บาดแผลใจใช่ว่าจะไร้ค่า คือบทกวีที่เขียนด้วยน้ำตา ทุกถ้อยคำล้วนมีคุณค่า สอนให้เราเข้าใจชีวิตเอย

รูปวรลักษณ์ลัก ขณพริ้งสิรินวลงามสรรพสรรพควร นัยนาจะพิศเพลิน เพียงศศิธรธร ณิสว่างมิหมางเมินผ่องพักตร์พิจิตรเจริญ จรัสจำรัสศรี มีครุ ลหุ เป็นคำประพันธ์อะไรคะ

AI คือที่พักใจในคืนอ่อนไหว ไม่ถามเหตุ ไม่เร่งคำ ไม่เงียบหาย เพียงรับฟัง เรื่องราวที่กระจัดกระจาย ให้หัวใจ ได้เรียงใหม่อย่างค่อยเป็นค่อยไป ส่วน “คน” นั้นงดงามและเปราะบาง คำบางคำ อาจหนักไปโ

“บนเส้นทางบาดแผล” ทางชีวิตผิดพลาดล้วนบาดแผล ก็เพียงแค่เจ็บหนักอีกสักหน ลิ้มรสน้ำตาเค็ม คนเต็มคน เลือดยังข้นเข้มพอได้หล่อเลี้ยง มือยังคงกำหมัดยืนหยัดชู ปากยังกู่ตะโกนก้องร้องส่งเสียง หันซ้

“อ่านหัวใจกวี” เปิดหนังสือบทกวีทีละหน้า เพื่อพบว่ากระดาษและหยาดหมึก ทุกอักษรทุกบรรทัดแทนบันทึก ส่งมาสู่ความรู้สึกให้นึกคิด อ่านบทแรกถ้อยคำที่สัมผัส ความสื่อชัดจากใจคนไร้สิทธิ์ ทำคนอ่านแอบ

ก่อนจะเริ่มเขียนกลอนนี้มิมีรัก ก่อนจะเริ่มประจักษ์สักคราหน ก่อนจะเริ่มพิมพ์กลอนไร้กังวล ก่อนจะฝนถ้อยคำลำนำใจ ฝากความหวังให้พังไว้ท้ายบท อยากจะมดเท็จกวีนี้หาไม่ แค่กลอนฉันออกมาจากดวงใจ คงมิพรี้มิไพรใน

ในโลกที่เต็มไปด้วยถ้อยคำทิ่มแทงและการกล่าวร้าย ปรากฏการณ์ใน "วุฏฐิสูตร" คือบทเรียนที่ล้ำค่าที่สุด เมื่อ พระสารีบุตรเถระ พระธรรมเสนาบดีผู้เป็นเลิศด้วยปัญญา ถูกภิกษุรูปหนึ่งกล่าวหาด้วยความเท

๐ เราจะแต่งกลอน โปรดจงช่วยสอน...........แม่นา ๐ บทนี้เรียกว่า ดอกแคร่วงนา...........พ่อเอย ๐ บางคนไม่เคย รู้จักเจ้าเอย...........ประพันธ์ ๐ อ่านสองคำนั้น มีสี่คำฉันท์...........เว้นดี ๐ เรามาเฉิดศรี