บาดแผลใจใช่ว่าจะไร้ค่า คือบทกวีที่เขียนด้วยน้ำตา ทุกถ้อยคำล้วนมีคุณค่า สอนให้เราเข้าใจชีวิตเอย

“บนเส้นทางบาดแผล” ทางชีวิตผิดพลาดล้วนบาดแผล ก็เพียงแค่เจ็บหนักอีกสักหน ลิ้มรสน้ำตาเค็ม คนเต็มคน เลือดยังข้นเข้มพอได้หล่อเลี้ยง มือยังคงกำหมัดยืนหยัดชู ปากยังกู่ตะโกนก้องร้องส่งเสียง หันซ้

“อ่านหัวใจกวี” เปิดหนังสือบทกวีทีละหน้า เพื่อพบว่ากระดาษและหยาดหมึก ทุกอักษรทุกบรรทัดแทนบันทึก ส่งมาสู่ความรู้สึกให้นึกคิด อ่านบทแรกถ้อยคำที่สัมผัส ความสื่อชัดจากใจคนไร้สิทธิ์ ทำคนอ่านแอบ

ก่อนจะเริ่มเขียนกลอนนี้มิมีรัก ก่อนจะเริ่มประจักษ์สักคราหน ก่อนจะเริ่มพิมพ์กลอนไร้กังวล ก่อนจะฝนถ้อยคำลำนำใจ ฝากความหวังให้พังไว้ท้ายบท อยากจะมดเท็จกวีนี้หาไม่ แค่กลอนฉันออกมาจากดวงใจ คงมิพรี้มิไพรใน

หนูลองแต่งไว้ แอบมองเธอทุกเช้า | ยามเธอวิ่งผ่านสายตา  หัวใจคล้ายมีเพลง | บรรเลงดังยามพบกัน อยากทักแต่ใจสั่น | กลัวถ้อยคำนั้นเผลอฝันพ่อหนุ่มหน้านิ่งคอย | ยิ่งมองยิ่งหวั่นไหวใจ ครั้นเธอยิ้มบางเบา

ณ ช่วงยามอากาศเย็นหนาวเหน็บ ณ ช่วงเจ็บในความเก็บกว่าเปิดเผย ณ เวลาน้ำค้างเย็นเกาะล่วงเลย ณ เวลาเจ็บกว่าเคยก่อนหายไป ความเจ็บปวดอาจเช่นหยาดน้ำค้าง ที่ความหนาวปล่อยวางหนาวไหนไหน ที่ความเจ็บกระจัดกระจาย

ปลูกดอกไม้ริมถนนผู้คนผ่านช่วงเวลายาวนานวารเปลี่ยนผันเกินสิบปีล่วงลับนับคืนวันถูกสะบั้นกิ่งก้านรานหลายครา หากแต่รากยึดยืนพอฟื้นใหม่ค่อยแตกใบดอกผลิมิหมดค่าปุ๋ยน้ำน้อยขาดปรุงบำรุงมากลีบดอกพาสีช้ำซ้ำจืดจา

เห็นคนรวย ล้นฟ้า หน้าสดใสบ้างขัดสน จนใจ ไร้เคหาอีกบ้างก็ เวียนวน ทนนานมาโทษชะตา ฟ้าไม่แฟร์ แย่ไม่ดี คนที่มี นี้เอา มาจากไหนเคยมองไหม ใยจน วนกับที่ส่วนคนอื่น ชื่นใจ ในชีวี เขาเหล่านี้ ทำไง ให้ไม่จน ก็ฝ

๐ เราจะแต่งกลอน โปรดจงช่วยสอน...........แม่นา ๐ บทนี้เรียกว่า ดอกแคร่วงนา...........พ่อเอย ๐ บางคนไม่เคย รู้จักเจ้าเอย...........ประพันธ์ ๐ อ่านสองคำนั้น มีสี่คำฉันท์...........เว้นดี ๐ เรามาเฉิดศรี