สวัสดีครับๆ กระทู้เดิมๆ เเต่ช่วงนี้คิดมากเรื่องสอบหลายๆอย่างอยากหาพื้นที่คลายความคิด ขอบคุณครับ
ผมขอสอบถามหน่อยครับ คือ ตอนม.4ผมได้ย้ายไปโรงเรียนนึงผมไม่มีความสุขเลยครับ อาจารย์ทุกคนนิสัยเเย่มากครับ ดุด่าเด็กบั่นทอนจิตใจ ผมคิดว่าพวกเขาไม่ควรมาเป็นครูเลยครับ อาจผมที่ผิดเองที่ผมไม่ไปสอบเข้าโรงเรียนในตัวเมืองเเต่เลือกโรงเรียนใกล้บ้านตอนนั้นผิดหวังมากครับจนป่วย เลยตัดสินใจย้ายไปอีกโรงเรียน เเต่ตอนม.6 อาจารย์ชอบพูดเรื่องเครียดๆให้เด้กฟังตลอด บางครั้งก็พูดเรื่องฆ่าตัวตาย จนตอนวันสุดท้ายที่เรียนจบตอนนั้นผมกำลังหาข้อมูลเรียนต่อเพื่อจะเลือกที่เรียนต่อเเต่อาจารย์ก็มาเล่าต่อหน้าทุกคนว่าเครียด ตอนนั้นผมเสียใจมากเลยครับที่ชีวิตม.ปลายผมไม่มีความสุขเลยครับ ทั้งที่ผมคิดว่าม.ปลายมันมีได้ครั้งเดียวในชีวิตเเต่ผมกลับทุกข์ใจทุกวัน ในความคิดผมตอนนั้นผมอยากหายไปจริงๆตอนเรียนจบ ผมอยากทิ้งทุกอย่างไปให้หมด อาจารย์เเนะเเนวก็ดูถูกผมตลอดเวลา จนวันที่เรียนจบผมกลับบ้านเอาเเต่ขังตัวเองในห้องไปเกือบ1ปี ตอนนั้นเพื่อนเเนะนำชวนให้เรียนรามผมเลยลง รัฐศาสตร์ไว้ก่อน ตอนนั้นผมยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องคณะ เเต่จริงๆผมชอบเกี่ยวกับตัวเลข ตอนผมเรียนจบผมเหมือนลืมความเจ็บปวดพวกนั้นไปหมดเลย ผมผิดหวังกับตนเองมาก ผมคิดว่าทำไมผมชอบคณิตศาสตร์เเต่กลับมาเรียนสังคม(ตลอดมาผมไม่ชอบวิชาสังคมเลยครับ) พอเรียนจบผมก็กลับมาขอโทษพ่อเเม่ที่ผมไม่ควรทำเเบบนั้นตอนเรียนจบเลยครับ เมื่อก่อนผมชอบคณิตศาสตร์มากได้ไปเเขา่งขันบ่อยๆเเต่ผมไม่ได้เก่งเเบบเทพๆนะครับ ผมเลยขอพ่อเเม่ไปเรียนใหม่ โดยเลือกคณะ เป็น ศึกษาศาสตร์คณิตศาสตร์ ควบกับ บัญชี มสธ เเม่ผมเเนะนำให้เรียนวิชาชีพครับผมเลยเลือกคณะพวกนี้ ผมเลยตัดสินใจเรียนใหม่ตอนอายุ 24ปี คิดว่าอาจจะจบ 27-28ปีครับ (เหตุที่ผมเรียน2ใบนะครับผมรู้สึกกลัวๆว่าทุกอย่างมันสาย ผมอาจจะไม่ชอบความล้มเหลวก็ได้ครับ) ตอนผมมาเรียนศึกษาศาสตร์บางครั้งผมก็กลับมาร้องไห้ตอนกลับบ้านผมคิดถึงเรื่องเก่าๆตลอดเวลาเพราะเรียนเกี่ยวกับความเป็นครู เเต่สิ่งที่ผมเจอมามันทำให้ผมซึมๆ บางครั้งครอบครัวผมไม่ได้มีฐานะมาก ผมก็ยังขอเงินพ่อเเม่มาเรียนต่อ ผมเป็นคนที่ล้มเหลวจริงๆครับ ผมบอกว่าพ่อเเม่ว่าขอปรับตัวเป็นเวลา1ปีเเละปีหน้าอาจหางานเสริมครับ หลังเรียนจบผมคิดตลอดว่า ถ้าผมได้เจอครูที่ดีกว่านี้ หรือเรียนโรงเรียนที่พ่อเเม่ให้เรียนตอนม.ปลาย เส้นทางชีวิตผมคงเปลี่ยนไปสิ้นเชิง ผมพูดเรื่องเก่าๆรอบนี้ก็เป็นหลายๆครั้งเเล้ว ผมรู้สึกท้อเเท้จริงๆครับ
เป้าหมายที่คิดไว้หลังเรียนจบ -- ผมอาจเลือกรับราชการทางด้านบัญชีครับ หรืออาจลองสอบเป็นผู้สอบบัญชี TA อาจหาพื้นที่เก็บชั่วโมงครับ หรือ อาจสอนพิเศษคณิตศาสตร์ครับ
ผมรู้สึกทุกอย่างมันสายไปเเล้วครับ กว่าผมจะเรียนจบก็ 27-28 . ผมกลับไปคิดเรื่องเก่าๆเเล้วผม Loser มากครับ ที่ตอนเรียนมัธยมจบเอาเเต่จมกับความเสียใจ
ตอนนี้ผมอายุ 24 ปี จบจากรัฐศาสตร์ เเละกำลังเรียน ศศบ.คณิตศาสตร์กับบัญชี อยู่ครับ .
ปรึกษาการเรียนต่อปริญญาอีกใบ
ผมขอสอบถามหน่อยครับ คือ ตอนม.4ผมได้ย้ายไปโรงเรียนนึงผมไม่มีความสุขเลยครับ อาจารย์ทุกคนนิสัยเเย่มากครับ ดุด่าเด็กบั่นทอนจิตใจ ผมคิดว่าพวกเขาไม่ควรมาเป็นครูเลยครับ อาจผมที่ผิดเองที่ผมไม่ไปสอบเข้าโรงเรียนในตัวเมืองเเต่เลือกโรงเรียนใกล้บ้านตอนนั้นผิดหวังมากครับจนป่วย เลยตัดสินใจย้ายไปอีกโรงเรียน เเต่ตอนม.6 อาจารย์ชอบพูดเรื่องเครียดๆให้เด้กฟังตลอด บางครั้งก็พูดเรื่องฆ่าตัวตาย จนตอนวันสุดท้ายที่เรียนจบตอนนั้นผมกำลังหาข้อมูลเรียนต่อเพื่อจะเลือกที่เรียนต่อเเต่อาจารย์ก็มาเล่าต่อหน้าทุกคนว่าเครียด ตอนนั้นผมเสียใจมากเลยครับที่ชีวิตม.ปลายผมไม่มีความสุขเลยครับ ทั้งที่ผมคิดว่าม.ปลายมันมีได้ครั้งเดียวในชีวิตเเต่ผมกลับทุกข์ใจทุกวัน ในความคิดผมตอนนั้นผมอยากหายไปจริงๆตอนเรียนจบ ผมอยากทิ้งทุกอย่างไปให้หมด อาจารย์เเนะเเนวก็ดูถูกผมตลอดเวลา จนวันที่เรียนจบผมกลับบ้านเอาเเต่ขังตัวเองในห้องไปเกือบ1ปี ตอนนั้นเพื่อนเเนะนำชวนให้เรียนรามผมเลยลง รัฐศาสตร์ไว้ก่อน ตอนนั้นผมยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องคณะ เเต่จริงๆผมชอบเกี่ยวกับตัวเลข ตอนผมเรียนจบผมเหมือนลืมความเจ็บปวดพวกนั้นไปหมดเลย ผมผิดหวังกับตนเองมาก ผมคิดว่าทำไมผมชอบคณิตศาสตร์เเต่กลับมาเรียนสังคม(ตลอดมาผมไม่ชอบวิชาสังคมเลยครับ) พอเรียนจบผมก็กลับมาขอโทษพ่อเเม่ที่ผมไม่ควรทำเเบบนั้นตอนเรียนจบเลยครับ เมื่อก่อนผมชอบคณิตศาสตร์มากได้ไปเเขา่งขันบ่อยๆเเต่ผมไม่ได้เก่งเเบบเทพๆนะครับ ผมเลยขอพ่อเเม่ไปเรียนใหม่ โดยเลือกคณะ เป็น ศึกษาศาสตร์คณิตศาสตร์ ควบกับ บัญชี มสธ เเม่ผมเเนะนำให้เรียนวิชาชีพครับผมเลยเลือกคณะพวกนี้ ผมเลยตัดสินใจเรียนใหม่ตอนอายุ 24ปี คิดว่าอาจจะจบ 27-28ปีครับ (เหตุที่ผมเรียน2ใบนะครับผมรู้สึกกลัวๆว่าทุกอย่างมันสาย ผมอาจจะไม่ชอบความล้มเหลวก็ได้ครับ) ตอนผมมาเรียนศึกษาศาสตร์บางครั้งผมก็กลับมาร้องไห้ตอนกลับบ้านผมคิดถึงเรื่องเก่าๆตลอดเวลาเพราะเรียนเกี่ยวกับความเป็นครู เเต่สิ่งที่ผมเจอมามันทำให้ผมซึมๆ บางครั้งครอบครัวผมไม่ได้มีฐานะมาก ผมก็ยังขอเงินพ่อเเม่มาเรียนต่อ ผมเป็นคนที่ล้มเหลวจริงๆครับ ผมบอกว่าพ่อเเม่ว่าขอปรับตัวเป็นเวลา1ปีเเละปีหน้าอาจหางานเสริมครับ หลังเรียนจบผมคิดตลอดว่า ถ้าผมได้เจอครูที่ดีกว่านี้ หรือเรียนโรงเรียนที่พ่อเเม่ให้เรียนตอนม.ปลาย เส้นทางชีวิตผมคงเปลี่ยนไปสิ้นเชิง ผมพูดเรื่องเก่าๆรอบนี้ก็เป็นหลายๆครั้งเเล้ว ผมรู้สึกท้อเเท้จริงๆครับ
เป้าหมายที่คิดไว้หลังเรียนจบ -- ผมอาจเลือกรับราชการทางด้านบัญชีครับ หรืออาจลองสอบเป็นผู้สอบบัญชี TA อาจหาพื้นที่เก็บชั่วโมงครับ หรือ อาจสอนพิเศษคณิตศาสตร์ครับ
ผมรู้สึกทุกอย่างมันสายไปเเล้วครับ กว่าผมจะเรียนจบก็ 27-28 . ผมกลับไปคิดเรื่องเก่าๆเเล้วผม Loser มากครับ ที่ตอนเรียนมัธยมจบเอาเเต่จมกับความเสียใจ
ตอนนี้ผมอายุ 24 ปี จบจากรัฐศาสตร์ เเละกำลังเรียน ศศบ.คณิตศาสตร์กับบัญชี อยู่ครับ .