>>>ห่างจากโรคซึมเศร้า.....ด้วยการแต่งกลอนไปกับเอไอ<<<

@ ธรรมชาติพิสุทธิ์ ล้ำ…...…วจีสรรค์ สุริยะดาราจันทร์………....….แจ่มฟ้า พืชสัตว์หลากพงศ์พันธุ์…..…งามเด่น นำจิตเจิดจรัสจ้า……….

ขอชวนเพื่อนๆทุกคนมาอ่านบทกวีจีนแปลไทยที่แต่งโดยผมกันฟรีๆครับ เป็นบทกวีไร้ฉัทลักษณ์ที่ผมคัดสรรมาบอกเล่าเกี่ยวกับชีวิตในฐานะผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่เคยเจ็บปวดกับโรคนี้ จนสามารถเติบโตก้าวผ่านความทรมานไปได้ท

ผู้เอ๋ยผู้เฒ่า ยามเจ้าเข้า  สู่วัย  ไม้ใกล้ฝั่ง  ร่างกายเสื่อม  ไม่หยุด  ทรุดผุพัง ลุกยืนนั่ง  ไม่ค่อยไหว  ใจซึมเซา จะเดินเหิน  ก้าวย่าง&nb

# ร่ายสบาย ๆ แบบ กลอนเปล่า ที่อยากจะเล่าให้ฅนบางฅนฟังบ้าง จะได้ห่างจากความเงียบเหงา อันซึมเศร้าแฝงซ่อนอยู่ลึก ๆ จริงแท้แน่ยิ่ง "รัก"ต้องฝึก ต้องตกผลึกชัดแจ้งเป็นแก่นสาร ด้วยรักตนเอง รัก

@ ชื่อเสียง เงินทอง ของข้าฯ    ได้มา ด้วยพระ ส่งเสริม หวังให้ เรียนรู้ สร้างเติม       พูนเพิ่ม เพื่อผอง ผู้คน @ ใช่เพื่อ อวดว่า ข้าฯเก่ง  &nbs

สวัสดีค่ะ หัวข้อกระทู้อาจจะงงๆนิดหน่อยจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ก่อนนะคะ เพื่อนสนิทคนนี้ชื่อเอ(นามสมมติ) เรื่องมีอยู่ว่า เรากับเอรู้จักกันมาตั้งแต่ประถมตอนนั้นเอกับเราไม่ค่อยชอบหน้ากันเท่าไหร่แต่มาสนิทกันตอ

@ เทศกาล ถืออด มหาพรต สี่สิบวัน กำหนด ลดตัณหา ตรวจสอบตน ดลธรรม รักเมตตา แผ่ผองหล้า สุขสันต์ ทุกวันไป

@ ชีวิตมนุษย์ทุกข์แท้.....ธรรมดา ทุกเพศ,วัย โรครา...........รุ่มเร้า ไร้ทรัพย์ เพิ่มพูนพา........ทุกข์หนัก "มิ่งมิตร"นำผ่านเศร้า.......รอดพ้นชีพสลาย 

@ กลอนสาม เน้น เฟ้นคำสรรค์ ธรรม! จงพลัน มั่น เที่ยงตรง @ ห่าง หูเบา เขลา ลุ่มหลง จง ดำรง ธง ธรรม ฉาน