ทำยังไงให้คนที่ชอบพูดจาเxร่อ ๆ เค้ารู้ตัวว่ามันน่ารำคาญ

เคยไหมค่ะ? อารมณ์มันประมาณว่า เห้ยชีวิตเอ้ออออก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นน่ะเว่ย แต่ก็ทำไมไม่แฮปปี้เลยว่ะ มันอึนๆ มึนๆ หน่วงๆ เหมือนจะเซ็งหรอ? เศร้าหรอ? แต่ก็ยังเฮฮาบ้าบอได้ด้วยน่ะ... อื่มมมม นั้นแหละค่ะ - -&

วันนี้ผมไปรับแฟนกลับมาจากกรุงเทพ ขากลับผมขี่มอไซกลับบ้าน แล้วระหว่างทางที่ขี่กลับ ทางนั้นเป็นทางเปลี่ยวมีบ้านคนสองสามหลัง ผมขี่ไปแล้วเห็นเด็กผู้หญิงคนนึงใส่ชุดนอน ผมเซอๆ นั่งอยู่ริงทาง ข้างหลังจะเป็นค

เวลาชูอย่างอื่นก็นิ่งนะคะ แต่พอชูกล้องถ่ายรูป หรือมือถือ จะเบือนหน้าหนีทันที อย่าให้พูดถึงเซลฟี่เลยค่ะ ยากมากๆ บางทีใช้เลนส์ซูมใกลพอประมาณ ก็ยังรู้ตัวอีก

คือมันอาจจะแปลกๆหน่อยแต่ว่าผมเป็นจริงๆ เริ่มแรกที่รู้ตัวคือสมัยเด็กๆ จะกลัวเวลามีอะไรมาใกล้ๆดวงตา อาการก็จะแบบ ใจเต้นแรง เบือนหน้าหนี ปากเยเก จนพอโตมาหน่อยก็เริ่มแปลกขึ้น เช่น กลัวเครื่องวัดสายตา ขยะ

แทบสลบ ตอนเช้า คนก็แน่นจนหนีไม่ได้ ยกทั้งสามีและภรรยา ได้แต่เอาผ้าปิดจมูก เบือนหน้าหนี

ช่วงนี้ชีวิตมันช่างวนลูป ตื่น–ทำงาน–นอน เหมือนเดิมทุกวัน รู้สึกเบื่อ ๆ เซ็ง ๆ แบบไม่มีแรงบันดาลใจอะไรเลยเลยอยากหาทริปสั้น ๆ หรือที่เที่ยวชิล ๆ พอให้ได้ "รีเฟรชใจ" ซักหน่อยเที่ยวช