นึกถึงคนที่จากไป

(ป๊ะ=ปู่เรานะคะ) พยามทำใจ ปล่อยให้เป็นเรื่องของเวลาแล้วค่ะ แต่มันอดไม่ได้ ตอนก่อนหน้านี้ท่านแข็งแรงมาก และสัญญาว่าจะอยู่มารับปริญญาเรา   แต่แต่มะเร็งตัวร้ายทำให้ท่านเสียก่อนเราจะรับปริญญา เราทำใจ

ย้อนไปในอดีต เราสูญเสียแฟนแบบกระทันหัน และต่อมาเราก็สูญเสียย่าแบบกะทันหันอีก ถึงเวลาจะผ่านไปนานหลายปีแล้วแต่ทุกครั้งที่นึกถึงเราก็จะมีอาการจิตตก ร้องไห้ ทำใจไม่ได้ ทุกข์ใจและรู้สึกผ่านมันไปไม่ได้สักที

จะทำใจยังไงดีคะถ้าต้องเสียคนที่เรารักมากๆไปซักคนนึง จะเข้มแข็งขึ้นยังไงถ้ามองไปทางไหนก็เห็นแต่ความทรงจำร่วมกับเค้า ครอบครัวหนูมีกัน5คน มีปู่ ย่า ลุง พ่อ แล้วก็หนู  ปู่กับย่าไม่เคยแยกจากกันเลยอยู่

คือเราเลิกกับแฟนเก่ามาประมาณ 2 เดือนนิดๆแล้วค่ะยังรู้สึกว่าคิดถึงเขาอยู่เลยค่ะทั้งๆที่ไม่ควรรู้สึกตอนเลิกคือเราทำใจมาแล้วค่ะ แต่พอเลิกจริงๆมันคนละอย่างเลยค่ะ เขาใช้ชีวิตได้ปกติและอาจจะมีคนคุยหรือคนใหม

เราขอพื้นที่ระบายหน่อยค่ะ ตั้งแต่เราเกิดพ่อแม่เอาเราให้ย่าเลี้ยงที่ต่างจังหวัดที่บ้านมีย่าอยู่4คนตอนเด็กๆย่าๆใจดีกับเราตลอดเป็นเซฟโซนแต่พอเริ่มโตมาตอนนั้นเราล้มแล้วเราร้องไห้แทนที่ย่าเราจะปลอบเราแต่เข

คุณทวดจากไปเมื่อวัย 96 ปี เพราะโรคชรา คุณย่าเราทำใจไม่ได้ ตอนนี้ร้องไห้อย่างเดียวเลย แอบร้องไห้ตลอด นั่งกอดรูปทั้งวัน เราเห็นแล้วก็สงสารร้องไห้ตาม เค้าก็นั่งมองแต่ที่เดิมๆ ที่ที่ทวดเคยนอน ปกติคุณย

คือเราสัมภาษณ์มาเตรียมตัวดีมาก เข้าไปกรรมการเยอะมาก ไม่พูดอะไรเลย เเต่มีสไลด์เขียนว่าให้เล่าตัวเองเเละการเป็นพนักงานที่ดีเป็นภาษาอังกฤษ คือมันง่ายมากกก เราก็เล่าถึงมหาลัยที่เรียนจบ เเละที่ทำงานตอนนี้

สวัสดีค่ะ เมื่อวันที่3 มิถุนายน ที่เป็นวันวิสาขบูชาเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เราช็อคและเสียใจมากๆ คือย่าเราเสียไปกะทันหัน โดยที่เราไม่ได้ตั้งตัวเลยจริงๆ ย่าเป็นบุคคลในบ้านที่เรารักมากที่สุดในชีวิตเลยค่ะ &n

เรื่องยาวนิดนึงนะคะ เรื่องนี้เรารู้สึกได้และบ่นมาตั้งแต่ตอนเด็กๆแล้วค่ะ แต่ทุกคนบอกว่ารักเราเท่าพี่หมด ทั้งที่การกระทำที่เรารู้สึกได้มันต่างกันลิบลับ เรากับพี่เป็นซึมเศร้าทั้งคู่ โดยที่พี่เราไปหาหมอ