ภาคพื้นผิวแห่งความเพ้อฝัน บทกวีที่ซ่อนเร้นความอัปลักษณ์

.... " กลบเดือนดาว " .... ราตรีนี้ คลี่ม่านฟ้า มัวมืดมิด เมฆเทาปิด ทาบฟ้า ทมึนฐาน เม็ดฝนสาด ซ่าซ่า .. รัตติกาล สายลมผ่าน หวีดหวิว สะท้านใน ณ ยามนี้ ดึกสงัด ซ้อนเงียบเหงา คงเพียงเรา น

สุริยันผันลาพสุธาหม่น ม่านมืดมนห่มโลกให้โศกศัลย์ เสียงจิ้งหรีดกรีดกล่อมห้อมรำพัน วางกัปกัลป์แห่งทุกข์ลงชั่วคราว หลับตาพาหัวใจท่องครรลองฝัน บุษบันจรรโลงร่วงจากหาว ปราสาททรายพรายผุดดุจหมู่ดาว สรวงสกาวเ

10.23 น..วังเวงเพลงรำพันผ่านสายลมน้ำค้างพรมแผ่นพื้นทุ่งนอนฝันดนตรีไพรแผ่วพลิ้วเพ้อรำพันสุริยันสาดแสงแดงเดือดมา.ทุ่งฝันเหือดแห้งหายใจห่อเหี่ยวจะเก็บเกี่ยวขวัญใจที่ใฝ่หาฝันสลายหายวับเลือนลับลานัยนา

เรื่อง ความฝันอันสูงสุด

แม่คนหนึ่ง เศร้าหมอง ร้องไห้หนัก เพราะเพื่อนมัก รุมด่า ว่าไม่สวย เธอกอดลูก น้ำตาไหล ใจระทวย ลูกจึงช่วย ปลอบใจ ให้แม่เลย แม่ถามลูก ตอบด้วย แม่สวยไหม ลูกตอบไว ตามจริง ทุกสิ่งเอ๋ย ใบหน้าแม่ แย่ห่วย ไม่ส