มีเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับสมาธิ ที่สงสัยมาก (ฌาน 8)

พระพุทธเจ้าทรงอธิบายหลักสำคัญมากว่า ฌานไม่ใช่ที่สุดของทาง แต่เป็น “ฐาน” สำหรับทำลายอาสวะให้สิ้นได้ พระองค์ตรัสว่า ความสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลาย สามารถเกิดขึ้นได้โดยอาศัยปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติย

เหลืออีกกี่%ถึงนิพพานครับ

อยากถามผู้ทุกท่าน่านที่เขาว่ากันนั่งสมาธิแล้วจะเป็นและกลัวกันไม่อยากให้คนป่วยจิตเวชไปนั่งสมาธิเพราะมาจากการปฏิบัติผิดสายเป็นมิจฉาสมาธิหรือเปล่าคือเน้นเพ่งฌานหลงนิมิตออกไปดูผีดูนรกสวรรค์โดยไม่มีสติสัมป

สงสัยและอยากถามว่าทำไมคนหลายคนถึงคิดว่านั่งสมาธิปฏิบัติธรรมแล้วจะเป็นบ้าคือเน้นปฏิบัติสายฌานหลงเคลิบเคลิ้มไม่มีสติติดนิมิตอย่างเดียว?? ทั้งที่สายพุทธจริงๆคือการเน้นวิปัสสนาตามหลักสติปัฏฐาน4คือเจริญสติ

อยากถามผู้รู้ในการปฏิบัติภาวนาในพระพุทธศาสนาสมาธิที่ถูกต้องที่เป็นฐานในการเจริญปัญญาวิปัสสนาเป็นอย่างไรต้องมีสติสัมปชัญญะรู้เนื้อรู้ตัวเวลาเคลิ้มเวลาเผลอไปคิดด้วยหรือไม่ครับ แล้วอานาปานสติในพระสูตรที่

กำลังจิตทำให้จิตหลุดพ้นด้วยจิตเกิดดับอยู่บนฐานพลัง(ยาน) หลุดพ้นคือหลุดพ้นจากตัวตน ไม่หลุดพ้นเพราะ“รู้สึกขึ้นมาเมื่อไร(จิต) มีเราเป็นผู้รู้ผุ้เห็น ผู้เป็น ขณะจิตแรกคือขณะจิตที่เริ่มสังเกตุ ขณะน

จิตตวิสุทธิ หมายถึง ความหมดจดแห่งจิต คือ จิตที่สมดุล เพราะวิริยะพละเสมอกับสมาธิพละ ทำให้สมาธิก็สมดุล วิริยะก็สมดุล เป็นปัจจัยให้สติกำหนดรู้อยู่ในปัจจุบันขณะได้อย่างพอดี ไม่ไปในอนาคตเพราะวิริ

สงสัยและอยากถามผู้รู้ในด้านการปฏิบัติธรรมการภาวนาว่าเวลานั่งสมาธิเดจงกรมต้องจงใจเพ่งอย่างเคร่งเครียดด้วยความอยากสงบไหมครับคือเร่งอยากให้สงบหรือแค่รู้ตัวแบบสบายให้จิตอยู่กับอารมณ์กรรมฐานเผลอไปคิดให้รู้

สติที่เห็นสมาธิอากาสาฌานดับ และตัวสติที่เป็นอากาสาฌานก็ดับด้วย จะเห็นผล ผลที่เป็นความรู้สึกว่าง โล่ง เบา สงบ สุข และมีสติอีกตัวที่แยกตัวออกมาจากผลนั้น ก็จะเป็นเพียงการเห็นว่า สุข สงบ ว่าง โล่ง เบานั้น