การปฏิบัติวน เพราะจิตใจไม่ตั้งมั่น ไม่ปิติสุข

ชาวพุทธที่ไม่ได้ศึกษาหลักอริยสัจ ๔ ของพระพุทธเจ้าให้เข้าใจอย่างถูกต้อง ก็จะมีความเชื่อกัน (ผิดๆ) ว่าสมาธิที่ใช้ในการปฏิบัติอริยมรรคนั้นเป็นสมาธิที่ไม่มีการคิดนึกหรือรับรู้สิ่งใดๆเลย คือเป็นจิตที่จดจ่อ

ความทุกข์ในอริยสัจ ๔ ของพระพุทธเจ้าคือความรู้สึกทรมานใจ อันได้แก่ความรู้สึกเศร้าโศก เสียใจ คับแค้นใจ แห้งเหี่ยวใจ ไม่สบายใจ เป็นต้น ที่เกิดขึ้นมาจากกิเลส (ความยึดถือร่างกายและจิตใจนี้คือตัวเรา-ของเรา)

สวัสดีเพื่อนสมาชิกชาวพันทิปและผู้สนใจในพุทธศาสนาทุกท่านครับ ผมเขียนกระทู้นี้ขึ้นมาด้วยจุดประสงค์เพื่ออยากชวนคุยในประเด็นหนึ่งที่ปรากฏอยู่ในยุคปัจจุบัน ประเด็นดังกล่าวคือ บรรพชิตกับยุคเทคโนโลยีปัจจุบั

ธรรมเอกผุดขึ้นในความว่างเคลื่อนขึ้นศรีษะแล้วดับไป แตกกระจายออกที่ศรีษะ ออกไปในความว่าง เป็นจิตที่วิปัสนานามรูปแล้วดับ ที่เห็นว่าเคลื่อนขึ้นศรีษะ คือธรรมเอก หรือจิตที่ดับไปแต่ละขณะๆที่มีตัวเจตนา แต่ม

เพื่อแก้ความสับสน นิพพานชั่วคราว/นิพพานไอติม นิพพานแป้งเย็นแบบที่ มมม ยกมาบ่อยๆน่ะ ในภาษาพระไตรปิฏก เรียกว่า ปัสสัทธิ คือความสงบระงับ เวลาใจมันนิ่งๆ ไม่มีกิเลสฟุ้งมากวน ใจก็สงบระงับ เรียกว่าปัสสัทธิ เ