ทำไมความรักในวัย20กลางๆ ถึงไม่ค่อยอยากจะแสดงความรู้สึกออกมาว่าเสียใจในเรื่องต่างๆ

ไม่ว่าจะอกหัก หรือไปหักอก มันเป็นความรู้สึกที่จุกจากข้างใน ไม่อยากร้องไห้ ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราเสียใจ หรือเรารู้สึกยังไง อยากทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บางทีอยากจะแชร์เพลง หรือคำคมที่มันตรงกับสถานการณ์ตอนนี้ บางทีก็กดแชร์ละพิมพ์ๆลบๆ แต่ยังไม่โพสต์ สักพักก็คิดว่า ไม่โพสต์ดีกว่า อยากทำตัวลึกลับ หายไปสักพัก ไม่อยากคุยกับใคร พยายามใช้ชีวิตให้มีความสุขด้วยตัวเอง อยากรักตัวเอง ไม่อยากมีใคร อยากปิดใจ ถ้ามีคนมาคุยก็คุยได้ แต่คงไม่แสดงความรู้สึกออกไป

มันเป็นเพราะอดีตเราเคยเต็มที่มาแล้วจริงๆเหรอ พอตอนนี้กลับนิ่งขึ้นเยอะเลย เหมือนวนลูปเดิมๆ ที่เราก็รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะดีขึ้น แต่เราก็เลือกที่จะจมปลักกับความรู้สึกแบบนี้ ไม่อยากคาดหวังอะไรแล้ว ปล่อยความสัมพันธ์รอบตัว ไม่รักษา จะอยู่ก็ขอบใจ จะไปก็ขอบคุณ เป็นความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกนี้เลย ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร กำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้ สุขไม่สุด เศร้าไม่สุด เบื่อไปหมด