กลี่นพัดผ่านไป ฉันไซร้ได้แต่เฉย

ไม่ได้พบ ก็อยากพบ ประสบตา ไม่อยากหา ก็อยากเห็น เป็นไฉน ไม่อยากห่วง ก็กลับหวง สุดทรวงใน นี่กระไร ไฉนเพ้อ ละเมอคอย ไม่อยากรัก เหมือนยิ่งผลัก ลงห้วงลึก ไม่อยากนึก พะวงหา พาเหงาหงอย ไม่อยากฝัน แต่ทุกวัน

พูดถึงความสองมาตราฐานในสังคมไทยนี่ชักจะขยายวงกว้างไปเรี่อยๆไม่จำกัดอยู่แค่องค์กรอิสระ หรือฝ่ายปกครองซะแล้ว...นั่งดูข่าว ไทยพีบีเอสตะกี้รายงานหน้าตาเฉยว่า กวป ไปคุกคามองค์กรอิสระ ปปช.... ที่พวกกปปส ไป

อันแรกฮะ ไม้เรียกผะกากุพฺ- ชะกะสีอรุณแสง ปานแก้มแฉล้มแดง ดรุณีณยามอาย ดอกใหญ่และเกสร สุวคนธะมากมาย อยู่ทนบวางวาย มธุรสขจรไกล อีกทั้งสะพรั่งหนาม ดุจะเข็มประดับไว้ ผึ้งเขียวสิบินไขว่ บ่มิใคร

**นานาจิตตัง** พากย์..๓ ๐ มีชื่อเสียงใช่ล้วน น่ากลัว หวังชื่อร่ำระรัว แซ่ซ้อง การณ์กลับสลับสลัว เล็งผิด ต่างเสธรางวัลก้อง กลบแล้วเกียรติภูมิฯ ๐ ปัญญาแหลมธาตุแท้ มนุษย์ สังเกตจุดอ่อนสุด สะท้อน เ