รถประจำทาง มุมมองที่สอง (1)

บ้างทีก็รู้สึกอึดอัด แต่คุยกับใครไม่ได้เลย ในทุกๆเรื่อง พอได้พูดในสิ่งที่ตัวเองคิด พูดตรงๆ คนบางคนก็ไม่ได้เข้าใจ คิดว่าเราทำเกินไป พูดเกินไป คือ คิดอะไรไม่ได้ ได้แต่คิดแล้วก็เก็บเอาไว้ อยากเป็นตัวเอง

5 เสียงปิดประตูทำให้ฉันหัวใจเต้นแรง ฉันจ้องขาพ่อของพี่แกตลอดพลางเอามือปิดปากแน่น เท้าที่สีคล้ำเกรียมแดดเดินไปรอบๆ ห้อง โดยมีเท้าขาวๆ ของพี่บริงค์เดินตามใกล้ๆ “ป๊า...มีอะไรรึเปล่า แหะๆ ^^&rd

ย้อนเวลากลับไปเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ตอนนั่นเรากำลังเป็นนักเรียน ม.6 ที่ต้องแปรผันตัวเองมาอยู่ที่ “นครปฐม” เพราะแอดมิดชั่นติดคณะที่ใฝ่ฝันอยากจะเรียนและก็คงเป็นโชคดีของเราที่มีญาติพี่น้องอยู่นค

สวัสดีค่ะ มีเด็กคนหนึ่งอายุ 2-3 ขวบ พ่อแม่ของน้องเขาเลิกกันแล้ว น้องเขาได้มาอยู่กับพ่อ พ่อเขาติดยาเสพติดแล้วกีดยางตอนกลางคืน ตอนเช้าพ่อเขาจะนอนค่ะตลอดทั้งวันเลย หรือไม่ถ้าเงินไม่พอใช้ ก็ไปหาอะไรมาขายต

ทุกเช้า ยายแบ็งค์(เป็นอัมพฤกษ์)กับตามีนคู่ชีวิตที่แก่พอๆกัน(60กว่าน่าจะใกล้ๆ70) จะไปรับผักจากตัวเมืองมาขาย ตามีนจะเป็นคนจัดผัก เพราะยังเดินเหินคล่อง ส่วนยายแบ็งค์ จะนั่งข้างๆตาชั่ง คนซื้อ ต้องหยิบผั

ผ่านไป 1 วันแล้ว ขอลบนะครับ :)