ทำลายคือสร้าง

จากไม่มีเป็นมีคือ สร้าง   ภาษาโลกียะ เช่น ขันธ์,อุปทาน =สร้างตัวตน
จากมีเป็นไม่มีคือสร้าง    ภาษาโลกุตระ    เช่น ความหมายจิต=ดับตัวตน สภาวะใหม่เกิด(จิตแผ่ขยาย)
จากมีเป็นไม่มีคือ ทำลาย ภาษาโลกียะ
จากไม่มีเป็นมี คือทำลาย ภาษาโลกุตระ เช่นทำลายจิตที่อวิชา เป็นจิตไม่มีอวิชชา

      ก่อนจะศึกษา“จิต” ก็ปรับสู่โหมด พร้อมที่จะยอมรับ(ตื่นรู้.ความเป็นกลาง) วางความรู้ ความเข้าใจอย่างโลกๆ ออกให้หมด