"วันสิ้นแสง – The Day the Light Died" by Empty Horizon
Type : Sci-fi , Horror, Post Apocalypse
บทที่ ๗: หนีจากขุมนรก
ความหวาดกลัวผลักดันให้เอธานตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด ชายร่างใหญ่ที่ขวางหน้าเขาเงื้อหอกเตรียมแทง เอธานยกท่อนเหล็กในมือขึ้นปัดป้องสุดแรงเกิด เสียงโลหะกระทบกันดังก้อง ชายร่างใหญ่เซถอยหลังไปเล็กน้อย
นั่นคือโอกาส! เอธานไม่รอช้า พุ่งตัวผ่านชายร่างใหญ่ไปอย่างรวดเร็ว วิ่งตรงไปยังแนวรั้วที่เขาเพิ่งลอดเข้ามา ผู้คนในหมู่บ้านต่างตะโกนด้วยความโกรธแค้น วิ่งกรูตามหลังเขามาพร้อมอาวุธ
แสงไฟจากกองไฟส่องสว่างเป็นวงกว้าง ทำให้เอธานมองเห็นทางหนีได้ไม่ชัดเจน เขาต้องอาศัยความมืดและความคุ้นเคยกับภูมิประเทศภายนอกหมู่บ้าน
เสียงฝีเท้าที่วิ่งไล่ตามมาใกล้เข้ามาทุกที เอธานหันหลังกลับไป เห็นเงาของผู้คนจำนวนมากวิ่งกวดตามมา พวกเขาดูคลั่งแค้นและพร้อมที่จะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ
เมื่อถึงแนวรั้ว เอธานไม่ลังเลที่จะปีนข้ามอย่างรวดเร็ว หนามแหลมคมข่วนผิวหนังของเขาจนเลือดซิบ แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บปวด ความต้องการที่จะมีชีวิตอยู่เหนือกว่าทุกสิ่ง
เมื่อลงมาอีกฝั่งของรั้วได้ เอธานก็ออกวิ่งสุดกำลัง ตรงไปยังป่าละเมาะที่เขาซ่อนตัวอยู่ก่อนหน้านี้ เสียงตะโกนและเสียงฝีเท้ายังคงตามมา แต่เริ่มห่างออกไปบ้างแล้ว
แต่แล้ว... ความเจ็บปวดแปลบที่ขาทำให้เอธานทรุดฮวบลงกับพื้น เขาก้มลงมอง พบว่ามีลูกธนูเสียบทะลุต้นขา เลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก
ความเจ็บปวดรุนแรงจนแทบจะหมดสติ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็กระตุ้นให้เขาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เขาต้องหนี... ต้องไปให้ไกลจากพวกคลั่งเลือดพวกนั้น
เอธานกัดฟันกรอด ใช้ท่อนเหล็กค้ำยันตัวเอง เดินโซเซเข้าไปในป่าละเมาะ ความมืดมิดช่วยอำพรางร่างของเขา แต่ความเจ็บปวดที่ขาทำให้การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างยากลำบาก
เสียงฝีเท้าที่ไล่ตามมายังคงแว่วมาเป็นระยะ พวกมันยังไม่ยอมแพ้ พวกมันต้องการตัวเขา
เอธานรู้ว่าถ้าเขาเดินต่อไปแบบนี้ เขาจะถูกจับได้ในไม่ช้า เขาต้องหาที่ซ่อน... ต้องวางแผน... ต้องทำอะไรสักอย่าง
สายตาของเขาเหลือบไปเห็นโพรงไม้ขนาดใหญ่ที่โคนต้นไม้เก่าแก่ มันดูแคบ แต่ก็อาจจะพอให้เขาสามารถซ่อนตัวได้
เอธานคลานเข้าไปในโพรงไม้อย่างทุลักทุเล ความมืดมิดและกลิ่นอับภายในทำให้หายใจลำบาก แต่ก็ยังดีกว่าถูกจับได้
เขาซ่อนตัวอยู่ในนั้น เงี่ยหูฟังเสียงจากภายนอก เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนเริ่มเบาลง พวกมันอาจจะกำลังค้นหาเขาอยู่
ความเจ็บปวดที่ขาเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น เอธานรู้สึกว่ากำลังเสียเลือดมาก เขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อห้ามเลือด
เขาก้มลงฉีกชายเสื้อที่ขาดวิ่น พยายามพันรอบบาดแผลที่ขาให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ความเจ็บปวดทำให้หน้าของเขาเหยเก
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ความเงียบเริ่มปกคลุมป่าละเมาะอีกครั้ง เอธานไม่แน่ใจว่าพวกมันเลิกตามหาเขาแล้วหรือยัง
เขาค่อยๆ คลานออกจากโพรงไม้ มองสำรวจรอบด้านอย่างระมัดระวัง ความมืดมิดทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดเจน แต่เขาก็ไม่เห็นใคร
เอธานตัดสินใจที่จะเคลื่อนที่ต่อไป เขาต้องไปให้ไกลจากหมู่บ้านนั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เขาเดินโซเซไปตามป่าอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดที่ขาทำให้ทุกย่างก้าวเป็นไปด้วยความยากลำบาก เขาต้องใช้ท่อนเหล็กค้ำยันตัวเองตลอดเวลา
แล้วในที่สุด... เขาก็ได้ยินเสียง... เสียงที่ไม่ใช่เสียงของสัตว์ร้าย... ไม่ใช่เสียงของพวกคลั่งเลือด... มันเป็นเสียงของคน...
เสียงกระซิบเบาๆ ดังมาจากทางด้านหน้า
"มีใครอยู่แถวนี้ไหม... ช่วยด้วย..."
เอธานชะงักเท้า เขาไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อใจเสียงนั้นหรือไม่ มันอาจจะเป็นกับดัก
แต่ความหวังอันน้อยนิดก็ทำให้เขาตัดสินใจเสี่ยง
"มีใครอยู่ตรงนั้น?" เอธานกระซิบตอบเบาๆ
ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เสียงกระซิบจะดังขึ้นอีกครั้ง
"ช่วยฉันด้วย... พวกมัน... พวกมันจะฆ่าฉัน..."
เอธานค่อยๆ เดินตามเสียงกระซิบไปอย่างระมัดระวัง จนในที่สุดเขาก็พบร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนอนซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ เธอมีบาดแผลและดูหวาดกลัวอย่างมาก
"พวกมัน... พวกมันมาจากหมู่บ้านนั้น..." หญิงสาวกระซิบเสียงสั่นเครือ "พวกมันจับคนไปบูชายัญ..."
ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างเมื่อเห็นเอธาน เธอจ้องมองเขาด้วยความหวาดระแวง
"คุณ... คุณก็เป็นหนึ่งในพวกมันใช่ไหม?"
เอธานส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว
"ไม่... ผมเพิ่งหนีออกมาจากที่นั่นเหมือนกัน..."
หญิงสาวมองเอธานด้วยความไม่เชื่อใจ แต่เมื่อเห็นบาดแผลที่ขาของเขา และท่าทางที่อ่อนแรง เธอก็เริ่มคลายความหวาดระแวงลงบ้าง
"พวกมัน... พวกมันตามหาฉัน... ฉันหนีออกมาได้..." หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
เอธานมองไปยังหญิงสาวด้วยความรู้สึกเห็นใจ เขาเข้าใจความหวาดกลัวของเธอดี
"เราต้องหนีไปด้วยกัน..." เอธานกล่าว "เราต้องไปให้ไกลจากที่นี่..."
แต่ในขณะนั้นเอง... เสียงคำรามที่คุ้นเคยก็ดังมาจากทางด้านหลัง... เสียงคำรามของสัตว์กลายพันธุ์!
พวกมันตามรอยเลือดของเอธานมาจนถึงที่นี่!
เอธานและหญิงสาวสบตากันด้วยความตื่นตระหนก พวกเขาตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง... และครั้งนี้อาจจะไม่มีทางรอด!
อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่ครับ อัพเดทตอนทุกวัน อ่านฟรีครับ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้https://www.readawrite.com/a/1eed8127837457726c41e4f55efab16e
"วันสิ้นแสง – The Day the Light Died" by Empty Horizon #๗
Type : Sci-fi , Horror, Post Apocalypse
บทที่ ๗: หนีจากขุมนรก
ความหวาดกลัวผลักดันให้เอธานตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด ชายร่างใหญ่ที่ขวางหน้าเขาเงื้อหอกเตรียมแทง เอธานยกท่อนเหล็กในมือขึ้นปัดป้องสุดแรงเกิด เสียงโลหะกระทบกันดังก้อง ชายร่างใหญ่เซถอยหลังไปเล็กน้อย
นั่นคือโอกาส! เอธานไม่รอช้า พุ่งตัวผ่านชายร่างใหญ่ไปอย่างรวดเร็ว วิ่งตรงไปยังแนวรั้วที่เขาเพิ่งลอดเข้ามา ผู้คนในหมู่บ้านต่างตะโกนด้วยความโกรธแค้น วิ่งกรูตามหลังเขามาพร้อมอาวุธ
แสงไฟจากกองไฟส่องสว่างเป็นวงกว้าง ทำให้เอธานมองเห็นทางหนีได้ไม่ชัดเจน เขาต้องอาศัยความมืดและความคุ้นเคยกับภูมิประเทศภายนอกหมู่บ้าน
เสียงฝีเท้าที่วิ่งไล่ตามมาใกล้เข้ามาทุกที เอธานหันหลังกลับไป เห็นเงาของผู้คนจำนวนมากวิ่งกวดตามมา พวกเขาดูคลั่งแค้นและพร้อมที่จะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ
เมื่อถึงแนวรั้ว เอธานไม่ลังเลที่จะปีนข้ามอย่างรวดเร็ว หนามแหลมคมข่วนผิวหนังของเขาจนเลือดซิบ แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บปวด ความต้องการที่จะมีชีวิตอยู่เหนือกว่าทุกสิ่ง
เมื่อลงมาอีกฝั่งของรั้วได้ เอธานก็ออกวิ่งสุดกำลัง ตรงไปยังป่าละเมาะที่เขาซ่อนตัวอยู่ก่อนหน้านี้ เสียงตะโกนและเสียงฝีเท้ายังคงตามมา แต่เริ่มห่างออกไปบ้างแล้ว
แต่แล้ว... ความเจ็บปวดแปลบที่ขาทำให้เอธานทรุดฮวบลงกับพื้น เขาก้มลงมอง พบว่ามีลูกธนูเสียบทะลุต้นขา เลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก
ความเจ็บปวดรุนแรงจนแทบจะหมดสติ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็กระตุ้นให้เขาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เขาต้องหนี... ต้องไปให้ไกลจากพวกคลั่งเลือดพวกนั้น
เอธานกัดฟันกรอด ใช้ท่อนเหล็กค้ำยันตัวเอง เดินโซเซเข้าไปในป่าละเมาะ ความมืดมิดช่วยอำพรางร่างของเขา แต่ความเจ็บปวดที่ขาทำให้การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างยากลำบาก
เสียงฝีเท้าที่ไล่ตามมายังคงแว่วมาเป็นระยะ พวกมันยังไม่ยอมแพ้ พวกมันต้องการตัวเขา
เอธานรู้ว่าถ้าเขาเดินต่อไปแบบนี้ เขาจะถูกจับได้ในไม่ช้า เขาต้องหาที่ซ่อน... ต้องวางแผน... ต้องทำอะไรสักอย่าง
สายตาของเขาเหลือบไปเห็นโพรงไม้ขนาดใหญ่ที่โคนต้นไม้เก่าแก่ มันดูแคบ แต่ก็อาจจะพอให้เขาสามารถซ่อนตัวได้
เอธานคลานเข้าไปในโพรงไม้อย่างทุลักทุเล ความมืดมิดและกลิ่นอับภายในทำให้หายใจลำบาก แต่ก็ยังดีกว่าถูกจับได้
เขาซ่อนตัวอยู่ในนั้น เงี่ยหูฟังเสียงจากภายนอก เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนเริ่มเบาลง พวกมันอาจจะกำลังค้นหาเขาอยู่
ความเจ็บปวดที่ขาเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น เอธานรู้สึกว่ากำลังเสียเลือดมาก เขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อห้ามเลือด
เขาก้มลงฉีกชายเสื้อที่ขาดวิ่น พยายามพันรอบบาดแผลที่ขาให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ความเจ็บปวดทำให้หน้าของเขาเหยเก
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ความเงียบเริ่มปกคลุมป่าละเมาะอีกครั้ง เอธานไม่แน่ใจว่าพวกมันเลิกตามหาเขาแล้วหรือยัง
เขาค่อยๆ คลานออกจากโพรงไม้ มองสำรวจรอบด้านอย่างระมัดระวัง ความมืดมิดทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดเจน แต่เขาก็ไม่เห็นใคร
เอธานตัดสินใจที่จะเคลื่อนที่ต่อไป เขาต้องไปให้ไกลจากหมู่บ้านนั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เขาเดินโซเซไปตามป่าอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดที่ขาทำให้ทุกย่างก้าวเป็นไปด้วยความยากลำบาก เขาต้องใช้ท่อนเหล็กค้ำยันตัวเองตลอดเวลา
แล้วในที่สุด... เขาก็ได้ยินเสียง... เสียงที่ไม่ใช่เสียงของสัตว์ร้าย... ไม่ใช่เสียงของพวกคลั่งเลือด... มันเป็นเสียงของคน...
เสียงกระซิบเบาๆ ดังมาจากทางด้านหน้า
"มีใครอยู่แถวนี้ไหม... ช่วยด้วย..."
เอธานชะงักเท้า เขาไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อใจเสียงนั้นหรือไม่ มันอาจจะเป็นกับดัก
แต่ความหวังอันน้อยนิดก็ทำให้เขาตัดสินใจเสี่ยง
"มีใครอยู่ตรงนั้น?" เอธานกระซิบตอบเบาๆ
ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เสียงกระซิบจะดังขึ้นอีกครั้ง
"ช่วยฉันด้วย... พวกมัน... พวกมันจะฆ่าฉัน..."
เอธานค่อยๆ เดินตามเสียงกระซิบไปอย่างระมัดระวัง จนในที่สุดเขาก็พบร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนอนซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ เธอมีบาดแผลและดูหวาดกลัวอย่างมาก
"พวกมัน... พวกมันมาจากหมู่บ้านนั้น..." หญิงสาวกระซิบเสียงสั่นเครือ "พวกมันจับคนไปบูชายัญ..."
ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างเมื่อเห็นเอธาน เธอจ้องมองเขาด้วยความหวาดระแวง
"คุณ... คุณก็เป็นหนึ่งในพวกมันใช่ไหม?"
เอธานส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว
"ไม่... ผมเพิ่งหนีออกมาจากที่นั่นเหมือนกัน..."
หญิงสาวมองเอธานด้วยความไม่เชื่อใจ แต่เมื่อเห็นบาดแผลที่ขาของเขา และท่าทางที่อ่อนแรง เธอก็เริ่มคลายความหวาดระแวงลงบ้าง
"พวกมัน... พวกมันตามหาฉัน... ฉันหนีออกมาได้..." หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
เอธานมองไปยังหญิงสาวด้วยความรู้สึกเห็นใจ เขาเข้าใจความหวาดกลัวของเธอดี
"เราต้องหนีไปด้วยกัน..." เอธานกล่าว "เราต้องไปให้ไกลจากที่นี่..."
แต่ในขณะนั้นเอง... เสียงคำรามที่คุ้นเคยก็ดังมาจากทางด้านหลัง... เสียงคำรามของสัตว์กลายพันธุ์!
พวกมันตามรอยเลือดของเอธานมาจนถึงที่นี่!
เอธานและหญิงสาวสบตากันด้วยความตื่นตระหนก พวกเขาตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง... และครั้งนี้อาจจะไม่มีทางรอด!
อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่ครับ อัพเดทตอนทุกวัน อ่านฟรีครับ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้