พอดีไปเห็นข้อกฏหมาย2ตัวนี้มา แล้วสงสัยครับ
ฐานพรากผู้เยาว์ ที่ผู้เยาว์ยินยอม
ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 319 เป็นการพรากผู้เยาว์อายุตั้งแต่ 15 ปี ไม่เกิน 18 ปี จากการปกครองของบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแลโดยที่ผู้เยาว์ยินยอม ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ 2-10 ปี และปรับตั้งแต่ 40,000-100,000 บาท
ฐานพาไปเพื่ออนาจาร
มาตรา 283 ทวิ ผู้ใดพาบุคคลอายุเกินสิบ15 ปีแต่ยังไม่เกิน18ปี ไปเพื่อการอนาจาร แม้ผู้นั้นจะยินยอมก็ตาม ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 5ปี หรือปรับไม่เกิน10000บาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ
ที่ผมเข้าใจคือ ความผิดฐานพรากผู้เยาว์มีองค์ประกอบสำคัญ คือ การพรากเด็กไปจากบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล คือมุ่งเน้นการปกป้องอำนาจปกครอง ซึ่งผู้เสียหายในความผิดที่มีอำนาจฟ้องนี้คือ ผู้ปกครอง บิดามาดา ผู้ดูแล
ส่วนความผิดฐานพาไปเพื่ออนาจาร 283 ทวิ มีองค์ประกอบสำคัญ คือ การทำอนาจารกับเด็กอายุ15 ไม่เกิน18 ปี แม้เด็กจะยินยอมก็ตาม เน้นปกป้องเด็กเป็นหลักซึ่งผู้เสียหายในความผิดที่มีอำนาจฟ้องนี้คือ เด็ก
ในกรณีสมมุติ
A เป็นผู้ชายอายุ 30 ปี B เป็นเด็กอายุ 17 ปี A พา B ไปเที่ยวเล่นที่บ้านของตัวเอง โดยที่ B ไม่ถูกบังคับไป ต่อมาก็มีอะไรเกินเลยกัน ซึ่งตอนที่ A พา B ไป A ก็บอกกับทางบิดามารดาของ B ว่าจะพา B ไปมีอะไรกัน ซึ่งทางบิดามารดาของB ก็ได้รู้ข้อความนี้แล้ว แต่ก็ยังยินยอมให้ไป
แบบนี้ A จะมีแค่ความผิดฐานพาไปเพื่ออนาจารถูกมั้ยครับ ส่วนความผิดฐานพรากไม่ผิด เพราะไม่ได้เป็นการพราก เพราะบิดามารดารู้และยินยอมให้ไปมีอะไรกัน
ผู้เสียหายที่มีอำนาจฟ้องคือเด็ก ถูกมั้ยครับ แต่การดำเนินการฟ้องเพียงต้องมีผู้แทนโดยชอบธรรมดำเนินการให้แทนเฉยๆ
ผมอยากรู้ว่าแบบนี้คือผมเข้าใจถูกมั้ยครับ
ฐานความผิด พรากผู้เยาว์ อายุไม่เกิน 18 ปี กับ พาไปเพื่ออนาจารเด็กอายุ ไม่เกิน 18 ปีต่างกันอย่างไรครับ
ฐานพรากผู้เยาว์ ที่ผู้เยาว์ยินยอม
ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 319 เป็นการพรากผู้เยาว์อายุตั้งแต่ 15 ปี ไม่เกิน 18 ปี จากการปกครองของบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแลโดยที่ผู้เยาว์ยินยอม ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ 2-10 ปี และปรับตั้งแต่ 40,000-100,000 บาท
ฐานพาไปเพื่ออนาจาร
มาตรา 283 ทวิ ผู้ใดพาบุคคลอายุเกินสิบ15 ปีแต่ยังไม่เกิน18ปี ไปเพื่อการอนาจาร แม้ผู้นั้นจะยินยอมก็ตาม ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 5ปี หรือปรับไม่เกิน10000บาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ
ที่ผมเข้าใจคือ ความผิดฐานพรากผู้เยาว์มีองค์ประกอบสำคัญ คือ การพรากเด็กไปจากบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล คือมุ่งเน้นการปกป้องอำนาจปกครอง ซึ่งผู้เสียหายในความผิดที่มีอำนาจฟ้องนี้คือ ผู้ปกครอง บิดามาดา ผู้ดูแล
ส่วนความผิดฐานพาไปเพื่ออนาจาร 283 ทวิ มีองค์ประกอบสำคัญ คือ การทำอนาจารกับเด็กอายุ15 ไม่เกิน18 ปี แม้เด็กจะยินยอมก็ตาม เน้นปกป้องเด็กเป็นหลักซึ่งผู้เสียหายในความผิดที่มีอำนาจฟ้องนี้คือ เด็ก
ในกรณีสมมุติ
A เป็นผู้ชายอายุ 30 ปี B เป็นเด็กอายุ 17 ปี A พา B ไปเที่ยวเล่นที่บ้านของตัวเอง โดยที่ B ไม่ถูกบังคับไป ต่อมาก็มีอะไรเกินเลยกัน ซึ่งตอนที่ A พา B ไป A ก็บอกกับทางบิดามารดาของ B ว่าจะพา B ไปมีอะไรกัน ซึ่งทางบิดามารดาของB ก็ได้รู้ข้อความนี้แล้ว แต่ก็ยังยินยอมให้ไป
แบบนี้ A จะมีแค่ความผิดฐานพาไปเพื่ออนาจารถูกมั้ยครับ ส่วนความผิดฐานพรากไม่ผิด เพราะไม่ได้เป็นการพราก เพราะบิดามารดารู้และยินยอมให้ไปมีอะไรกัน
ผู้เสียหายที่มีอำนาจฟ้องคือเด็ก ถูกมั้ยครับ แต่การดำเนินการฟ้องเพียงต้องมีผู้แทนโดยชอบธรรมดำเนินการให้แทนเฉยๆ
ผมอยากรู้ว่าแบบนี้คือผมเข้าใจถูกมั้ยครับ