กลี่นพัดผ่านไป ฉันไซร้ได้แต่เฉย

ไม่ได้พบ ก็อยากพบ ประสบตา ไม่อยากหา ก็อยากเห็น เป็นไฉน ไม่อยากห่วง ก็กลับหวง สุดทรวงใน นี่กระไร ไฉนเพ้อ ละเมอคอย ไม่อยากรัก เหมือนยิ่งผลัก ลงห้วงลึก ไม่อยากนึก พะวงหา พาเหงาหงอย ไม่อยากฝัน แต่ทุกวัน

อันแรกฮะ ไม้เรียกผะกากุพฺ- ชะกะสีอรุณแสง ปานแก้มแฉล้มแดง ดรุณีณยามอาย ดอกใหญ่และเกสร สุวคนธะมากมาย อยู่ทนบวางวาย มธุรสขจรไกล อีกทั้งสะพรั่งหนาม ดุจะเข็มประดับไว้ ผึ้งเขียวสิบินไขว่ บ่มิใคร

ดุจดังหยาดน้ำค้างกลางอุษา สุริยาขึ้นมาส่องไสว ดุจสำเนียงเสียงรักหวานผ่านยิ้มไป ฉันจึงได้มืดบอดใจ ไชลีนา ยามธาราหลากไหลสู่สายรุ้ง แล้วผดุงใสสว่างกระจ่างจ้า คลื่นทะเลเซซัดพัดเข้ามา เราสองพาสำลักล้นพ่นก

พูดถึงความสองมาตราฐานในสังคมไทยนี่ชักจะขยายวงกว้างไปเรี่อยๆไม่จำกัดอยู่แค่องค์กรอิสระ หรือฝ่ายปกครองซะแล้ว...นั่งดูข่าว ไทยพีบีเอสตะกี้รายงานหน้าตาเฉยว่า กวป ไปคุกคามองค์กรอิสระ ปปช.... ที่พวกกปปส ไป