อ่านจิตเป็นก็เห็นนิพพาน

นิพพานคือสภาวะที่ว่าง จากตัวตน
เมื่ออินทรีย์สมกัน นิพพานจึงมีอยู่ได้“ทุกขณะจิต”

สมาธิอย่างหนึ่ง ก็ให้สติอย่างหนึ่ง
สติอย่างหนึ่งก็ให้สติอย่างหนึ่ง
ทั้งสติ สมาธิ ขณะนั้นเป็นอย่างไร ก็รู้ได้ผ่านการ“รู้จิต”
สติขณะนั้นเป็นอย่างไร สมาธิขณะนั้นเป็นอย่างไร  รู้ได้จากการ อ่านจิตเป็น
จิตจึงไมได้มีแค่  อย่างพิศดาร 121 ดวง  มันมีนับไม่ถ้วน ตามความละเอียด หยาบ ตามกำลังอินทรีย์ผู้พิจารณานั้น
อ่านจิตเป็นก็ไม่ได้ใช้ตัวตน ในการอ่าน สลัดตัวตนทิ้งได้  ก็เห็นจิตตัวจริง เป็นแค่สติ“รู้“

”รู้และรู้ว่าไม่มีตัวตนในขณะการรู้นั้น“