ทำยังไงให้คนที่ชอบพูดจาเxร่อ ๆ เค้ารู้ตัวว่ามันน่ารำคาญ

เคยไหมค่ะ? อารมณ์มันประมาณว่า เห้ยชีวิตเอ้ออออก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นน่ะเว่ย แต่ก็ทำไมไม่แฮปปี้เลยว่ะ มันอึนๆ มึนๆ หน่วงๆ เหมือนจะเซ็งหรอ? เศร้าหรอ? แต่ก็ยังเฮฮาบ้าบอได้ด้วยน่ะ... อื่มมมม นั้นแหละค่ะ - -&

เวลาชูอย่างอื่นก็นิ่งนะคะ แต่พอชูกล้องถ่ายรูป หรือมือถือ จะเบือนหน้าหนีทันที อย่าให้พูดถึงเซลฟี่เลยค่ะ ยากมากๆ บางทีใช้เลนส์ซูมใกลพอประมาณ ก็ยังรู้ตัวอีก

คือมันอาจจะแปลกๆหน่อยแต่ว่าผมเป็นจริงๆ เริ่มแรกที่รู้ตัวคือสมัยเด็กๆ จะกลัวเวลามีอะไรมาใกล้ๆดวงตา อาการก็จะแบบ ใจเต้นแรง เบือนหน้าหนี ปากเยเก จนพอโตมาหน่อยก็เริ่มแปลกขึ้น เช่น กลัวเครื่องวัดสายตา ขยะ

แทบสลบ ตอนเช้า คนก็แน่นจนหนีไม่ได้ ยกทั้งสามีและภรรยา ได้แต่เอาผ้าปิดจมูก เบือนหน้าหนี

สวัสดีค่ะ ปกติเป็นคนไม่ค่อยได้ตั้งกระทู้ แต่ทริปนี้มันรู้สึกดีแบบบอกไม่ถูก เลยอยากมาเล่าเก็บไว้ค่ะ คือมันเป็นทริปสั้นๆ ที่เกิดขึ้นแบบไม่ได้ตั้งใจเลยค่ะ แค่วันนึงรู้สึกอยากออกไปไหนสักที่ เลยเก็บกระเป๋า

ช่วงนี้ชีวิตมันช่างวนลูป ตื่น–ทำงาน–นอน เหมือนเดิมทุกวัน รู้สึกเบื่อ ๆ เซ็ง ๆ แบบไม่มีแรงบันดาลใจอะไรเลยเลยอยากหาทริปสั้น ๆ หรือที่เที่ยวชิล ๆ พอให้ได้ "รีเฟรชใจ" ซักหน่อยเที่ยวช

สวัสดีค่ะ ช่วงนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไร รู้สึกอยากอยู่เงียบๆ กับธรรมชาติมากขึ้น ทั้งที่เมื่อก่อนก็ใช้ชีวิตปกติ อยู่ในเมือง เจอคนเยอะๆ ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พักหลังแค่เห็นรูปภูเขา ทะเล หรือต้นไม้เยอะๆ ก็รู้