ภาคพื้นผิวแห่งความเพ้อฝัน บทกวีที่ซ่อนเร้นความอัปลักษณ์

.... " กลบเดือนดาว " .... ราตรีนี้ คลี่ม่านฟ้า มัวมืดมิด เมฆเทาปิด ทาบฟ้า ทมึนฐาน เม็ดฝนสาด ซ่าซ่า .. รัตติกาล สายลมผ่าน หวีดหวิว สะท้านใน ณ ยามนี้ ดึกสงัด ซ้อนเงียบเหงา คงเพียงเรา น

10.23 น..วังเวงเพลงรำพันผ่านสายลมน้ำค้างพรมแผ่นพื้นทุ่งนอนฝันดนตรีไพรแผ่วพลิ้วเพ้อรำพันสุริยันสาดแสงแดงเดือดมา.ทุ่งฝันเหือดแห้งหายใจห่อเหี่ยวจะเก็บเกี่ยวขวัญใจที่ใฝ่หาฝันสลายหายวับเลือนลับลานัยนา

เคยมีฝัน…แต่ฝันนั้นเงียบงันเหลือเกิน เคยเขียนกลอนเพลินเพ้อพาราตรีเหงา ร้อยคำรักฝากลมพัดกระซิบเบา แต่ไม่เคยมีใครเฝ้ามองอย่างเข้าใจ ฉันจึงเขียน…ให้แสงจันทร์เป็นพยาน ให้ลมหวานพาความคิดถึงไ

ฉันเคยเห็นแสงดาวพราวกลางฟ้า แต่ไม่งามเท่าตาเมื่อสบเธอ เสียงลมแผ่วพาใจให้พร่ำเพ้อ เหมือนโลกเก่าละเมอให้คืนกลับ เพียงรอยยิ้มเจ้าแตะกลางหัวใจ เหมือนฤทัยถูกร่ายมนต์แห่งสลับ ทุกถ้อยคำทุกลมหายใจนับ ล้วนขาน