ให้โลกรู้
น้ำตาไหล พรั่งพรู อยู่ในบ้าน
ฝนจากฟ้า ตกมา คงไม่นาน
ตลอดกาล นั่นหรือ คือน้ำตา