จิตภายในเป็นผู้รู้ ผู้เห็น

โลกภายใน เป็นความรู้สึก จึงกว้างกว่าโลกภายนอก  เป็นกว้างไม่มีขอบเขต
โลกภายนอกเป็นโลกของบัญญัติ มีลักษณะเที่ยง มีตัวตน
โลกภายใน เป็นโลกของอารมณ์ปรมัตถ์ เกิดมาแล้วสลายหายไปอย่างรวดเร็ว  จึงต้องมีสติที่ดีเยี่ยม  อันประกอยไปด้วยสมาธิ
การภาวนา คือการเข้าไปเห็นโลกภายใน  เมื่อเข้าไปเห็นโลกภายในได้ จึงเป็นการเข้าไปเห็นความเปลี่ยนแปลงของ อารมณ์ปรมัตถ์ อันเป็นสภาวะจริงๆ
ก่อนจะเป็นอารมณ์บัญญัติ
             การจะเข้าไปภาวนาด้วยโลกภายใน อาศัยภายนอกประกอบด้วย เช่นอิริยาบถ กาย การเห็นจิตใจตัวเอง ความคิด ก็ต้องอาศัยการระลึกรู้ในการขยับเคลื่อนไหว โดยมีภายในเป็น “ผู้รู้ ผู้เห็น”