จริงหรือไม่ ที่ความสุขของผู้คนโดยมาก(แบบทางโลก/โลกียะ) มี"ความพอใจ" และ"ชอบใจ"เป็นที่ตั้ง

ก็ในเมื่อ.... สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง  สังขารทั้งปวงเป็นทุกข์  ธรรมทั้งปวงเป็นอนัตตา (รวมทั้งนิพพานด้วย)  ถามว่า.... แล้วนิพพานมันเข้าไปสงบระงับสังขารแบบไหน อย่างไร?... ในเมื่อ...นิพพา

สัตว์โลกนี้ เกิดความเดือดร้อนแล้ว มีผัสสะบังหน้า (การกระทบ ที่ให้เกิดความรู้สึก ความประจวบกันสามสิ่ง คือ อายตนะภายใน(ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ) อายตนะภายนอก(รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์) และวิญญ

ฉันทะโลภะ ชอบใจในสิ่งที่ตนอยากได้สิ่งนั้นมากๆๆ ชอบสะสม นาฬิกา ฯลฯ เป็นต้น ฉันทะโทสะ ชอบใจ พึงพอใจ ที่ได้แก้แค้น ระบายโทสะ เป็นต้น ฉันทะโมหะ ชอบใจหลงไหลว่าตนเป็นสุขเหลือเกิน ไม่เคยเป็นทุกข์เลย จะเอาอะไ

วิเคราะห์เรื่องความรักตามธรรม เมื่อใครสักคนเป็นที่พอใจของเรา(เมื่อตาเห็น จึงเกิดความรัก ความชอบ ตาเห็น หูได้ยิน จมูกได้กลิ่น กายสัมผัส ใจคิดนึก ล้วนเกิดจากความพอใจ) จึงมีความพยายามที่จะเอาเขาคนนั้นมา

พอดีจขกท.ไปเจอข้อมูลใหมในพระสูตรหรือพระสุตตันตปิฎกพระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่าถ้าจะเจริญมรรคมีองค์8ครบถ้วนได้ต้องเจริญสติปัฏฐาน4อันนี้จริงไหม ครับนี่พระสูตรที่มาครับวิรัทธสูตร ว่าด้วยผู้ไม่ปรารภและปรารภอริย

เมื่อใด บุคคลพิจารณาเห็นด้วยปัญญาว่า ธรรม ทั้งปวงเป็นอนัตตา เมื่อนั้นเขาย่อมเบื่อหน่ายในทุกข์ นี้เป็น ทางแห่งความหมดจด ถ้านิพพานอยู่ในธรรมทั้งปวง แสดงว่า เห็นนิพพานมันเป็นทุกข์น่ะสิ ซึ่งมันขัดกั

อยากถามผู้รู้ที่คลุกคลีการปฏิบัติภาวนาในสายยุบหนอพองหนอเช่นวัดร่ำเปิงวัดมหาธาตุวัดอัมพวันที่ปฏิบัติตามแนวสติปัฏฐานว่าเขาได้มีการปฏิบัติในอิริยาบถย่อยแบบไหนบ้างเขาสอนให้เจริญสติในชีวิตประจำวันพวกกิจกรร

สงสัยและอยากถามว่าทำไมคนหลายคนถึงคิดว่านั่งสมาธิปฏิบัติธรรมแล้วจะเป็นบ้าคือเน้นปฏิบัติสายฌานหลงเคลิบเคลิ้มไม่มีสติติดนิมิตอย่างเดียว?? ทั้งที่สายพุทธจริงๆคือการเน้นวิปัสสนาตามหลักสติปัฏฐาน4คือเจริญสติ