นิพพานคือที่สุดแห่งทุกข์ แต่เดียร์ถีย์

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย แม่น้ำทั้งหลาย ในโลกย่อมไหลไปรวมยังมหาสมุทร ทั้งสายฝนที่ตกจากอากาศ, ก็ตกลงไปยังมหาสมุทร, แต่ความลดหรือความเต็มของมหาสมุทร ย่อมไม่ปรากฏ (แก่ตา) ฉันใด ; 👀 🌧️ ภิกษุทั้งหลาย เป็นอันมาก

ปัญญา คือการ เห็นความจริงของสิ่งนั้น เห็นเหตุ–ปัจจัย เห็นความไม่เที่ยง เห็นทุกข์ เห็นอนัตตา เกิดจากการ พิจารณา + ประสบตรง บางคนจำได้น้อย แต่ รู้เท่าทันชีวิตมาก เปรียบเหมือน “แสงสว่าง&rdquo

"นักธรรมะที่เขาเถียงกันอยู่ คนหนึ่งว่า นิพพานเป็นอนัตตา อีกคนว่า นิพพานเป็นอัตตา คนทีเห็นว่า นิพพานเป็นอนัตตา เขาก็อาศัยหลักว่า "สัพเพ ธัมมา อนัตตา" ธรรมทั้งหลายทั้งปวงเป็นอนัตตาทีนี

...ดูกรภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๕ ประการนี้ อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมมีเจโตวิมุติเป็นผล และมีเจโตวิมุติเป็นผลานิสงส์ ย่อมมีปัญญาวิมุติเป็นผล และมีปัญญาวิมุติเป็นผลานิสงส์ ธรรม ๕ ประการเป็นไฉน คือ

.....ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อคนพาลทรามปัญญา ดูความไม่ทั่ว  ที่ตีความไม่เป็น สร้างความหมายดีๆไม่ได้ เอาแต่ศรีธนญชัย จนสร้างความ:)  วุ่นวาย สับสน ให้แก่วงการสงฆ์ และพุทธศาสนาอย่างใหญ่หลวง .....สัง

เมื่อใด บุคคลพิจารณาเห็นด้วยปัญญาว่า ธรรม ทั้งปวงเป็นอนัตตา เมื่อนั้นเขาย่อมเบื่อหน่ายในทุกข์ นี้เป็น ทางแห่งความหมดจด ถ้านิพพานอยู่ในธรรมทั้งปวง แสดงว่า เห็นนิพพานมันเป็นทุกข์น่ะสิ ซึ่งมันขัดกั

แต่นิพพานไม่ต้องไปบังคับมันก็ไม่แก่อยู่แล้ว ไม่เจ็บ ไม่ตาย ไม่เน่าเปื่อยผุพังอยู่แล้ว ไม่ล่มสลายหายสาบสูญไปไหนอยู่แล้ว จะต้องไปบบังคับบัญชาทำไม คิดในสิ่งที่ไม่ควรคิด .. โฮ่จริงๆนั่น .....

เช่นคำว่า.. "สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง สังขารทั้งปวงเป็นทุกข์ ธรรมทั้งปวงเป็นอนัตตา" แต่ดันไปตีความคำว่า.. ธรรมทั้งปวงเป็นอนัตตาหมายรวมเอานิพพานด้วย แบบนี้ยิ่งโง่กันไปใหญ่ เข้ารกเข้าพงกันไปใ

หลักการแบบไหน เช่นหลักการที่ว่า... ...หลักการของความเป็นอนัตตาเมื่อตรัสเฉพาะเจาะจงของสิ่งใดสิ่งหนึ่ง มีว่า สิ่งไหนไม่เทียง สิ่งนั้นเป็นทุกข์ สิ่งไหนเป็นทุกข์ สิ่งนั้นเป็นอนัตตา แต่เมื่อตรัสถึงสังข