ความรักนหน้าตาเป็นไงนะ สำหรับเราแล้ความรักแค่มีแล้วไม่ทิ้งกันเข้าใจกันแค่นั้นพอ อ๋อ เราลืมแนะนำตัวเองไป เราชื่อเม เราอยู่17ปีเราเรียนอยู่โรงเรียนหญิงล้วน เราก็เป็นคนธรรมดาผู้หญิงธรรมดาคนนึ่งที่ฝันอยากมีรักดีๆ เมื่อเราเห็นเพื่อนเพื่อนเค้ามีแฟนกันหมดเราก็อยากมีมีบ้างเราเลย เราเลยเล่น Facebook แล้วเจอหนุ่มคนนึงเค้าก็น่ารักดีคุยกันได้สักพักช่วงระหว่างปิดเทอมเค้าก็ได้มาหาเราที่บ้านแล้วหลังจากนั้นเราก็ได้คุยกันมาเรื่อยๆ อ๋อเขาชื่อวิน เค้าก็บอกเราว่าเค้ามาหาเราที่ลำปาง แต่ตอนนั้นเราอยู่ห่อในถ้าจะออกไปก็ได้เขียนจดหมายทำเรื่องออกไปแต่วันนั้นเราไมให้ออกเเมเลยตัดสินใจปีนกำลังหนี ดันโชคไม่เข้าข้างยามดันจับได้เลยเลยจำเป็ต้องโกกยามไปว่าสาที่บ้านมีเรื่องต้องกลับพี่ยามคงเจอมาเยอะเลยบอกไปแล้ว ถ้ามีคนถามก็บอกว่าไม่เจอนะเลยต้องรีบขอบคุณพี่พยามพี่ยามก็ใจดีเรียกรถให้พร้อม พอเราไปถึงเมกับวินก็ไปเช่าโรงแรมแล้วก็นอนไปเที่ยวด้วยกันหลังจากกลับมาเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเราก็มองหน้ากันวิพขึ้นว่สาาพ่อโทรมา พอวินรับสายเท่านั้นแหละเราก็เงียบไม่พูดสักคำพอว่าางโทรศัพท์วินกพูดขึ้นมาว่าพ่อถามว่าอยู่ไหนไปไหนทำไมไม่บอกบอกพ่อ พ่อจะได้รู้จะได้ตอบคำถามเขาได้เราเลยโล่งอก ลืมบไปว่าวินก็หอเมในเมเหมือนกันอเราเลยตกว่าเราาเรสาจะกลับบ้าน เช่าวันอาทิตเราเลยกลับบ้านเรไม่ได้กลับบ้านนะ แต่กลับไปอยู่กับพี่สส่วนวินก็กลับบ้าจันทัจวันจันทร์วินก็มารับเราก็ไปเที่ยวน้ตกด้วยหหาของกินถ่ายรูปเล่นจนถึงเย็นวินก็มาส่งแล้ว เมก็อยากให้ความรักของเราดำเดินแบบนี้ไปเรื่อยๆ เช้าวันถัดไปต่างก็ต้องกลับไปเรียนเราก็กลับไปเรียนตามปกติคุยกันบ้างเวลาว่างตามปกติพอใกลสอชั่วปวช3งานเรางานโรครงอการก็ไม่เสสอบก็รีบใกล้เข้ามาทุกทีมันเลยทำให้เราคุยกันน้อยลง พอทุกอย่างผ่านไปเป็นเดือนๆสอบพ้นจบ ปวช.3เราเรียนบัญชีนะทุกคน ช่างที่เรารีบเคลียร์ทุกอย่างเผื่อให้จบให้ทันเพื่อน วินเองก็เช่นกันเราไม่มีเวลาคุยกันเท่าไหร่ พอจบเราก็มีนัทกับเพื่อนๆว่าเราจะไปเล่นสวนน้ำแล้วเราก็จะไปกินหมูกะทะไปเดินเล่นตลาดกัน แต่เมเองก็มีนัทก็วินว่าหลังเที่ยวกับเพื่อนเสร็จเราก็มาเจอกันที่โรงแรมเดิมพอเราเจอกันกไปกินไปดเดินทำอะไรด้วยมากมายเราอยู่ด้วยกัน2วัน3คืนเราไปดูหนังคุยกันว่าอนาคตเราจะทำอด้วยวิเราถามวินว่าจะเรียนต่อที่ไหน วินบอกเมว่าบอกบางทีอาจไม่เรียนแล้ว เมล่ะเราตั้งใจจะเรียนต่อปวส.นะ คุยกันเรื่อยๆพอถึงเวลาวินก็กลับเชียงใหม่ส่วนเราก็กลับแต่เรามกลับถึงบ้านเมก็ได้รับข่าวว่าแม่เป็นมะเร็ยระยะที่3ต้องรีบรักษา ตอนนี้เองน้เรมราใหลมาจากไหนก็ไม่รู้เหมือนเอาแม่น้ำทั้งหมมารวามกันเมร้องหนักมาก พอกพักพี่ๆก็บอกว่าเราจะไปใครไปดูแลแม่ช่างแม่ไปคีฉายแสงแต่ตอนนี้พี่สาวคนโตของเราก็แต่งงานมีครอบครัวแล้วส่วนพีา่ชายคนรองก็อยู่เกาหลี คสามก็ก็รอบินไปเกากหลี เมต้องเป็นคนไม่เรียนแล้วก็เป็นคนพาแม่ไรักษาะตอนนั้น เมคิดว่าถ้าเรียนก็ไม่รู้ว่าจะเรียนจบมั้ย เรยตัดสินใจไม่เรียน หลังจากนั้นห้อง ก็ไปรับการฉายแสงเป็นเดือนๆระหว่างเราวินก็คุยกันตลอด ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเช้ามกหากันคุยกันนิดหน่อยแม่พาแม่ไปโรรับการฉายแบบนี้เป็นเดีอนความรักของเราก็ดีหลังจากนั้นวินก็ทำงานอยู่เชียงใหม่เมเลยบอกว่าเมจะไปเที่ยวหาวินที่เชียงใหม่เราก็ไปเที่ยเชียงงใหม่แถวสะพากเหล็กถ่ายรูปกินเที่ยวทั่วไปที่แฟนเขาทำกันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก แต่วินก็ต้องไปทำงานกลาทินเราาก็นอนคนเดียวหลายคืนติดกันแต่พอเราใกล้กลับบ้านแล้วเพราะเราต้องพาแม่ไปผ่าตัดเองชิ้นเนื้อที่เป็นมะเนนี้ั้นอนั้นนี้วินลางานเผื่ออยู่กับเม วินบอกวพำงานก็ได้แค่500แต่ถ้าอยู่กับเมได่500ก็สู้ไม่ได้??’?????????  จากนั้นเราก็กลับพาแม่ผ่านตัดเรากลัวมากกลัวไปหมด แต่แม่บอกว่าแม่ยังอยากอยู่ๆแม่ กับเมอยู่ เดี๋ยวแม่ก็ออกมา จากนั้นแม่ก็ทุกพาตัวทุกอย่างก็เป็นแบบนี้แม่พูพอหายดีเมก็พาแม่กลับช่างระหว่างนั้น เรากับวินก็คุยกันน้อยลงไปเรื่อยๆ จนวินกลับมาบ้านเราก็ขับรถไปเที่ยวหาวินแต่เมรึ้สึกไม่เหมือนเดิมแล้ว อาจเป็นเพราะเรามัแต่โฟกัสสเรื่องตัวเองจนเป็นแบบนั้นวันนั่นเราก็ไปนั่งเล่นที่น้ำตกสั่งอะไรมากินแต่เราก็ไม่รู้ว่าครั้งนั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอกัน เราก็เสียใจ พอเราเจออีกคนเราก็ลืมๆวิไปเรากับคนใกหม่ก็เข้ากันได้ดีเลย เราไม่เคยทะเลาะกันคุยได้ปีกว่าเราก็ทำเรื่องไปทำงานที่ไอร์แลนด์แต่ตอนนินแฟนที่คบกันอยู่เขาติดเกนฑ์ทหานเก็ไปกับ้เราไม่ได้พอเราเป็นไกลเวลาคุยกันก็ไม่มีเรามารู้อแกที่เขาคุยกับคนอื่นแต่ตอนเคนนนนคนทนั้นเราก็okเพราะเองก็ไม่ได้อยก็คบ็คบกันต่อ คบกันได้ไม่ถึงครึ่งปีเราเลิกงานมาก็มารู้ว่าเขาทำเหมือนเดิมครั้งนี้เราไม่คนแล้ว รักก็รักแต่สิ่งที่รับไม่ได้ก็คือเขานอกใจ เลเลิกงายนช่างนั้นเราทำงานเยอะมากเรามีหนี้ครึ่งล้านเพราะค่านายหน้าหางานมาทำงานไอร์แลนด์ืเราไม่เวลาจะไปสนใจเรื่องความรัก เราปล่อยผ่าน แต่พอถึงวันหยุดเราก็กินจนเมาตลอดไม่เข้าใจว่าทำไช่างระกหว่างนั้นก็ได้มีโอกาศได้กลับมาคุยกับวินเราก็คุยกันถามสาราทุกท์สุขดิกัน เราเองเราก็คิดถึงวินมาก แต่เราก็ยังไม่ยากเริ่มใหม่วิก็บอปกว่าให้เรากลัมาคบกับนใหม่ไหมแต่เราก็ไม่ได้ตอบอะไร จนคุยกันไปเรื่อยๆความรู้สึกผูกพันธ์ก็กลับแต่ตอนนั้นวินมีแฟนใหม่ไปุแล้วเราเลยทำไม่ไปย้งวุ้นวายอะรพอผ่านไปสกพักเราก็้็ยนว่าวินไปทำงานที่ิอิสราเอลเรยทักไปถามดูแต่วินบอกว่าเขากับแฟนมีปัญหากันเดี๋ยวก็เลิก กัน พอวินกับเขาเลิกกันเมกับวินก็ได้กลับมาคุยเลยตกลงับนกลับมาคบกันเหมือนเดิมเราคุยกันคนล่ะประเทศ ก็ไค่อยนำมีเวลาคุยกันนัด คุยกันได้ไม่กี่เดือนเมก็กลับแล้วก็เป็นที่นิสัยเสียไปเจอกับผู้ชายอีกคนแต่ก็เจอไปเที่ยวด้วย เมคิดว่าวินคงไม่ได้กลับมาจิงจังกับเมหรอแต่หลังกลับถึงรู้ว่าวินตั้งใจกลับมาคุยกับเราจิงๆ เราเลยเริ่มคบกับแบบจิงๆจังทุกอย่างเหมือนดี แต่พอคบกันมาจุดๆนึ่งเรากลายเป็นว่าสับสนกับความสัมพันที่กลับมาว่าเราจะมีวันนั้นจิงๆใช่ไหมทีจัะได้อยู่ด้วยกันจากนั้น เราเริ่มลังเล ไม่มั่นใจเริ่คุยกับบคนอื่นจนวันนึ่งวินโทรมาติดสาย วยนถามว่าคุยกับใครขอดูหน่อยเรา ก็ตอบไปว่าคุยกับแม่ แต่วินยังบอกอรกีกว่าแคปหน้าจอแล้วส่งไป???”  ไม่ส่งจิงๆแล้วก็นั่งแหละ เราเลยเริ่มคุยกันน้อยลงจนเกิดสงครามที่อิสราเอลวินต้องกลับเราเลยเสนอให้วินไปเรียนภาษาเกาหลีแล้วเราจะจ่ายค่าเรียนให้พอวินไปเรียนก็มีบ่าวทักมาคุเราเองก็คิดว่าคุยคงไม่เป็น พอคุยกันจิงๆก็เริ่มรู้สึกผูกพันเรยไม่ค่อยได้คุยกับวินพอไม่นานเราก็บอกเลิกวินช่างนั้นเข้าใจ ว่าแค่บอกเลิกมันจะอะไรนักหนัก เราไม่แคร์ความรู้เลยแต่เราก็ยังคุยกันบ้าง จนวันนึ่งเมก็ขอวินคืนดีกันต่างรีนี้ต่างจากทุกครั้ง  เราโทรไปเปิดกล้องวินไม่ยเพเว่าเราว่าจะพูดยังไงก็เหอะ  คงไม่มีทางเหมือนเดิมแล้วแหละ  เราเลยเริ่มคุยับอีกคนจนวใกล้วันที่จะกลับ เราทันไม่ยอมไปเจอวินที่เรารอเจอมา2  3ปี  แล้วก็เปิดตัวคบกับคนใหม่แบบที่ไม่สนใจความรู้สึกวินเลย พอคบกันสักพักเราก็เริ่มรู้สึกความถึงวินมาก แต่ตอนนั้นเราก็ไม่กล้าทักไป พอผ่านมาเวลามาสักพักเราเลยตัดสินใจบอกกับพี่เขาว่า เราต่างคนต่างอยู่เหอะ  เมจะกลับไปหาวินเมคิดว่าเมรักวินไม่ได้รักพี่  แต่พอหลังจากนั้นแค่วันเดียววินก็พอตัวแฟนใหม่ ทำเอาไปต่อไม่ทุกเลย  อารมณ์แบบชาไปถึงหัวใจ  เรารู้แล้วต้องเสียวินแล้วแน่ๆ พอถึงวันหยุดเราก็ปาตี้กับพี่ๆเพื่อนตามปาติ  แต่หัวใจเรายังอยากโทรหาวิน เรยกดโทร  วินก็ไม่รับสายเรา  เลยแชทไปวินตอบกลับมาไมอะไัรจะคุยด้วย เสียใจแหละแต่เมาเลยบอกไปว่าขอคุยด้วยหน่อย พอวินรับเราบอกว่ินเราคืนดีกันได้ไหม  เมคิดถึงวิน  แต่คำตอบที่ได้คืน เมไม่ต้องคิดถึงวิหรอดำไม่ต้องคืนดีกับวิน  เมไปขอคืนดีกันคนั้นดีกว่า เขาก็หล่อดีนิด ตอนนี้น จากที่เมาๆ ก็หายเมาเลย  ก็วางสายไป  แต่ใจเรายังไม่อยากยอมแพ้เลยตั้งใจจะบินไปง้อวิน ลืมบอกไปว่าตอนนี้วินไปเกาหลีแล้ว เราเลยลางานแล้วก็จองตั๋วเคื่องหมดทุกอย่างแล้ว  เราส่งข้อความทิ้งไว้ให้วินว่า  เมจะไปบินหาที่เกาหลีนะ  วันนี้17/3 พออีกวันนึ่งมา ข้อความที่ตอบกลับ แฟนใหม่วินตอบมาว่าถ้าพี่รักวินขนาดนั้นพี่คงไม่ทำแบบนั้นหรอ ถแฟนฟนน้องจะเอาก็แล้วแต่  พออ่านข้อความเสร็จอยากร้องให้มากแต่ร้องไม่ได้คนเยอะมากเลยต้องฝืนจากนั้นก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย  แต่ซื้อตั๋วจองทุกอย่างหมดแล้วเลยคิดว่าจะลองไปดูแผ่อวินจะใเปลี่ยนใจ วันที่จะขึ้นเครื่องขอกาม่าหน่อยเผื่อเมติดตม. วินอ่านแล้วไม่ตอบ  เราก็ไม่กลับขอแล้เลยลองไป แต่ไม่ติมผ่านออกมาพี่สาวก็มารับ  เราส่งข้อความไปอีกว่าเราจะไปอยู่พี่รอนะวันอาทิตย์เจกันส่งที่อยู่ให้ด้วยนะ       ตอบมาแค่  เคร เมไม่รู้ว่าควรไปต่อหรือพอแค่นี้ ให้จบแบบนี้หรือจะขอคืนดีอีกคร้ง แต่วินปฏิเสธบ่อยจนไม่กลัวขอคืนดีแล้ว  แต่ใจรักแล้วก็ยังอยากให้กลับมคืนดีกันอยู่ดี อีกสามวันจะถึงวันอาทิตจะเป็นยังไงจะมาเล่าให้ฟังนะ