อุปนิสัยคนเราจะเปลี่ยนไปตามเวลา และประสบการณ์ กรณีศึกษาจากตัวเอง

สมัยเป็นเด็กเราเป็นเด็กที่ร่าเริงและมนุษยสังันธ์ดีมาก สมัยเรียนก็ทำกิจกรรมตลอดๆ เวลามีงานกลุ่มเราจะเป็นหัวหอกรับทำเพื่อให้งานออกมาเร็ว เรียนดีได้เกียรตินิยม จนเมื่อวัยทำงานเริ่มแรก เป็นคนที่ active เรื่องงาน ได้โปรโมททุกๆปี กิจกรรม Outing ที่ใดต้องเป็นตัวจี๊ดตัวตั้งตัวตีในการจัดงาน ให้ให้งานอะไรมาทำหมดรวมถึงชอบอาสางาน ชอบดึงดูดแสงมาที่ตัว
 
 เราไม่เคยเลยว่าอุปนิสัยเราจะเปลี่ยนไปเมื่อวัย 40 จากการทำงานมานานเริ่มเจอเล่ห์เหลี่ยมคน คนหน้าไหว้หลังหลอก คนเอาเปรียบ ทำให้เราเก็บตัวมากขึ้นระวังตัวมากขึ้น มีอารมณ์โมโหและเกรี้ยวกราดมากขึ้นเมื่อเป็นหัวหน้างาน จนไม่นานสูญเสียคนในครอบครัว(เสียชีวิต)อีก ทำให้เสียศูนย์ไปเลย  รู้สึกไม่ค่อยอยากพบเจอใคร ไม่ทักทายใคร เข้ากับคนได้ยากขึ้น เราเคยไปพบจิตแพทย์ด้วยภาวะ PTSD แต่กินยาแล้วก็ไม่ดีขึ้น ต้องเข้าหาธรรมะ
 
ยิ่งศึกษาธรรมะรู้สึกว่า เราสงบมากขึ้น ปล่อยวางและปลงมากขึ้น ชอบอยู่กับตัวเอง สวดมนต์ไหว้พระทำบุญ พูดคุยกับคนเฉพาะเรื่องที่สำคัญ นอกนั้นจะปิดวาจา และหมกมุ่นแต่เรื่องเวรกรรม การเวียนว่ายตายเกิด นึกอีกที เราสูญเสียตัวตนไปขนาดนั้นเลยหรือ เด็กน้อยคนนั้นในตัวเราหายไปไหน นึกอีกทีก็เสียใจอยากเป็นคนที่ร่าเริงเหมือนเดิม แต่เหมือนสภาพแวดล้อมมันเกลาเราเป็นคนใหม่แล้ว จากประสบการณ์ต่างๆที่ผ่านมา
อยากสอบถามทุกท่านว่าใครประสบปัญหาแบบเดียวกันบ้าง แล้วแก้ไขอย่างไร