ทำไงถึงมีความสุข

สวัสดีค่ะ เพื่อนๆชาวพันทิป ถ้าย้อนไปกระทู้แรกที่เราตั้งไว้เรื่องท้องแล้วผู้ชายทิ้งไป วันนี้ เราเจอกับปัญหาอย่างหนึ่งคือขอเกริ่นก่อนเลยว่าก่อนหน้าที่เราจะท้องแล้วเขาทิ้งไปนั้นเราเป็นคนอารมณ์ดี ยิ้มง่าย

เราเป็นคนร้องไห้ง่ายมากเลยค่ะ อย่างเช่นตอนทะเลาะกับพ่อแม่ก็จะหนีไปร้องไห้คนเดียว โดนด่าก็ร้องไห้ หรือได้รับความกดดันหรือรู้สึกเหนื่อยก็ร้องไห้ ตอนโดนไม่ว่าใครตะคอกใส่ก็น้ำตาคลอเบ้าแล้วค่ะ บางทีก็เผลอร

น้องเราโดนพ่อด่าแรงมาก ตอนนี้ร้องไห้ไม่หยุดทั้งที่อายุ20กว่าแล้ว ต้องขอเกริ่นก่อนว่าพ่อเราเป็นคนอารมโหโหร้าย เวลาไม่พอใจหรือมีปัญหาอะไรจะชอบเอามาลงที่ครอบครัวตลอด เวลาโดนคนด่าในเฟสก็มักจะแก้ปัญหาโดยมา

ไม่รู้สิคะ เราเหนื่อยมาก เสียใจมาก ท้อมาก ร้องไห้มาเยอะ เจ็บตาไปหมด ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยร้องไห้จนเจ็บตาแสบขอบตามากขนาดนี้, ทำยังไงถึงจะสกัดกั้นครส.แบบนั้นได้ ไม่อยากร้องแล้ว ยิ่งตอนนี้มีปัญหาชีวิต บ

ตามกระทู้เลยครับ เบื่อๆกับชีวิตการทำงาน อยากจะมาบอกเล่าให้เพื่อนๆฟัง เป็นประสบการณ์นึกถึงเมื่อไหร่ ผมก็ยิ้มได้ มีแรงสู้กับวัยทำงานทุกที ผมจะขอเล่าแบบภาษาง่ายๆนะครับ อาจจะมีดูไม่สุภาพบ้าง แต่ถือว่าม

ถือว่าเป็นโรคไหม? ไม่อยากมีชีวิตอยู่สะดื้อๆ รู้สึกว่าอยู่ไปก็ไม่มีความสุข ทั้งที่ตัวเองเคยเป็นคนยิ้มง่าย ร่าเริง แต่อยู่ๆก็ร้องไห้บ่อย บ่อน้ำตาตื้นขึ้นมา แต่ก่อนไม่เคยคิดอยากจะร้องไห้ด้วยซ้ำไร้สาระ แต

เกริ่นให้ฟังก่อนว่า เราอายุ 33 ปี คบกับแฟนอายุประมาณเดียวกัน  เราวางแผนแต่งงานเมื่อต้นเดือน ส.ค. ที่ผ่านมา เลยลองใช้ชีวิตแบบ 24 ชม.กันก่อน ประมาณ 3 เดือนก่อนหน้านั้น รวมถึงไปจดทะเบียนกันมา ปรากฏว

สำหรับเราใน ไม่มีตัวละครไหนทำให้ทั้งยิ้มทั้งร้องไห้ได้เท่าช็อปเปอร์เลย โดยเฉพาะช่วงอดีตของช็อปเปอร์กับ และ มันทั้งอบอุ่นแล้วก็เศร้ามากๆ 💔 ฉากที่ฮิรุลุคพูดว่า “คนเราจะตายจริงๆ ก็ต่อเมื่อถูกลืม&r

ขอมาระบายแบบขำๆ ปนเอือมนิดนึงนะคะ คือเรามีเพื่อนผู้หญิงคนนึง นางจะมีประโยคประจำตัวคือ “กูจะเลิกกับมันแล้วจริงๆ รอบนี้ไม่ทนแล้ว” ซึ่งเราได้ยินประโยคนี้มาตั้งแต่ปีแรกที่มันคบกัน…จนตอน