ขอคำปรึกษาจากทุกๆคนหน่อยครับ

ตอนนี้ผมอายุ 14 ปี จะเข้า 15 เรียนอยู่กรุงเทพฯ แทบจะในตัวเมืองเลยครับ พ่อทำงานรับจ้างทั่วไป แม่เป็นแม่ค้าอยู่ตลาดแถวๆหน้ารร.ผม ก่อนหน้านี้ที่บ้านมีฐานะทางการเงินอยู่ในระดับกลางๆ แต่พอช่วงโควิด ทำให้ที่บ้านผมไม่มีรายได้เข้ามาเลย แม่ที่แม่ค้าก็ขายของไม่ได้ พ่อก็ทำงานไม่ได้เพราะต้องล็อคดาวน์อยู่บ้าน เงินเก็บก็เริ่มหมด ทำให้ต้องไปกู้หนี้ยืมสินหลายเจ้า ไม่ว่าจะของธนาคาร หรือนอกระบบ แล้วก็เป็นหนี้มาจนถึงทุกวันนี้ หนี้เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จากการยืมเจ้านี้มาหมุน ยืมเจ้าโน้นมาโปะหนี้อีกคนนึง ด้วยความที่พ่อกับแม่ไม่มีความรู้ด้านการเงิน ไม่รู้จักวางแผนเท่าไหร่ ทำให้ยิ่งมีปัญหาขึ้นไปอีก

ปัจจุบันต้องคอยหลบๆซ่อนๆเจ้าหนี้ พ่อต้องไปทำงานที่ไกลบ้าน แม่ก็ย้ายที่ขายของ ทำให้ทั้งผมพ่อและแม่ต้องแยกกันอยู่ ส่วนเรื่องเงินพ่อกับแม่จะส่งเงินมาให้ในแต่ละสัปดาห์ครับ บางครั้งก็มาหาบ้าง บางครั้งผมก็ไปหาบ้าง แต่ล่าสุดพ่อกับแม่ไม่มีเงินจ่ายดอกเบี้ย เจ้าหนี้โทรไปก็ไม่รับ ทำไมเจ้าหนี้ต้องมาหาผมที่บ้านบ่อยๆ ผมก็ต้องคอยซ่อนจนล่าสุดแม่เขาไม่ไหวเลยอยากจะหนีหนี้ เพราะกลัวผมจะเป็นอันตราย ซึ่งแม่มีญาติอยู่ที่ต่างจังหวัด เลยอยากพาพวกเราหนีไปอยู่ที่ต่างจังหวัดครับ

ผมเป็นคนที่โตมาในเมืองครับ อยากไปไหนก็นั่งรถเมล์/รถไฟฟ้าไป ผมก็ตั้งใจเรียนจนสอบเข้าโรงเรียนอันดับต้นๆของกรุงเทพได้ ผมบอกตามตรง ผมไม่อยากไปเรียนที่ต่างจังหวัดครับ ทั้งเรื่องของคุณภาพการศึกษา คุณภาพของสังคม แล้วก็เรื่องของโอกาสหรือสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ผมตั้งใจเรียนมาขนาดนี้เพื่อจะได้ทุนเข้าโรงเรียนอันดับต้นๆ เพื่อที่จะได้ทุนเข้ามหาลัยดีๆ โตมาจะได้ทำงานที่การเงินมั่นคง แต่ก็ต้องเสียโอกาสไป เพราะต้องย้ายไปต่างจังหวัด

บางคนอาจจะบอกว่าผมเห็นแก่ตัวเกินไป ไม่เห็นใจพ่อแม่ อันนี้ผมเข้าใจครับ แต่ผมก็ยังเป็นวัยรุ่นคนนึงที่ยังอยากมีอนาคตดีๆ อยากมีอาชีพที่มั่นคงทางการเงิน เพื่อที่จะได้เอาเงินมาหมดหนี้ให้พ่อแม่

ผมไม่ได้เหยียดนะครับว่าต่างจังหวัดไม่ดี แต่ในความคิดผม ที่ต่างจังหวัดคุณภาพหลายๆอย่างมันไม่เท่ากรุงเทพฯจริงๆครับ

ขอขอบคุณที่อ่านจนจบครับ ถ้ามีอะไรที่ผมพิมพ์ผิดไปหรือว่าพิมพ์ไม่ดีไปขอโทษด้วยนะครับ 🙇🙇🙇